З 9 па 13 лютага 2026 года ў польскім горадзе Люблін адбыўся XVIII Чэмпіянат Еўропы сярод святароў па міні-футболе (футзале) — падзея, якая ўжо стала прыгожай традыцыяй і аб’ядноўвае духоўных асобаў з розных краін Еўропы. Турнір сабраў каля 255 святароў з 18 дзяржаў, якія прыехалі не толькі змагацца за спартыўны вынік, але перадусім — каб перажыць дух братэрства, супольнай малітвы і радасці паклікання.
Для прадстаўнікоў духавенства Каталіцкага Касцёла ў Беларусі ўдзел у гэтым турніры стаў асаблівым сведчаннем адзінства і жывога адзінства Касцёла паміж народамі. Наша каманда заняла 8-е месца з 18 краін, і гэта сапраўды годны і сур'ёзны вынік. За кожным матчам стаялі не толькі фізічныя намаганні, але і ўзаемная падтрымка, дух каманды і жаданне быць разам — як святары, як браты, як людзі, якія нясуць адно і тое ж пакліканне.
Спорт, які яднае
Чэмпіянат Еўропы святароў па футзале існуе з 2005 года і з кожным разам становіцца ўсё больш вядомай падзеяй, што будуе масты паміж святарамі розных культур, моў і традыцый.
Менавіта гэтая атмасфера робіць турнір унікальным.
Тут няма выпадковых людзей — кожны ўдзельнік штодзённа служыць пры алтары, а на футбольнай пляцоўцы адкрывае іншы бок свайго паклікання: адкрытасць, камандны дух, радасць сустрэчы і здаровую спартыўную барацьбу.
Футбол становіцца мовай, якая не патрабуе перакладу. Перадача мяча, падтрымка партнёра, сумесная радасць пасля забітага гола — усё гэта нараджае адчуванне сапраўднага братэрства.
Беларусь: годны выступ і вялікі досвед
Восьмае месца сярод васямнаццаці нацыянальных зборных — гэта вынік, якім можна ганарыцца. Нашы святары паказалі характар, дысцыпліну і вялікае сэрца, годна прадстаўляючы Беларусь на міжнароднай арэне.
Але галоўная перамога — не толькі турнірная табліца. Гэта сустрэчы, размовы, сумесныя малітвы, новыя сяброўствы і перакананне, што Касцёл сапраўды жыве адзінствам. Калі святары розных краін могуць стаць адной камандай на полі, гэта становіцца прыгожым знакам і для вернікаў.
Шлях праз групавы этап
На групавым этапе беларускія святары выступалі ў групе B, дзе разам з намі гулялі каманды Венгрыі, Албаніі, Чэхіі і Казахстана. Матчы былі вельмі напружанымі і патрабавалі поўнай самааддачы, але наша каманда паказала баявы дух і добрую арганізаванасць.
Вынікі групавых сустрэч былі наступнымі:
• Беларусь — Венгрыя 0:6
• Беларусь — Чэхія 1:1
• Беларусь — Албанія 6:1
• Беларусь — Казахстан 3:0
Па выніках групавога этапу беларуская зборная заняла 2-е месца ў групе і выйшла ў наступную стадыю турніру, пацвердзіўшы сваю канкурэнтаздольнасць і жаданне змагацца да канца.
Перамога Польшчы і дух турніру
Пераможцам XVIII чэмпіянату стала зборная святароў Польшчы, якая ўжо дзясяты раз у гісторыі выйграла гэты турнір. Другое месца заняла Харватыя, трэцяе — Партугалія.
Але нават самыя напружаныя матчы не перакрэслівалі галоўнай ідэі падзеі — радасці ад супольнага служэння і сустрэчы.
Як адзначаюць арганізатары, гэты турнір яднае спорт, малітву і братэрства, паказваючы, што святарства — гэта не толькі адказнасць, але і радасць жыцця ў супольнасці.
Браты пры алтары і на полі
Калі глядзець на гэты чэмпіянат глыбей, становіцца ясна: гаворка ідзе не проста пра спорт. Гэта сімвал таго, што святарскае пакліканне не абмяжоўваецца толькі сценамі касцёла. Яно праяўляецца і ў простых чалавечых рэчах — у сяброўстве, у сумеснай працы, ва ўменні быць разам.
Футбол дапамагае святарам адчуць сябе камандай, дзе кожны важны, дзе патрэбная ўзаемная падтрымка, дзе перамога немагчымая без даверу адзін да аднаго. І гэта вельмі падобна да жыцця Касцёла.
Надзея на будучыя сустрэчы
Удзел беларускай святарскай каманды ў чэмпіянаце — гэта яшчэ адзін крок да развіцця культуры здаровага жыцця і братэрскіх сувязяў паміж святарамі розных краін. Вопыт, атрыманы ў Любліне, безумоўна, стане натхненнем для наступных сустрэч і новых спартыўных выклікаў.
Бо нас аб’ядноўвае нешта значна большае, чым вынік на табло — нас яднае пакліканне быць братамі. Братамі пры алтары. І братамі на футбольным полі.
Падзяка і позірк у будучыню
Як каманда, мы ад усяго сэрца хочам падзякаваць усім, хто быў з намі духоўна і хто падтрымліваў нас сваёй малітвай, добрым словам і ўвагай. Вельмі важна ведаць, што за намі стаяць людзі, якія перажываюць, падтрымліваюць і радуюцца разам з намі. Дзякуй кожнаму — гэтая падтрымка сапраўды давала сілу і натхненне.
Асобныя словы ўдзячнасці кіруем гораду Навагрудку, а асабліва ўсёй дырэкцыі спартыўнага комплексу «Лідэр», якая дала нам магчымасць трэніравацца і належным чынам рыхтавацца да спаборніцтваў.
Гэта важны ўклад у наш агульны вынік і развіццё святарскага спорту.
Кс. Анджэй Ганчар
