На працягу дзевяці дзён, з 4 па 13 кастрычніка, на нашым сайце будуць публікавацца невялікія разважанні як падрыхтоўка да перэгрынацыі фігуры Маці Божай Фацімскай па парафіях Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.
Фігура фацімскай Панны, перэгрынацыя якой адбудзецца ў межах падрыхтоўкі да 100-годдзя фацімскіх аб'яўленняў, будзе асвячона 4 кастрычніка ў Фаціме Мітрапалітам Тадэвушам Кандрусевічам і дастаўлена ў Беларусь. Пасля заканчэння перэгрынацыі фігура будзе змешчана ў мінскай архікатэдры ў бочным алтары.
Дзень першы. Пачатак фацімскіх аб’яўленняў
Дзень другі. Благаслаўлёныя Францішак і Жасінта
Дзень трэці. Першая таямніца
13 ліпеня 1917 года адбылося трэцяе фацімскае аб’яўленне. Маці Божая аб’явіла таямніцу. Таямніца гэтая складаецца з трох частак, таму часам кажуць пра тры фацімскія таямніцы. Дзве таямніцы былі апублікаваны 31 жніўня 1941 г. у дакуменце «Трэці мемуар» («Third Memoir»), напісаным Люцыяй па просьбе Жазэ да Сільва, біскупа горада Лейрыя.
Першая частка фацімскай таямніцы датычыць цярпенняў у пекле: «Мы ўбачылі мора агню. У гэты агонь былі акунутыя дэманы і душы, нібы раскаленыя да чырвані вуглі, празрыстыя, чорныя ці карычневыя языкі полымя, якія мелі чалавечыя абрысы. Яны ўзносіліся ў пажары, полымя агню распаўзалася навокал разам з клубамі дыму, потым разляталіся, нібы лёгкія іскры. Усё гэта было сярод стогнаў адчаю і крыкаў, якія жахалі і прымушалі чалавека ўздрыгваць ад страху і жудасці. Д'яблы адрозніваліся адзін ад аднаго жахлівымі і агіднымі абрысамі жудасных і невядомых звяроў, якія былі празрыстыя, як раскаленыя да чырвані вуглі».
Бачанне пекла паказвае, што чалавечыя выбары маюць канчатковыя наступствы, аднак Бог урэшце хоча сустрэцца з чалавекам. Бог шануе свабоду чалавека, але чалавек можа няправільна яе выкарыстаць. Бог прагне адарыць нас сваёю любоўю.
![](/3/../2/images/stories/news/2016/10/2016-10-05-bosch.jpg)
Пекла, свядома або несвядома, выбіраюць тыя, хто супраціўляецца любові. Вось таму Фаціма спачатку кажа пра грэх. Аб’яўляючыся там, Маці Божая перасцерагае ад наступстваў нашых грахоў. І адразу звяртае ўвагу на хлусню сатаны, які падмяніў нашае ўспрыняцце граху. Мы баімся не граху, а яго наступстваў.
Грэх зневажае Бога, забівае ў нас жыццё. Але мы пра гэта не думаем. Самае большае — прывязваем увагу да кары за грахі. Мы баімся не граху, а пакарання за грахі. Фаціма ж перасцерагае нас ад самога граху.
Аб’яўленні падкрэсліваюць значэнне свабоды чалавека. А менавіта тое, што яго будучыня не з’яўляецца нязменна прадвызначанаю, а, наадварот, залежыць ад яго самога. Мэта аб’яўлення не ў тым, каб паказаць «фільм» пра нязменна наканаваную будучыню, а ў тым, каб мабілізаваць чалавека да перамены, каб станавіцца лепшым.
Такім чынам, у аб’яўленні Маці Божай мы чуем як пра небяспекі, так і пра тое, якім чынам іх можна пазбегнуць. Кардынал Ёзаф Ратцынгер, будучы Папа Бэнэдыкт XVІ, узгадваў, што с. Люцыя падчас адной размовы з ёю выразна ўказала на мэту фацімскіх аб’яўленняў — гэта быў заклік да ўзрастання ў веры, надзеі і любові.
Кс. Кірыл Бардонаў