Ёсць людзі, якіх памятаюць не за гучныя словы, а за тое, што побач з імі можна было адчуць сябе пачутым. Для кагосьці гэта — адкрытыя дзверы ў доме біскупа, для кагосьці — дапамога ў цяжкую хвіліну, а для іншых — простае чалавечае прывітанне, якое застаецца ў памяці на ўсё жыццё. Менавіта такім Роберт Прэвост, сённяшні папа Леў XIV, застаўся ў сэрцах людзей, з якімі яго звязвала служэнне ў Перу.
Калі Роберт Прэвост вярнуўся ў Перу ўжо як папа Леў XIV, для жыхароў дыяцэзіі Чыклаё гэта была сустрэча не з далёкім кіраўніком Каталіцкага Касцёла, а з чалавекам, якога яны ведалі асабіста. Калісьці ён быў іх біскупам: наведваў парафіі, цікавіўся праблемамі сем’яў, падтрымліваў тых, хто апынуўся ў складаных абставінах. І, як сведчаць людзі, якія ведалі яго блізка, высокае служэнне не змяніла яго чалавечай сутнасці.

Пра гэта расказалі ксёндз Хасон Семпертыг, які некалі быў асабістым сакратаром біскупа Прэвоста, і Лэйдзі Рымайкуна — сястра цяперашняга асабістага сакратара Папы, ксяндза Эдгарда Рымайкуны. Іх успаміны, якімі яны падзяліліся з Vatican News, складаюцца ў партрэт пастыра, для якога блізкасць да людзей была не дэвізам, а спосабам служэння.
Пастыр, у якога заўсёды былі адчыненыя дзверы
Чыклаё і навакольны рэгіён амаль кожны дзень сутыкаюцца з рознымі выпрабаваннямі: стыхійнымі бедствамі, беднасцю, наступствамі пандэміі, міграцыяй. Асабліва цяжка даводзіцца жыхарам бедных ускраін, дзе часам не хапае нават самых неабходных рэчаў.
Ксёндз Хасон Семпертыг добра памятае, як людзі прыходзілі да біскупа Прэвоста са сваімі праблемамі. І ведалі: іх выслухаюць.
«Людзі прыходзілі да біскупа, і ён заўсёды, заўсёды пакідаў дзверы адчыненымі для ўсіх, хто пакутаваў»,
— узгадвае святар.

Гэтая адкрытасць не абмяжоўвалася размовамі ў біскупскай рэзідэнцыі. Паводле слоў Лэйдзі Рымайкуны, Роберт Прэвост імкнуўся сам наведваць найбяднейшыя раёны, знаёміцца з умовамі жыцця людзей і высвятляць, якая дапамога ім патрэбная. Ён не хацеў абмяжоўвацца чужымі аповедамі — яму было важна пачуць людзей непасрэдна.
Асабліва выразна такая пастырская пазіцыя праявілася падчас пандэміі COVID-19. Біскуп ініцыяваў збор сродкаў на абсталяванне для вытворчасці медыцынскага кіслароду. Дзякуючы ахвяраванням супольнасці замест адной запланаванай устаноўкі ўдалося набыць дзве.
Не заставаўся ён у баку і тады, калі рэгіён цярпеў ад стыхійных бедстваў. Лэйдзі ўзгадвае, што біскуп наведваў пацярпелыя мясціны асабіста, каб убачыць сітуацыю на свае вочы. Для яе гэта было адным з найбольш характэрных сведчанняў яго пастырскага стылю.
Не толькі біскуп, але і чалавек
Успаміны ксяндза Семпертыга адкрываюць і больш асабісты бок іх адносін. Біскуп Прэвост навучыў яго кіраваць аўтамабілем. Яны разам глядзелі серыялы, гулялі ў тэніс і размаўлялі пра святарскае жыццё, душпастырства і працу. Святар з усмешкай згадвае, што на тэнісным корце пераможцам заўсёды быў Прэвост.

Такія эпізоды могуць здавацца звычайнымі, але менавіта з іх складаецца памяць пра чалавека. За службовымі абавязкамі і пастырскай адказнасцю святар бачыў не толькі біскупа, але і сябра — уважлівага, адкрытага да размовы, здольнага падзяліць з іншым не толькі працу, але і вольны час.
Паводле ксяндза Семпертыга, Леў XIV застаўся такім жа чалавекам, якім быў у гады іх супольнай працы: уважлівым да людскіх гісторый, гатовым слухаць і вучыцца ў тых, хто да яго набліжаецца.
«Я бачыў, як Папа маліўся перад выявай Маці Божай, размаўляў з Ёй перад цырымоніяй. І гэты позірк Папы казаў мне пра тое, як моцна ён любіць гэты горад і гэтую дыяцэзію, як даручае рукам Марыі ўсіх людзей, усе сем’і, усіх вернікаў, увесь горад, бо ведае пра нашы пакуты»,
— падзяліўся ксёндз Семпертыг.
![]()
Цяпер, заўважае святар, «яго сэрца стала большым», бо ён павінен клапаціцца ўжо не толькі пра адну дыяцэзію, але і пра ўвесь Касцёл.
Дзень, які стаў асабістай радасцю
8 мая 2025 года стала незабыўнай датай для сям’і Рымайкуна і жыхароў Чыклаё. Калі стала вядома, што кардынал Роберт Прэвост абраны Наступнікам святога Пятра і прыняў імя Леў XIV, радасць ад гэтай навіны была асаблівай: Папам стаў чалавек, які яшчэ нядаўна служыў іх біскупам, ведаў іх праблемы і быў побач у цяжкія часы.
Для сям’і Лэйдзі Рымайкуны гэтая падзея мела яшчэ адно асабістае вымярэнне. Яе брат, ксёндз Эдгард, які служыў сакратаром Роберта Прэвоста з 2015 года, застаўся побач з ім і пасля абрання Папам.
«Гэта напоўніла ўсіх нас гонарам і глыбокім хваляваннем. А ўсведамленне таго, што мой брат і надалей будзе яго сакратаром, стала сапраўды падвойным благаслаўленнем»,
— прызналася Лэйдзі.

Аднак асабліва кранальным для жыхароў Чыклаё стала першае публічнае з’яўленне новага Папы на лоджыі Базылікі Святога Пятра. Звяртаючыся да людзей пасля абрання, Леў XIV не забыў прывітаць сваю былую дыяцэзію. Як пазней расказаў сястры Лэйдзі яе брат, гэтых словаў не было ў падрыхтаваным тэксце прамовы.
«Гэтага не было ў падрыхтаваным тэксце. Прывітанне сваёй любімай дыяцэзіі Чыклаё прыйшло да яго з сэрца, з душы. Гэты момант назаўсёды застанецца ў сэрцы кожнага жыхара Чыклаё»,
— падзялілася жанчына.
Ужо ў першыя хвіліны свайго пантыфікату Леў XIV даў зразумець, што не забыў людзей, сярод якіх прайшлі важныя гады яго святарскага і біскупскага служэння.
![]()
Лэйдзі захоўвае і ўласны невялікі, але дарагі ўспамін. У 2017 годзе, калі яна выходзіла замуж, запрасіла біскупа Прэвоста на вяселле. Прысутнічаць на ўрачыстасці ён не змог, але перадаў праз яе брата віншаванне і пажаданні сямейнага шчасця пад Божым благаслаўленнем. Гэтыя словы жанчына дагэтуль захоўвае ў сямейным альбоме і ў сэрцы.
«Гэта ўспамін, які я захоўваю ў сямейным альбоме і ў сваім сэрцы, у душы: яго віншаванне з пажаданнем, каб маё сужэнства было шчаслівым, заўсёды пад Божым благаслаўленнем»,
— падсумавала Лэйдзі.
![]()
Яна таксама ўзгадвае сустрэчу з Папам у Рыме ў маі 2026 года. Нягледзячы на высокае служэнне, ён прыняў сям’ю з той жа ўвагай і цеплынёй, якія былі яму ўласцівыя раней. Паводле Лэйдзі, яго сутнасць не змянілася: ён па-ранейшаму блізкі да людзей, любіць быць побач са сваёй супольнасцю, а яго спакой і душэўная раўнавага адчуваюцца ў зносінах.
Той самы чалавек
Два сведчанні — святара, які працаваў побач з біскупам, і жанчыны, чый брат стаў яго блізкім супрацоўнікам, — паказваюць розныя бакі аднаго чалавека, і гэтыя гісторыі не ствараюць з Папы недасяжны вобраз. Наадварот, яны нагадваюць, што за вялікай адказнасцю і сусветнай увагай застаецца чалавек, здольны заўважыць чужы боль, выслухаць, падтрымаць і запомніць важную для іншага падзею.
Мабыць, менавіта гэта найбольш выразна аб’ядноўвае ўспаміны тых, хто ведаў Льва XIV яшчэ да яго абрання: ён цёплы і чулы чалавек, які не губляе здольнасці адгукацца на чужыя патрэбы. Яго пастырская блізкасць не засталася ў Перу разам з біскупскім служэннем у Чыклаё. Яна стала часткай яго цяперашняй місіі — служыць усяму Касцёлу, не забываючы, што за кожнай вялікай супольнасцю стаяць канкрэтныя людзі і іх асабістыя гісторыі.



