Працягваецца пасяджэнне прадстаўнікоў канферэнцыі біскупаў у Рыме на тэму сям'і. Тэма трэцяга дня разважанняў, 9 кастрычніка, прысвечана моладзі — будучыні Касцёла, грамадства і дзяржавы. У сустрэчы прымае ўдзел Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Юзаф Станеўскі, Старшыня ККББ.
Каталіцкі Касцёл у Беларусі — зямля з глыбокай гісторыяй веры — сёння перажывае ўнікальныя, але ў той жа час складаныя выклікі. Тэма трэцяга дня сустрэчы біскупаў у Рыме — моладзь і адкрыццё паклікання да хрысціянскага (каталіцкага) шлюбу — трывожыць і адначасова натхняе пастырскае сэрца.
Каб зразумець нашу сітуацыю, уявім сабе маладога чалавека ў сучаснай Беларусі. З аднаго боку, ён жыве ў грамадстве з глыбокімі хрысціянскімі каранямі, дзе сям'я традыцыйна лічыцца найвышэйшай каштоўнасцю. З іншага боку, наша моладзь знаходзіцца ў эпіцэнтры дэмаграфічных і сацыяльна-культурных перамен. Страх перад доўгатэрміновымі абавязальніцтвамі і моцны ціск знешняга секулярнага свету прымушаюць маладых людзей адкладаць шлюб «на потым» ці зусім выбіраць сужыццё без шлюбу.
Галоўны выклік для моладзі сёння — гэта страх перад словам «назаўсёды». Моладзь баіцца канчатковых рашэнняў, таму што свет вакол іх здаецца занадта далікатным і зменлівым.
Як адказвае на гэта Касцёл ў Беларусі? Мы дайшлі да высновы, што традыцыйнай перадшлюбнай катэхізацыі — за некалькі тыдняў да шлюбу — сёння ўжо недастаткова. Мы маем перайсці да «катэхуменату сямейнага жыцця». Наш пастырскі досвед засяроджаны на трох галоўных кроках:
- Школа хрысціянскай сям'і: Гэта прасторы, дзе маладыя людзі могуць бачыць жывое сведчанне шчаслівых хрысціянскіх пар, якія святкуюць юбілеі 25 і 50 гадоў сумеснага жыцця. Моладзі патрэбны не проста лекцыі аб дагматах, ім патрэбны «іконы» шчаслівага шлюбу з плоці і крыві.
- Суправаджэнне ў перыяд закаханасці (заручыны): Уменне адрозніваць эмацыянальную закаханасць ад сталага кахання як дару. Святар дапамагае зразумець маладым людзям, што сужэнства — гэта не проста прыгожы абрад або традыцыя, а сакрамэнт, у якім сам Хрыстус становіцца архітэктарам іх саюза.
- Загойванне ран: Некаторыя маладыя людзі паходзяць з няпоўных або няшчасных сем'яў. Іх уяўленне аб шлюбе скажонае, і менавіта таму яны найчасцей не заключаюць сужэнства перад алтаром Пана. Аднак, сужэнства — гэта не проста прыгожы абрад або традыцыя, а сакрамэнт, у якім сам Хрыстус становіцца архітэктарам іх саюза. Касцёл у Беларусі імкнецца стаць для іх духоўным шпіталем, які вяртае давер да інстытута сям'і праз Божую міласэрнасць.
Нягледзячы на ўсе цяжкасці, наша моладзь прагне сапраўднага, чыстага і вернага кахання. Маладыя людзі не шукаюць аблегчанага Евангелля. Калі мы прапануем ім радыкальную прыгажосць хрысціянскага шлюбу — не як цяжар, а як шлях да сапраўднага шчасця і святасці — яны адгукаюцца. Святы Ян Павел ІІ, сябра і апякун моладзі, некалі сказаў: «З кім павядзешся — ад таго і набярэшся». Таксама Ён казаў: «Чалавек — гэта дарога Касцёла».
Разважаючы пра нашу каталіцкую моладзь, мы можам сказаць: Малады чалавек — гэта дарога для сваіх сяброў, да адпаведнага зразумення сакрамэнту сужэнства. А калі дарога, то і напрамак, які вядзе да мэты — моцная сям’я, моцнае грамадства, шчаслівая сям’я, шчаслівае грамадства.
Нароўні з малітвай аб пакліканнях да святарскага і манаскага жыцця, мы молімся за моладзь Беларусі, каб па прыкладзе Святой Сям'і з Назарэту ўмацоўвалася іх вера і каб маладыя людзі мелі мужнасць сказаць перад Богам, парафіяльнай супольнасцю, бацькамі і роднымі а таксама сябрамі сваё смелае «Так!» у сакрамэнце сужэнства перад алтаром Пана.
