Пошук


02.06.2018 09:00   Catholic.by

Дарагія падарожнікі і тыя, хто збіраецца ў адпачынак,

наведваючы з душпастырскай паслугай парафію за парафіяй, я міжволі станаўлюся сведкам перамен, якія адбываюцца з навакольнай прыродай.

Змяняецца пара года, а з ёй праца і заняткі, якія выконвае чалавек.

Сузіраць і аналізаваць

Знаходзячыся ў дарозе, я сузіраю прыгажосць нашай краіны. Пагоркі і палі, лясы і азёры, вёскі і гарады... «Мой родны кут, як ты мне мілы». Бог стварыў гэты прыгожы свет і даў чалавеку, каб ён яго ўдасканальваў і бярог.

фота бп. Юзафа Станеўскага

Чалавек. Размаўляю з механізатарам, які працуе на полі і спыніўся адпачыць ля дарогі. Пачуў столькі горычы і незадавальнення — здзіўляюся, але разумею, чаму сённяшняя скібка хлеба бывае такой горкай.

Еду далей і спыняюся ля возера. Дзе, як не тут, у зацішку каля вады, можна адпачыць і сабрацца з думкамі. Рыбакі. Цянёк. Прыслухаўся і зразумеў: тут — тое самае...

фота Віталія Палінеўскага
фота Віталія Палінеўскага

Размаўлялі яны пра непаслухмяных дзяцей, пра моладзь, якая сёння «не такая». Пытаю, ці клюе? У адказ — незадавальненне. А ўчора клявала? «Даўно ўжо няма сэнсу тут сядзець», — адказваюць.

Разумею, што мае суразмоўцы частыя госці на гэтым месцы. А значыць, дзеці іх мала бачаць, ды й жонкам, атрымліваецца, падтрымкі ніякай.

Прыпавесць

У шпітальным пакоі знаходзіліся два цяжкахворыя мужчыны. Абодва трапілі туды пасля аўтамабільных аварый. Адзін з іх ляжаў ля вакна, а другі — каля сцяны.

фота Ільі Лапато

Не будучы ў стане ўстаць з ложка, апошні прасіў суседа распавесці, што адбываецца за вакном. Той распавядаў пра ўсё, што бачыў. Пра маладых мам, якія гулялі ў парку са сваімі дзецьмі, а дзеці кармілі з рук вавёрку. Пра вайсковы парад, тэхніку і салдат, якія зладжана маршыравалі ў такт.

Кожны дзень — новыя карцінкі і новы аповед... Дні міналі вельмі хутка, а дзякуючы такім расказам здароўе паляпшалася. Неўзабаве чалавека, які ляжаў ля вакна, выпісалі.

фота бп. Юзафа Станеўскага

Мужчына, які застаўся, папрасіў перанесці яго на ложак, які вызваліўся, каб самому сузіраць далячынь. Ён зірнуў у вакно і аслупянеў. Адразу за шыбай яго зрок упёрся ў высокі мур, з-за якога амаль нічога не было відаць. Усё, што ён мог бачыць, быў самотны крыж касцёльнай вежы дзесьці ўдалечыні...

Пане Езу, учыні, каб свет, які я назіраю праз маё вакно, быў пазначаны Тваёю любоўю, якую Ты пакінуў дзеля мяне на дрэве Крыжа.

Дай сілы і мужнасці крочыць за Табой да перамогі над цяжкасцямі штодзённага жыцця. Дазволь мне, Пане, быць адлюстраваннем Божага свету для тых, хто назірае за мной праз сваё вакно — быць гожым Божым святлом.

Абноўлена 02.06.2018 09:10
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання

Дарагія чытачы! Catholic.by — некамерцыйны праект, існуе за кошт ахвяраванняў і дабрачыннай дапамогі. Мы просім падтрымаць нашу дзейнасць. Ці будзе наш партал існаваць далей, у значнай ступені залежыць ад вас. Шчыра дзякуем за ахвярнасць, молімся за ўсіх, хто нас падтрымлівае.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Папа Францішак

Бог заўсёды чакае нас.
Ён ніколі не губляе надзеі і заўсёды прабывае побач.