Грэх, які трымаем у сэрцы, аслабляе жыццё: спусташае прагненні, нішчыць выпрацаваныя плады дабра і забівае жыццё. Ці трываю ў граху? Ці не адкладваю і не занядбоўваю споведзі? Ці не маю ў сэрцы ўкрытага захаплення якімсьці грахом? (...) Запланую і вызначу час на велікапосную сустрэчу з Езусам у сакрамэнце пакаяння. Ужо цяпер буду прасіць Яго, каб паслаў мне Духа Праўды, які пераканае мяне ў маім граху і натхніць прагненнем глыбокай сустрэчы з Езусам у святой споведзі.

«Чарговая нядзеля набліжае нас да Велікодных святаў. Ці ўжо добра мы падрыхтаваліся да гэтых святаў? Засталіся нам толькі тры тыдні. А можа, ёсць і такія, што яшчэ не пачалі гэтай падрыхтоўкі? Таму я спытаюся, як яны збіраюцца перажываць гэтае свята?..».

«Нярэдка ў нашым жыцці мы становімся сведкамі сітуацый, калі ў іншых людзей здараецца нешта нядобрае. І, на жаль, даволі часта нашыя «хрысціянскія» каментарыі гучаць наступным чынам: «так ім і трэба», «яны заслужылі ўсё гэта», «са мною такое ніколі не здарыцца» і г.д. Але Езус прызывае нас, каб на гэтыя выпадкі, якія здараюцца з іншымі людзьмі, мы глядзелі, магчыма, як на пэўную перасцярогу для нас, як на яшчэ адну магчымасць перажыць навяртанне...»