У Бангладэш 88-гадовы святар дбае пра дзяцей-інвалідаў, раз'язджаючы па дыяцэзіі на ровары. Усяго ён адслужыў у гэтай краіне 50 гадоў — у сярэднім па тры гады ў кожнай з яе 13 акруг.
У пачатку снежня 2025 года 88-гадовы айцец Роберт Тэрэнс Маккахіл, місіянер каталіцкага ордэна Мэрыкнолл, які клапоціцца аб бедных, абяздоленых і інвалідах у Бангладэш, сустрэў 50-годдзе свайго служэння ў краіне.
Ордэн Мэрыкнолл (Maryknoll) заснаваны ў ЗША для місіянерскай працы і адукацыі ў далёкіх кутках свету. Ордэн валодае вядомым каледжам і школай у Нью-Ёрку і многімі місіямі па ўсім свеце, якія адыгрываюць важную ролю ў адукацыі і культуры, асабліва ў краінах Паўднёва-Усходняй Азіі (Філіпіны і інш.).
За пяць дзесяцігоддзяў свайго служэння ў краіне мусульманскай большасці айцец Маккахіл адслужыў у сярэднім па тры гады ў кожнай з яе 13 адміністрацыйных акруг. Цяпер ён пакідае горад Срынагар у акрузе Муншыгандж недалёка ад Дакі, дзе адслужыў чарговыя тры гады, і пакуль не ведае, куды рушыць далей.
«Я ў гэтых адносінах прытрымліваюся прыкладу Езуса, які не прывязваўся да аднаго месца, — расказвае айцец Маккахіл. — Як і Ён, я пакліканы распаўсюджваць слова Божае, таму і вандрую з ім па свеце, каб служыць сваёй любоўю і працамі людзям усіх рэлігій».
Айцец Маккахіл нарадзіўся ў штаце Аёва (ЗША) у 1937 годзе, пазней пераехаў у Індыяну з-за бацькоўскай працы, а ў 1964 годзе быў пасвечаны і адразу ж прыбыў у місію ордэна на Філіпіны. У 1975 годзе ён прыехаў з чатырма святарамі свайго ордэна ў Бангладэш па запрашэнні сталічнага арцыбіскупа Дакскага Гангулі. Цэлы год ён прысвяціў інтэнсіўнаму курсу засваення бенгальскай мовы, пасля чаго яго першым месцам служэння стала паўночная акруга Тангайл, дзе ён адслужыў у місіі дзевяць гадоў. У Бангладэш ён шырока праславіўся пад імем «Боб Бхаі» (брат Боб). Гэтае імя даў яму сябар-мусульманін, паколькі мясцовым жыхарам цяжка вымаўляць яго поўнае імя, і з тых часоў ён вядомы пад гэтым імем ледзь не ва ўсіх вёсках краіны.
«Мой адзіны сын інвалід з нараджэння, ён не можа ні хадзіць, ні размаўляць, я звяртаўся да многіх лекараў, але безвынікова, — распавядае 45-гадовы мусульманін Абдул Манан Хан, жыхар раёна Муншыгондж. — Боб Бхаі часта прыходзіць да нас, смяецца і жартуе з маім сынам. Зараз я лячуся ў бальніцы дзякуючы яго добрым клопатам аб сыне. Мне не патрэбны грошы, мне патрэбна дапамога. Аднымі грашыма зрабіць не ўсё магчыма; затое многія вялікія справы магчымы праз любоў, якую шчодра дорыць Боб Бхаі». 15-гадовы сын Абу Моса Хан — адзінае дзіця ў сям'і, і бацькі аддана клапоцяцца пра яго. Яны прызнаюцца, што ніхто атачэння не мае з іх хлопчыкам-інвалідам такіх прыязных адносін, як айцец Маккахіл.
Ён звычайна здымае маленькі пакой у той акрузе, дзе служыць, калі хтосьці не бярэ яго на жыхарства бясплатна. Цяперашнія акруговыя ўлады далі яму ў школе Шрынагара маленечкую келлю з бляшанымі сценкамі памерам прыкладна 1,5 на 2,5 метра.
У гэтай убогай келлі, цьмяна асветленай адзінай лямпачкай, бязладна раскідана адзенне, стаіць просты драўляны ложак пад мятым маскітным полагам і падлогавы вентылятар. З пажыткаў у святара ёсць яшчэ толькі газ для гатавання ежы, сціплы кухонны посуд і ровар.
Кожны дзень ён праязджае на гэтым ровары не менш за 5-10 км, наведваючы паселішчы, дзе яго чакаюць дзеці-інваліды, якіх ён у выпадку патрэбы адвозіць у розныя бальніцы для лячэння.
«Боб Бхаі прыязджае да нас раніцай на ровары, — кажа 83-гадовы мусульманін Фарман. — Мой васьмігадовы ўнук Ракібул стаў інвалідам праз год пасля нараджэння, ён нямы і не можа хадзіць. Яго маці выйшла замуж за іншага, бацька яго пакінуў, і з таго часу Ракібул жыве са мной, сваім дзядулем. Пасля лячэння ў многіх месцах Ракібул цяпер атрымлівае бясплатнае лячэнне ў Дацы дзякуючы клопатам Боба Бхаі, і зараз у яго стане ёсць некаторыя паляпшэнні».
Сам айцец Маккахіл рана страціў маці, тады і пераехаў з бацькам у Індыяну. У юнацтве ён на ровары развозіў газеты, а ў гады вучобы ў сярэдняй школе працаваў прыбіральшчыкам і вадзіцелем грузавіка. Аднойчы малітва да Бога выратавала яго на дарозе, калі ў грузавіка раптам не спрацавалі тормазы. Ён ужо рыхтаваўся выскокваць з машыны, калі яго малітва была пачута, і Бог выратаваў яго неверагодным чынам.
«Калі я цудам ацалеў у той аварыі па волі Бога, я без ваганняў вырашыў, што стану святаром і місіянерам»,
— прызнаецца айцец Маккахіл.
Юнацкая любоў да ровара вельмі дапамагла яму ў Бангладэш, дзе ў сельскіх акругах можна перамяшчацца толькі па пабітых грунтоўках. «Сярод іншых прычын, галоўная з якіх прастата і надзейнасць, ровар яшчэ і сродак перамяшчэння бедных людзей, — гаворыць з усмешкай святар. — Добра яшчэ і тое, што язда на ровары падтрымлівае здароўе, таму я і езджу. Яшчэ я веру, што любоў адзін да аднаго ёсць ключ да шчасця, а на ровары я ўсім бачны, даступны і зразумелы. Многія тутэйшыя людзі нясмелыя і сарамлівыя, а адчуваюць сябе вальней, лягчэй ідуць на кантакт і задаюць розныя пытанні, калі я стаю не ў уборы каля алтара, а ў кашулі ля ровара, ды і сам я магу лёгка і нязмушана гутарыць з імі на роўных, калі трымаюся за руль».
Айцец Маккахіл здабыў шчасце і душэўны супакой, служачы людзям. Паводле яго слоў, ён хоча працягваць служэнне, пакуль можа хадзіць і ездзіць. Яму падабаецца адкрываць для сябе адну вобласць краіны за другой і знаёміцца з новымі людзьмі.
Ён ні разу не сутыкаўся з непрыманнем ці іншымі сур'ёзнымі цяжкасцямі зносін у краіне, нягледзячы на тое, што каля 90% яе насельніцтва складаюць мусульмане, а на долю хрысціян прыпадае менш за 1%.
«У першыя часы на новым месцы людзі сустракаюць цябе з насцярожанасцю, трэба быць да гэтага гатовым і адказваць любоўю, — кажа святар. — З часам з'яўляецца ўсё больш людзей, якія табе давяраюць, і гэты давер усё больш мацнее. На трэці год звычайна з'яўляецца шчырая прыхільнасць. Вось тады, у канцы трэцяга года, я звычайна разумею, што любоў і клопат далі парасткі, а значыць, я магу ехаць і займацца яе вырошчваннем на новым месцы. Я думаю, што святару належыць не толькі цэлебраваць Імшы ў касцёле, але і несці слова Хрыста заўсёды і паўсюль. Я сам цэлебрую тут Імшу кожны дзень. Я хачу так жыць і служыць людзям, каб, калі памру, многія ўзгадвалі мяне з сумам і любоўю па ўсёй краіне».
