Пошук


07.10.2019 15:15   Тэкст: Біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB / Фота: а Хосэ Альбэрто Гарсія Барон / Catholic.by

5 кастрычніка ў горадзе святога Якуба Сант’яга-дэ-Кампастэла ў Іспаніі завяршылася Пленарнае пасяджэнне Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы, на якім беларускі каталіцкі епіскапат прадставіў біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB.

Другі дзень працы сходу прадстаўнікоў еўрапейскіх біскупскіх канферэнцый ў Сант’яга-дэ-Кампастэла пачаўся з Эўхарыстыі, цэлебрацыю якой узначаліў кардынал Анджэло Баньяска, прэзідэнт Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы, і завяршыўся пілігрымкаю біскупаў у катэдру, дзе знаходзяцца рэліквіі святога апостала Якуба.

У разважаннях над тэмай пасяджэння еўрапейскім іерархам дапамагала французкі філосаф прафесар Шанталь Дэльсоль, якая прадставіла даклад пад назвай: «Каталіцтва пасля хрысціянства: культурны, рэлігійны і сацыяльны аналіз сённяшняй еўрапейскай сітуацыі».

Яе даклад стаў моцнай правакацыяй для біскупаў, якія ў працоўных групах паставілі сабе некалькі актуальных пытанняў: як выказваць і абвяшчаць веру ў зусім іншым кантэксце, чым у мінулым? Як паводзіць сябе ў час вяртання „паганства“? Як мы можам адказаць на новыя пытанні, якія задаюць Касцёлу сёння? Як быць творчаю меншасцю?

Дыскусія працягнулася ў рэчышчы аналізу найбольш значных элементаў, якія ўплываюць на еўрапейскую касцёльна-грамадскую структуру, і, нарэшце, выяўляюць прыкметы надзеі на нашым кантыненце.

Шмат прыкмет надзеі вызначылі біскупы, пачынаючы з самых заўважных, а перадусім існаванне веры ў Еўропе, нягледзячы на змену парадыгм.

Сярод знакаў надзеі былі адзначаны і заваяванне свабоды веравызнання, асабліва ў краінах Усходу пасля падзення атэістычных рэжымаў; большы ўдзел свецкіх асобаў у евангелізацыі і павелічэнне ролі жанчын у Касцёле. Прысутнасць мігрантаў у Еўропе таксама ўспрымаецца як знак надзеі, паколькі яны пашыраюць гарызонты Касцёла.

На заканчэнне старшыні біскупскіх канферэнцый Еўропы і іх прадстаўнікі адзначылі, што знакам надзеі можна лічыць і асобу папы Францішка.

Сённяшні наступнік апостала Пятра вучыць нас новым спосабам быцця пастырамі, падкрэсліваючы пры гэтым Міласэрнасць і любоў Бога, які дакранаецца да ранаў сучаснага грамадства.

Завяршаючы сваю працу, 5 кастрычніка ўдзельнікі Пленарнага пасяджэння Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы звярнуліся з заключным супольным Пасланнем, у якім, між іншым, напісалі:

«Ад магілы апостала Якуба — месца прызначэння мноства пілігрымаў з розных куткоў нашага кантынента, — таксама і мы, біскупы Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы, аднаўляем вызнанне сваёй веры на падмурку апосталаў.

У гэтыя дні мы з радасцю бачылі, што так шмат маладых людзей, і не вельмі маладых, ідуць пешшу ў Сант’яга, каб стаць перад Брамай Славы.

Усведамляючы нашыя абмежаванні і шматлікія слабасці, якія выклікаюць цярпенне ўсяго Касцёла, мы таксама ўвайшлі ў святыню, каб у абрадзе ўшанавання фігуры апостала Якуба ў абдымках ускласці нашыя смуткі і маленні на плечы Апостала, просячы прабачэння за свае памылкі і прымаючы на сябе абавязак з надзеяй і ўпэўненасцю несці служэнне дзеля будучыні».

У заключным дакуменце іерархі адзначылі, што, сабраныя у самай заходняй частцы кантыненту, каб разам разважаць на тэму: «Еўропа, час прачнуцца? Прыкметы надзеі», яны глыбей усвядомілі сітуацыю ў сваіх краінах і тыя супярэчнасці, што ў іх існуюць.

Сярод іх прадстаўнікі еўрапейскіх епіскапатаў, у прыватнасці, вылучылі жаданне Бога і ў той жа час нетрываласць хрысціянскага жыцця; жаданне жыць на падставе Евангелля і адначасовую слабасць Касцёла і людзей; жаданне святасці і разам з тым недастатковае сведчанне жыцця; жаданне правоў чалавека і ў той жа час непавагу да чалавечай годнасці; жаданне гармоніі ў грамадстве і з усім стварэннем, спалучанае з поўнаю стратаю адчування аб’ектыўнай праўды; жаданне трывалага шчасця пры адсутнасці пачуцця прыналежнасці да агульнага лёсу чалавецтва; жаданне ўнутранага супакою і гармоніі ў духоўным пошуку пры адначасовым адмаўленні такога пошуку ў шматлікіх публічных выступленнях.

Нягледзячы на гэтыя супярэчнасці, удзельнікі Пленарнага пасяджэння скіравалі Еўропе пасланне надзеі, заклікаўшы яе да абуджэння і да вяртання да сваіх хрысціянскіх каранёў.

Біскупы сцвердзілі наяўнасць знакаў надзеі, якія дадаюць адвагі ў цяперашні час і абвяшчаюць будучыню, ззяючы, падобна зоркам на небе.

Абноўлена 07.10.2019 15:20
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання

Дарагія чытачы! Catholic.by — некамерцыйны праект, існуе за кошт ахвяраванняў і дабрачыннай дапамогі. Мы просім падтрымаць нашу дзейнасць. Ці будзе наш партал існаваць далей, у значнай ступені залежыць ад вас. Шчыра дзякуем за ахвярнасць, молімся за ўсіх, хто нас падтрымлівае.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Папа Францішак

Дух хоча жыць у нас –
мы пакліканы да вечнага жыцця