![](/3/images/news/2017/12/2017-12-15-phoca_thumb_l_2015-12-19-agon-013.jpg)
Пандэмія каранавірусу не перашкодзіла запальванню Бэтлеемскага агню міру, якое здзяйсняецца ўжо шмат гадоў. Ініцыятар гэтай традыцыі, радыё ORF у Верхняй Аўстрыі, паведаміла, што агонь з Бэтлеемскага гроту ўжо загарэўся.
Як паведамляе Каталіцкае інфармацыйнае агенцтва КАІ, строгія прадпісанні, звязаныя з пандэміяй, закрыццё межаў і касцёлаў зрабілі сёлетнюю цырымонію крыху іншай, чым у мінулыя гады.
З 1986 г. агонь ад алейнай лямпы, якая вісіць у Бэтлеемскім гроце над срэбнай зоркай, што адзначае месца нараджэння Езуса, у Верхняй Аўстрыі запальвала дзіця, якое вылучалася не толькі добрай вучобай, але і грамадскай актыўнасцю.
Паколькі сёлета ўмовы не дазволілі наведаць Святую Зямлю дзіцяці з Аўстрыі, агонь запаліла дзевяцігадовая палестынка Марыя Хоўры з Бэтлеема.
Дзяўчынка, якая паходзіць з хрысціянскай сям'і, прыняла гэтае заданне з радасцю. «Мая сям’я і я ганарымся, што сталі часткай гэтай прыгожай каляднай традыцыі», — сказала яна.
Бэтлеемскі агонь на самалёце быў дастаўлены ў Аўстрыю. 16 лістапада ў студыі радыё ORF у Лінцы яго прывіталі кіраўнік федэральнай зямлі Верхняй Аўстрыі Томас Штэльцэр і рэгіянальны дырэктар ORF Курт Рамершторфен. «У гэтым годзе, у часы, поўныя выклікаў, агонь міру будзе не толькі важным сімвалам Божага Нараджэння, але найперш знакам веры і супольнасці», — адзначыў Штэльцэр.
Пакуль невядома, якім чынам «знак міру з Бэтлеема» будзе сёлета рассылацца далей: у розныя месцы Аўстрыі, у іншыя краіны Еўропы, ЗША і краіны Лацінскай Амерыкі. Шмат гадоў агонь міру заносілася таксама ў шпіталі, школы, дамы састарэлых, касцёлы і розныя арганізацыі.
Упершыню Бэтлеемскі агонь міру быў запалены ў 1986 годзе па ініцыятыве радыё ORF.
Ідэю падала аўстрыйская мастачка Ада Брандштэтэр, якая тады ж прапанавала, каб у вігілію Божага Нараджэння радыё падзякавала з дапамогай гэтага агню спонсарам, якія ўдзельнічалі ў папулярнай шмат гадоў у Аўстрыі акцыі дапамогі сляпым «Святло ў цемры». Так нарадзілася задума агню міру з Бэтлеема, што сёння з’яўляецца ўжо неад’емным калядным звычаем у больш чым 30 краінах.