Святы Францішак прапануе сучаснаму свету, поўнаму трывогі, эканамічных крызісаў і войнаў, шлях радасці, сціпласці і братэрства, — падкрэсліў кардынал Дзяржсакратар на Імшы з нагоды ўшанавання рэліквіі святога ў Асізі.
Набажэнства, прысвечанае 800-й гадавіне смерці святога Францішка, адбылося ў Асізі 15 сакавіка. Упершыню ў гісторыі яго парэшткі паказалі вернікам.
«Тэрапія» для сучаснага свету
Аскетызм, уменне радавацца малым рэчам, адчуваць сябе братамі ўсіх і ўсяго — гэта дзейсная тэрапія, якую святы Францішак Асізскі прапануе свету, які характарызуецца «нястрымным жаданнем валодаць, раскошай, марнатраўствам, павярхоўнасцю і спажывальніцтвам», — падкрэсліў іерарх у гаміліі. Ён заўважыў, што пасланне Асізскага Бедняка актуальнае для пакалення, якое пакутуе ад трывогі і суму, выкліканых беспрацоўем, эканамічнымі крызісамі, кліматычнымі праблемамі і войнамі ўсіх супраць усіх і ўсяго.
Непераадольны чалавечы і духоўны магнетызм
Кардынал Паралін нагадаў эпізод з кнігі «Кветачкі святога Францішка», у якім адзін з паплечнікаў пытаецца, чаму за святым ідзе ўвесь свет, хоць ён і не вылучаецца ні прыгажосцю, ні вучонасцю, ні шляхетнасцю. Бядняк адказаў, што погляд «святых вачэй Бога» ніколі не спыняўся на больш грэшным і горшым чалавеку, чым ён.
«І ўсё ж ім захапляліся такія геніі Сярэднявечча, як Джота і Дантэ»,
— нагадаў Дзяржсакратар.
На думку іерарха, сапраўдная прычына такой прывабнасці заключаецца ў чалавечай і духоўнай постаці святога Францішка. Яго першы біёграф Тамаза да Чэлана апісваў яго як чалавека лагоднага характару і спакойнай натуры. Ён ветліва размаўляў, асцярожна настаўляў, сумленна выконваў даручаныя яму справы, даваў мудрыя парады і плённа працаваў. Ён быў добразычлівым ва ўсім, меў спакойны розум, мяккае сэрца і сціплы дух, любіў малітву і сузіранне, і быў заўсёды поўны энтузіязму.
Брат усім і ўсяму
Кардынал Паралін звярнуў увагу на тры рысы святога: дасканалую радасць, высокую беднасць і ўсеагульнае братэрства. Асізскі святы ўмеў «пакорліва, цярпліва і радасна» прымаць цяжкасці жыцця.
Яго беднасць была не толькі аскетычнай практыкай, але і спосабам быць максімальна падобным да Хрыста.
Ён адчуваў сябе братам усяго і кожнага: людзей, тварэння, Сусвету, нават смерці.
Завяршаючы гамілію, іерарх нагадаў, што славуты «Гімн стварэння» святы Францішак напісаў у час крызісу і цемры, унутранай і знешняй. Яго час нагадвае сённяшні, калі «цемра вайны, здаецца, засланяе святло надзеі». Дзяржаўны сакратар пажадаў усім «міру і дабра» і заклікаў маліцца словамі святога Францішка, просячы Бога асвятліць цемру сэрцаў і даць «праўдзівую веру, моцную надзею, дасканалую любоў і глыбокую пакору».
