У
іспанкі Розы Пік-Агілеры Рока і яе мужа Хасэ Марыя Пасціга 18 дзяцей.
Пра сваю незвычайную сям’ю жанчына напісала кнігу, якую ўжо пераклалі ў
15 краінах свету.
«Быць бацькамі — таксама навука, — усміхаецца жанчына. — Наша кніга заснавана на ўласным вопыце. Напрыклад, за паўгадзіны я магу зрабіць стрыжку адразу пецярым дзецям».
Пра цяжкасці і радасці, а таксама пра сакрэт выхавання дзяцей у
шматдзетнай сям’і Роза і Хасэ Марыя распавялі на прэзентацыі сваёй кнігі
ў Мінску. Сведчанні іспанцаў паслухалі і журналісты Catholic.by.
«Менш чым за два месяцы мы пахавалі дваіх дзяцей»
Дзецям Хасэ Марыі і Розы сёння ад 7 да 23 гадоў. Амаль усе яны пагодкі, толькі аднойчы ў пары нарадзіліся блізняты, якім зараз па 12 гадоў.
Паказваючы сямейны фотаздымак, Роза з лёгкасцю называе кожнае дзіця па імені і прыгадвае яго ўзрост. Пара нарадзіла 18 дзяцей, але выжылі з іх не ўсе...
«Муж і я марылі мець вялікую сям’ю. Ажаніліся мы маладымі: яму было 28, а мне 23. І ў абодвух былі вялікія сем’і, у яго — 14 братоў і сясцёр, у мяне — 16», — адзначае Роза.
Праз год пасля вяселля ў пары нарадзілася першая дачка. Але ў дзіцяці была цяжкая кардыёпатыя — прагнозы дактароў не абнадзейвалі. Дзяўчына ж дажыла да 22-га дня нараджэння...
Другое дзіця пары памерла ў паўтара гады, таксама з прычыны хваробы сэрца. Трэцяга дзіцяці не стала праз 10 дзён пасля нараджэння...
«Менш чым за два месяцы мы пахавалі дваіх дзяцей, і былі зусім не ўпэўненыя, што старэйшая дачка выжыве: гэта быў цяжкі час. Медыкі раілі нам не нараджаць больш дзяцей. Аднак мы цвёрда разумелі, што ніхто не можа вырашаць замест нас. Мы былі маладыя, і будучыня належала нам. Цяпер у нас 15 дзяцей, якія ЖЫВУЦЬ».
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-25-esp/thumbs/phoca_thumb_l_2016-11-25-esp-004.jpg)
«Пакупкі я раблю раз на месяц...»
Сёння Розе 47. І ў мінулым годзе яе сям’ю прызналі ў Еўропе шматдзетнай сям’ёй года. Як праходзяць іх сямейныя будні?
«Самыя важныя хвіліны нашай сям’і — гэта момант супольнай вячэры, калі ўся сям’я збіраецца за адным сталом, — адзначае Роза. — Тут можна даведацца пра ўсе падзеі, што адбыліся з кожным членам сям’і за дзень. За стол мы сядаем без мабільных тэлефонаў і без тэлевізара — так прынята. Гутарым і слухаем адно аднаго — і ўсе хочуць за стол, каб дзяліцца навінамі».
Роза і Хасэ Марыя прызнаюцца, што ў іх доме няма цацак, бо іх дзеці гуляюць адно з адным. У школе таксама імкнуцца дапамагаць сваім братам і сёстрам, трымаюцца разам.
«Калі сябры маіх дзяцей прыходзяць да нас, яны хочуць застацца, бо ў нас весела», — кажа Роза.
«Пакупкі я раблю раз на месяц па інтэрнэце: 240 літраў малака, 1 350 кг пячэння, 100 яек, 25 кг бульбы, 96 рулонаў туалетнай паперы, — пералічвае спіс Роза. — Пры гэтым, калі нешта заканчваецца, у той жа дзень у магазін я не бягу, чакаю наступнага месяца. Выключэнне, відаць, толькі для туалетнай паперы», — усміхаецца жанчына.
«Хочаш грошы — працуй»
Роза з мужам тлумачаць, што акрамя агульных правіл ў іх сям’і дзейнічаюць і адмысловыя — правілы з таблічкамі, на якіх складзены як абавязкі для кожнага члена сям’і, так і асабістыя заданні на самаўдасканаленне.
«Наша Пэпа часта сумуе, таму яе заданне — часцей усміхацца. Заданне Томаса, які любіць паплакаць, — плакаць толькі раз на дзень. Калі ён пачынае хныкаць ізноў, мы спыняем яго і кажам: хопіць, адзін раз ты ўжо плакаў — наступны раз толькі заўтра».
Роза з усмешкай дадае, што сваё заданне ёсць і ў яе: не камандаваць мужам.
Асноўны даход сям’і Розы і Хасэ Марыі — гэта іх заробак, а таму дзеці з дзяцінства стараюцца падзарабіць. Так, усе дзеці, за выключэннем бацькоў, спяць на шмат’ярусных ложках, а адзенне малодшым дзецям звычайна перадаецца ад старэйшых.
«Калі дзеці просяць у мяне грошы на кіно ці на салодкае, я ім так і кажу: я — не банк Іспаніі, хочаш грошы — працуй. Яны могуць быць нянькамі, дапамагаць іншым дзецям з вучобай, рабіць пячэнне на продаж, вучыць дзяцей тэнісу, дапамагаць іншым бацькам забіраць іх дзяцей са школы...», — пералічвае Роза.
Хасэ Марыя і Роза адзначаюць, што іх дом належыць усім членам сям’і, а не толькі бацькам, таму кожны адчувае за яго адказнасць.
«Сумнявалася, ці здолею напісаць гэту кнігу»
Роза прыгадвае, што ідэю напісаць кнігу спачатку не ўспрымала ўсур’ёз.
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-25-esp/thumbs/phoca_thumb_l_2016-11-25-esp-038.jpg)
«Я сумнявалася, бо людзі заўжды хочуць чытаць штосьці сапраўднае. У школе я была не самой добрай вучаніцай. Часта мяне выганялі з класа ды й адзнакі былі не вельмі добрыя. Я не ведала, ці дам рады з гэтай кнігай, бо ўвесь гэты працэс не вельмі разумела. Але зараз, калі кніга перакладзеная на 15 моў, я бачу плён гэтай працы», — усміхаецца жанчына.
А пачалося ўсё з удзелу ў перадачы BBC, якую брытанскі тэлеканал выпускаў пад назвай «Самая вялікая сям’я ў свеце». Пасля таго эфіру прапановы самых розных СМІ так і пасыпаліся на незвычайную сям’ю Розы і Хасэ Марыі.
Але ўжо тады сям’я вырашыла, што не хоча так шмат увагі, таму абмежавала інтэрв’ю да двух у год. Але не ўсё было так проста. Адзін з артыкулаў у каталонскім штодзённіку набраў 35 тысяч праглядаў — усе хацелі ведаць, як сям’я спраўляецца з такой колькасцю дзяцей.
Праз пэўны час Роза рашылася на ўгаворы сяброўкі і напісала кнігу пра сваю шматдзетную сям’ю.
Выданне складаецца з 30 раздзелаў, дзе адлюстраваны не толькі самыя папулярныя пытанні пра яе сям’ю, але і асабістыя рэчы — ад тэмы іх з мужам стасункаў да смешных выпадкаў з жыцця, дзе Роза прызнаецца, што аднойчы забылася дзіця ў магазіне
У Беларусі кніга «Як жыць шчасліва з 1, 2, 3... дзецьмі?» пабачыла свет восенню 2016 года ў выдавецтве Гродзенскай дыяцэзіі. Над перакладам працавала Юлія Шэдзько. Тыраж — 1 тысяча асобнікаў.
«Сваім дзецям я тлумачу: мець столькі братоў і сясцёр — гэта шчасце»
«Калі бацькі трымаюцца адно аднаго, то і сям’я моцная. Часам і мы спрачаемся, гэта нармальна. Але калі гэта адбываецца пры дзецях, мы просім у іх прабачэння. Дзеці павінны вучыцца прасіць прабачэння, але бацькі з'яўляюцца іх прыкладам. Я ім тлумачу, якое гэта шчасце, мець кагосьці з братоў ці сясцёр», — заўважае Роза.
Як адзначаюць бацькі, кожнае з іх дзяцей — унікальнае і патрабуе асаблівай увагі. Хасэ Марыя і Роза прызнаюцца, што дзеці розныя і кожны патрабуе свайго падыходу: з адным больш размаўляць, другога — проста абняць, трэцяму дастаткова лагоднага позірку.
«У нашым пакоі стаяць тры крэслы: для бацькі, для маці і дзіцяці, які хоча пабыць сам-насам з намі», — дадае тата.
Вечарам у іх сям’і — традыцыйная прагулка з самымі малодшымі.
«Мы — звычайная сям’я з такімі ж праблемамі, як і ў астатніх сем’ях, — гаворыць Хасэ Марыя.— Толькі нашыя праблемы можна адразу памножыць на тры, чатыры або дзесяць. Вопыт навучыў нас пазбягаць памылак, якія мы мелі з першымі дзецьмі. Але ўсяму гэтаму мы навучыліся на курсах міжнароднай федэрацыі развіцця сем’яў».
Як адзначыў мужчына, у Беларусі такія курсы таксама праводзяцца. Пад назвай «Акадэмія сям’і» у Беларусі арганізоўваюцца практычныя курсы для бацькоў з дзецьмі розных узростаў.
«У чым твая таямніца, Роза?»
«Часам людзі пытаюцца, што за таблеткі я прымаю, адкуль у мяне столькі аптымізму? — з усмешкай дадае Роза. — Сакрэт ёсць, пра яго я пішу ў апошнім раздзеле кнігі.
Мая таямніца нічога не каштуе, яна дармовая, даступная для ўсіх кішэняў на планеце, у любой сямейнай эканоміцы: кожны дзень прачынацца рана і хадзіць на святую Імшу.
Пасля я заўжды стараюся затрымацца на паўгадзіны перад Найсвяцейшым Сакрамэнтам. Вось адкуль я бяру сілы, вось дзе бачу магчымыя рашэнні праблемаў, вось дзе я па імёнах узгадваю ўсіх сваіх дзяцей і бачу, над якімі цнотамі я магу папрацаваць з кожным з іх, вось дзе я думаю пра свайго мужа.
Там Пан Бог, мой Айцец, дае мне сілы, я размаўляю з Ім пра свае праблемы, Ён суцяшае мяне і дае святло разумення, як пражыць гэты дзень.
У нашым доме малітва — гэта не абавязак, бо мы паважаем свабоду сваіх дзяцей. Але мы тлумачым ім, што дапамагае нам станавіцца лепшымі, больш чалавечнымі, дабрэйшымі, што дапамагае падтрымліваць іншых людзей і не сварыцца з прычыны розных глупстваў», — раскрывае свой сакрэт шматдзетная мама.