Пошук


12.03.2018 16:53   Тэкст і фота: Вераніка Смыкоўская / Catholic.by

Велікапосныя рэкалекцыі для дзяўчат 8–10 сакавіка прайшлі ў кляштары сясцёр кармэлітак у Адамавічах і былі прысвечаны тэме «48 гадзін з Езусам Укрыжаваным».

Духоўным кіраўніком рэкалекцый стаў а. Аляксандр Фядотаў SCJ, вікарый гродзенскай парафіі Божай Міласэрнасці (Вішнявец).

Першая канферэнцыя была прысвечана пустыні. Адзін з урыўкаў Евангелля апісвае, як сатана спакушаў Езуса ў пустыні (Лк 4, 1–13). Айцец рэкалекцыяніст закрануў таксама тэму вызвалення абранага народу з Егіпта (Зых 16, 1–15).

Ён падкрэсліў, што «Егіпет — гэта сімвал паміраючай надзеі»:

«У кожнага з нас свой Егіпет, які трымае нас, але з якога мы павінны выйсці, асабліва цяпер, у час Вялікага посту. Выйсці назаўсёды, каб увайсці ў зямлю абяцаную».

Чарговая канферэнцыя была прысвечана разважанню аб веры: калі і чаму мы губляем гэтую веру. Айцец Аляксандр падкрэсліў, што «духоўнае жыццё — гэта барацьба». А вера нам патрэбна для таго, каб вытрымаць у гэтай барацьбе і яшчэ больш з’яднацца з Панам Богам.

Вялікі пост — асаблівы час для гэтай барацьбы, калі мы павінны ачысціцца для Пана і пазбавіцца ад усяго, што аслабляе нашу веру і аддаляе ад Бога.

Цытуючы містыка Кармэля св. Ян ад Крыжа, святар адзначыў:

«Няма розніцы, ці птушка будзе прывязана тоўстай вяроўкай, ці тонкай: пакуль не разарве яе, не зможа ўзляцець. Так і ў нашым жыцці: кожнае наша жаданне прывязвае нас і не дае нам з’яднацца з Панам.

А Ён хоча, каб мы адкінулі рэчы, якія не могуць нас напоўніць і адцягваюць ад радасці, якую Ён хоча нам даць. Вера — гэта адна з трох цнотаў, праз якія мы наладжваем яшчэ мацнейшую сувязь з Богам».

Святар распавёў, што праблемай бязвер’я можа быць як сам чалавек, так і акружаючыя яго людзі, нейкія кампаніі. Адметнай рысай разважанняў рэкалекцыяніста стала тое, што ён заўсёды сваю думку мог патлумачыць прыкладам з жыцця.

Атмасфера ўсіх трох дзён рэкалекцый была па-сапраўднаму накіравана на з’яднанне з Езусам Укрыжаваным. Кожная з дзяўчат прыехала туды з нейкімі сваімі праблемамі, смуткамі, цярпеннямі. Праз штодзённае разважанне над Божым словам, праз адарацыю, сакрамэнт паяднання, святую Імшу, Крыжовы шлях і іншыя духоўныя практыкі прысутнасць Хрыста была жывой. Важна памятаць, што Пан асабліва блізка да нас у нашых цярпеннях…

Абноўлена 12.03.2018 19:24
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання

Дарагія чытачы! Catholic.by — некамерцыйны праект, існуе за кошт ахвяраванняў і дабрачыннай дапамогі. Мы просім падтрымаць нашу дзейнасць. Ці будзе наш партал існаваць далей, у значнай ступені залежыць ад вас. Шчыра дзякуем за ахвярнасць, молімся за ўсіх, хто нас падтрымлівае.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Папа Францішак

Бог заўсёды чакае нас.
Ён ніколі не губляе надзеі і заўсёды прабывае побач.