Пошук


09.01.2019 14:14   Тэкст, фота, відэа: Віталій Палінеўскі / Catholic.by

Кожны можа стаць падобным да Трох каралёў. Па іх прыкладзе 6 студзеня ад касцёла ў Мар’інай Горцы ў напрамку Пухавіцкага псіханеўралагічнага дома-інтэрната вырушыла аўтакалона з юнымі акцёрамі, рэквізітам і падарункамі.

Дзеці і іх бацькі на чале з пробашчам мар’інагорскай парафіі кс. Генрыхам Кучынскім паехалі шукаць маленькага Езуса ў іншых людзях: хворых, часам зусім бездапаможных, некаторыя з якіх засталіся на ўзроўні немаўлятаў. Паехалі да іх, каб у іх асобах пакланіцца Хрысту і прынесці Яму свае дары.

Наведванні дома-інтэрната ў перыяд Божага Нараджэння тут сталі ўжо традыцыяй. Пяты год запар з дапамогай Сняжаны Буцук і Іны Лойка дзеці рыхтуюць прадстаўленне для людзей з абмежаванымі магчымасцямі.

«Кожны чалавек павінен атрымаць у гэты час нейкую радасць, — кажа Сняжана. — Мы вельмі ўдзячныя Богу за гэтую магчымасць, якую Ён нам падараваў, што мы можам несці радасць Божага Нараджэння».

У мінулы раз за аснову пастаноўкі была ўзятая казка. Беласнежка і сем гномаў рыхтаваліся да свята. У іх быў вігілійны стол, 12 страваў, абрус і сена. Выпадкова да іх завітаў нечаканы госць — Мішка, які не спаў усю зіму, бо кагосьці пакрыўдзіў, і сумленне не давала яму заснуць…

У гэтым годзе гледачоў чакаў мюзікл.

Ужо праехалі па заснежанай дарозе палову дарогі, як хтосьці раптам усклікнуў:

— А снежкі! Папяровыя снежкі ўзяць забыліся!

Што рабіць? Вяртацца назад?..

Тым часам дзеці дзеляцца сваімі намерамі.

— У Божае Нараджэнне прынята дарыць нейкія падарункі. Наш падарунак — гэта нашае выступленне для людзей з абмежаванымі магчымасцямі, — кажа 11-гадовая акцёрка Цвятана Баганік.

— Хочам павіншаваць інвалідаў, — дадае яе равесніца Віка Пунжэль, — хочам зрабіць ім прыемнае, і нам будзе прыемна таксама.

І вось мы на месцы, каля брамы на закрытую тэрыторыю. Па расчышчаных дарожках пад’язджаем да галоўнага корпуса. Тут нас сустракае дырэктар псіханеўралагічнага дома-інтэрната Уладзімір Рымашэўскі.

Пухавіцкі дом-интэрнат — гэта 405 пастаяльцаў. Тут не кажуць «пацыенты» ці «хворыя». Тыя, хто сюды трапіў, не разлічваюць на хуткі курс лячэння, пасля якога зноў вернуцца дадому. Цяпер іх дом тут, а яны ў ім «пастаяльцы», жыхары.

— Тыя, хто ў нас пражывае, знаходзяцца ў пэўным свеце, у замкнёнай прасторы, — распавядае дырэктар Уладзімір Рымашэўскі. — Так, мы часам выязджаем на спаборніцтвы, наведваем цырк, тэатры. Але канцэрты, якія праходзяць у нас, заўсёды жаданыя. А тут прыехалі дзеці, і ім надаецца асаблівая ўвага. Гэта сапраўднае свята!

Дырэктар дома-інтэрната адзначыў добрае супрацоўніцтва з Каталіцкім Касцёлам і Праваслаўнай Царквой. Аказваецца, большасць тутэйшых пастаяльцаў веруючыя: у інтэрнаце для іх нават ёсць капліца, куды можна прыйсці памаліцца.

— Я вельмі ўдзячны ксяндзу Генрыху Кучынскаму і дзеткам, што знайшлі час і прыехалі да нас, — запэўнівае Уладзімір Рымашэўскі.

Актавая зала паступова запаўняецца. Вось ужо і няма пустых месцаў. Вядома, прыйшлі толькі тыя, каму дазваляе стан здароўя на гэты момант. У інтэрнаце пражываюць 30 ляжачых; ёсць і тыя, хто не можа рухацца самастойна, і тыя, хто абсалютна неадэкватна ўспрымае рэчаіснасць.

Пакуль юныя акцёры рыхтуюцца да выступлення, ксёндз Генрых Кучынскі праводзіць катэхезу, якая нагадвае казанне для дзяцей, толькі больш простае.

— А ці вы ведаеце, якое цяпер свята?
— Так!
— Не!
— На-ра-джэ… Нараджэнне каго? Хто нарадзіўся?
— Езус!
— Так!
— Не!
— А ў якім годзе Езус нарадзіўся, хто ведае?
Маўчанне.
— У 1900-м?
— Не!
— Так!

Эх, не гэта, напэўна, Езус меў на ўвазе, калі казаў: «будзьце як дзеці».

Ксёндз Генрых лічыць, што трэба не толькі несці эмацыйную радасць, але што неабходна імкнуцца закрануць і душы гэтых людзей. Калі хворыя прынамсі ў дзіцячых песнях пачуюць словы «Бог», «Хрыстус», магчыма, гэтага хопіць ім, каб атрымаць збаўленне.

Нарэшце дзеці выходзяць на сцэну.

Бог нарадзіўся, Марыя спявае Яму калыханку. У гэты час Ірад дае загад знайсці Яго і знішчыць. Прадстаўнікі сілаў цемры ходзяць з ліхтарыкамі, шукаюць малых хлопчыкаў.

Анёл выходзіць з імі на барацьбу. Сілы святла перамагаюць. Тады добрая вестка аблятае ўвесь свет, усе прыходзяць пакланіцца Нованароджанаму.

Гучыць спеў «Ціхая ноч» на трох мовах — нямецкай, беларускай, польскай.

Пасля кожнага нумара зала напаўняецца апладысментамі і воклічамі захаплення. Па словах саміх акцёраў, больш нідзе яны не сустракалі такога ўдзячнага гледача.

На заканчэнне сустрэчы — караценькая дыскатэка. Кожны жадаючы можа ўстаць, падысці да сцэны і патанчыць.

Перад тым як развітацца, ксёндз Генрых перадае падарункі ад парафіі для дома-інтэрната: 80 цёплых пледаў.

Многія гледачы ўжо моцна стаміліся. Некаторыя, наадварот, патрабуюць працягу, не хочуць адпускаць гасцей, праводзяць да машын на аўтастаянку.

— А ведаеце, мы таксама самі сабе розныя святы робім. Вось, восьмага сакавіка будзем святкаваць.

— А ведаеце, мы тут працуем, усё што трэба робім, каб сябе забяспечваць. У нас агарод ёсць, мы рамонты самі робім. Ну, тыя, хто можа.

— Мы падзелкі робім, у нас выстава свая ёсць, хадземце пакажам. А, вам ужо трэба ехаць…

— Калі наступны раз прыедзеце, нашу выставу абавязкова паглядзіце. Мы будзем чакаць. Вы ж прыедзеце яшчэ?

Прыедзем, сябры, абавязкова прыедзем. Дай Божа, каб не толькі праз год.

Абноўлена 18.01.2019 14:47
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання

Дарагія чытачы! Catholic.by — некамерцыйны праект, існуе за кошт ахвяраванняў і дабрачыннай дапамогі. Мы просім падтрымаць нашу дзейнасць. Ці будзе наш партал існаваць далей, у значнай ступені залежыць ад вас. Шчыра дзякуем за ахвярнасць, молімся за ўсіх, хто нас падтрымлівае.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Папа Францішак

Бог заўсёды чакае нас.
Ён ніколі не губляе надзеі і заўсёды прабывае побач.