Думаючы пра ўчынкі міласэрнасці, можам уявіць, нібыта гэта нейкія асаблівыя, гераічныя дзеі, якія для звычайнага смяротнага недасяжныя. Аднак няма нічога больш далёкага ад праўды. Гэтыя ўчынкі знаходзяцца ў межах магчымасцяў кожнага з нас, хоць і трэба пераадолець пэўны парог.
Папа Францішак, абвяшчаючы Год Міласэрнасці, указвае, што практыкаванне міласэрнасці дапаможа нас таксама глыбей уваходзіць у сэрца Евангелля (Misericordiae Vultus).
«Адзін чалавек ішоў з Ерузалема ў Ерыхон і трапіў у рукі разбойнікаў, якія знялі з яго адзенне, пабілі яго і пайшлі, пакінуўшы ледзь жывога. Выпадкова нейкі святар ішоў то дарогай і, убачыўшы яго, прайшоў міма. Таксама і левіт, будучы на тым месцы, падышоў, паглядзеў і прайшоў міма» (Лк 10, 30-32).
Cвятар, левіт ці самаранін?
Паспрабуем зірнуць на ўчынак міласэрнасці, якім з’яўляецца адведванне хворых, у святле прыпавесці, якая наўпрост кажа аб параненым і пакутуючым чалавеку. Прыпавесць аб добрым самараніне — гісторыя, якая вучыць нас, як быць бліжнім, гэта значыць блізкім да чалавека, «параненага» хваробай.
Святар і левіт пераходзяць на іншы бок дарогі, не затрымліваючыся, імкнуцца далей, занятыя сваімі справамі. Чалавек, які ляжыць на дарозе, які цяжка паранены і ледзь дае знакі жыцця, патрабуе змены іншымі іх планаў. На жаль, таксама і сёння гэтая гісторыя паўтараецца, пакутуючыя «перашкаджаюць» і становяцца авярамі абыякавасці, якая знаходзіць такое цынічнае вырашэнне, як эўтаназія.
![](/3/../2/images/stories/news/2016/03/2016-03-14-hvory-01.gif)
Добры самаранін. Schnorr von Carolsfeld, гравюра, 1860 г.
«А нейкі самаранін, падарожны, натрапіў на яго і, убачыўшы, злітаваўся» (Лк 10, 30-32).
Самаранін таксама меў свае планы, быў далёка ад свайго дома, аднак быў гатовы зрабіць параненага незнаёмага часткай сваіх планаў і свайго шляху.
З ім адбываецца штосьці вельмі важнае, тэкст прыпавесці кажа, што самаранін «злітаваўся». Гэтае слова шматразова апісвае таксама рэакцыю самога Езуса (Mц 9, 36; Mц 14, 14; Лк 7, 11-17). Гэтая спачуваючая любоў — не хвіліннае перажыванне, але такі моцны досвед, што з яго нараджаецца дзеянне. Самаранін перажывае драму чужога, як сваю ўласную.
Быць блізка хворых
Калі наша спачуванне павінна набліжаць нас да Езуса, то мусіць весці нас да рашэння і ўчынкаў. Сустрэча з хворым, незалежна ад таго, у якіх умовах адбываецца, можа быць для нас шансам, каб наблізіцца да Хрыста і ўвайсці ў сітуацыю хворага так, як Ён. Адчуць яго самотнасць, боль і пакінутасць.
Гэтае асаблівае перажыванне выклікае тое, што самаранін падыходзіць да параненага, становіцца блізкім яму, а значыць бліжнім.
Ён пакінуў за сабой сумненні, перастаў спыняцца на тым, ці варта, і пераламаў свой эгаізм. Гэта не здолелі зрабіць яго папярэднікі. Менавіта гэта было вырашальным, а сама сітуацыя няшчаснага, які ляжаў на дарозе, дазволіла яму выканаць спантанны жэст, які выражаў блізкасць, сувязь і клопат.
Святар і чуласць
Ён адкрыў, што ён клапатлівы, што валодае ўсім, што патрэбна хвораму, адкрыў сваю сілу, каб панесці ляжачага, і тое, што ў ім дастаткова адвагі, каб ахвяраваць іншым у клопаце аб пакутуючым чалавеку.
Усё гэта можа здарыцца і з намі, калі наша «адведванне хворых» будзе сапраўдным выйсцем з нашага эгаізму, калі мы забудзем пра сябе, пра нашу «рытуальную чысціню». Тады мы адкрыем, што валодаем «віном і алеем», якія нясуць дапамогу, умацаванне, радасць і благаслаўленне. Сустрэча, у якой мы сталі для кагосьці блізкімі, дазволіць нам вызваліць сілы і магчымасці, якія нас саміх могуць здзівіць.
![](/3/../2/images/phocagallery/2015/12/2015-12-17-mediki/thumbs/phoca_thumb_l_2015-12-17-mediki-039.jpg)
Апошнім акордам прыпавесці з’яўляецца пытанне Езуса: «Хто з гэтых трох быў бліжнім таму, хто трапіў у рукі разбойнікаў?» (Лк 10, 36). Тое, што кажа Езус, — гэта зварот пытання, якое і стала прычынай расказаць гэтую прыпавесць. Кніжнік пытаўся: «А хто мой бліжні?» Езус звяртае ўвагу, што бліжнім з’яўляецца не паранены чалавек, а той, хто стаў блізкім для яго. Тым, хто атрымаў дар, быў не той чалавек, пакінуты на дарозе, а самаранін. Гэта ён атрымаў дар, якім была магчымасць аказання любові.
Сустрэча з хворым, каб яна была ўчынкам міласэрнасці, павінна стаць для нас дарам, які робіць для нас магчымым аказанне любові, клопату і спачування. Дарам, які дазваляе нам станавіцца падобнымі да Езуса, які сам быў названы Самаранінам.