З 27 па 30 кастрычніка ў аўстрыйскім Зальцбургу праходзіць штогадовая сустрэча Рады Канферэнцый Біскупаў Еўропы (Consilium Conferentiarum Episcoporum Europae, CCEE, РКБЕ), ў якой прымае ўдзел Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў Беларусі арцыбіскуп Мінска-Магілёўскі Юзаф Станеўскі разам з прэс-сакратаром ККББ ксяндзом канонікам Юрыем Ясевічам.
Тэма пленарнай асамблеі — «Евангелізацыя і сінадальнасць: місія сённяшніх святароў у Еўропе». Удзельнікі сустрэчы абмяркоўваюць рэалізацыю рашэнняў Сінода, актуальную сітуацыю ў Еўропе і місію святароў у святле апостальскай адгартацыі Францішка Evangelii gaudium, прысвечанай абвяшчэнню Евангелля ў сучасным свеце. У праграме таксама прадугледжаныя выступленні прадстаўнікоў Апостальскай Сталіцы і еўрапейскіх касцёльных структур.
Адным з цэнтральных момантаў асамблеі стануць выбары новага кіраўніцтва Рады, якія адбудуцца ў чацвер, 29 кастрычніка.
Пра тое, чым Зальцбург захапіў Мітрапаліта Юзафа Станеўскага, якія духоўныя і архітэктурныя паралелі ён заўважыў паміж аўстрыйскім горадам і Беларуссю, арцыбіскуп падзяліўся з чытачамі Catholic.by.
— Ваша Эксцэленцыя, якія першыя ўражанні пакінуў Зальцбург?
— Зальцбург — не проста адзін з найпрыгажэйшых гарадоў Еўропы. Гэта месца, дзе гісторыя, мастацтва і глыбокая хрысціянская вера пераплятаюцца ў адзіную велічную сімфонію. Тут гісторыя, мастацтва і глыбокая хрысціянская вера зліваюцца ў адзіную велічную сімфонію. Ідучы па брукаваных вуліцах горада, і вернік, і проста аматар прыгажосці можа адчуць асаблівую прысутнасць Божага Провіду. Мне падаецца, што паміж гэтай аўстрыйскай пярлінай і нашай Бацькаўшчынай можна заўважыць шмат духоўных і архітэктурных паралеляў.
— Зальцбург часта называюць «Паўночным Рымам». Чым ён найперш уражвае?
— Сапраўды, калі гаварыць пра Зальцбург, перад вачыма паўстае яго непаўторная барочная архітэктура. Я не здзівіўся, пачуўшы гэтую назву. Барока тут не толькі ў аздабленні будынкаў: яно стварае цэласную прастору, у якой архітэктура нібы вядзе чалавека да разважання пра Бога і вечнасць.
Сэрцам горада з’яўляецца Зальцбургскі катэдральны сабор. Яго манументальны фасад і велічны купал сведчаць пра моц каталіцкай веры. Унутры знаходзіцца купель, у якой быў ахрышчаны Вольфганг Амадэй Моцарт.
Асаблівае ўражанне пакідае і абацтва Святога Пятра — найстарэйшы кляштар у нямецкамоўнай прасторы, заснаваны святым Рупертам у 696 годзе. Тут стагоддзямі не спыняецца малітва, і падчас нашага візіту мы таксама далучыліся да яе.
А над горадам узвышаецца крэпасць Хоэнзальцбург. Яна нагадвае пра стойкасць і абарону — не толькі зямную, але і духоўную. У гэтым сэнсе можна правесці паралель з нашымі замкамі ў Нясвіжы ці Міры.
— Гісторыя Зальцбурга звязана з многімі выбітнымі асобамі. Хто з іх асабліва запомніўся?
— Найперш гэта святы Руперт — апостал Зальцбурга і яго нябесны заступнік. Менавіта ён прынёс святло Евангелля на гэтыя землі і заклаў падмурак горада. Немагчыма не ўзгадаць і Вольфганга Амадэя Моцарта. Ягоная музыка нагадвае, што талент — гэта дар ад Бога, які можа ўзвышаць чалавечую душу. Музыка Моцарта гучыць і ў нашых беларускіх святынях, дзе мелодыі арганаў натхняюць людзей на малітву і добрыя справы, на пошук гармоніі паміж людзьмі.
— Ці адчуваецца ў сучасным Зальцбургу жывая вера, а не толькі памяць пра мінулае?
— Так, Зальцбург — не проста горад-музей. Гэта месца жывой веры. Мясцовыя католікі берагуць свае традыцыі. Падчас літургічных святаў вуліцы напаўняюцца працэсіямі, а супольная малітва ў шматлікіх святынях сведчыць, што хрысціянскія карані Еўропы застаюцца моцнымі.
Падобнае мы бачым і ў Беларусі: падчас працэсій Божага Цела, пілігрымак да марыйных санктуарыяў і іншых рэлігійных падзей нашы гарады і вёскі таксама напаўняюцца супольнай малітвай.
— Што ў Зальцбургу можа здацца асабліва знаёмым беларускаму наведвальніку?
— Гістарычная спадчына горада выклікае глыбокія асацыяцыі з нашымі беларускімі гарадамі. Гродна з яго цудоўным Фарным касцёлам святога Францішка Ксавэрыя і барочнымі кляштарамі вельмі нагадвае зальцбургскія вуліцы, дзе архітэктура прамаўляе пра вечнасць.
Веліч зальцбургскіх князёў-арцыбіскупаў таксама пераклікаецца з маштабам дзейнасці нашых магнатаў Радзівілаў. Яны запрашалі італьянскіх майстроў для будаўніцтва касцёла Божага Цела ў Нясвіжы — першага барочнага храма на нашых землях.
Цікавая і гістарычная паралель: арцыбіскуп Зальцбурга, не будучы кардыналам, мае сярэднявечны прывілей, атрыманы ад Папы Рымскага, — насіць кардынальскія шаты пурпуровага колеру. Падобны прывілей у свой час мелі і магілёўскія арцыбіскупы, аднак праз трагічныя павароты гісторыі і рэарганізацыю касцёльных структур на нашых землях ён быў страчаны.
— Вы ўзгадалі яшчэ і пра рэкі. Якое значэнне яны маюць для вобраза горада?
— Зальцбург падзелены ракой Зальцах. Гэта можа нагадаць нам Гродна над Нёманам, Віцебск над Дзвіной ці Мінск над Свіслаччу. Рака надае гораду асаблівую маляўнічасць, а адлюстраваныя ў вадзе святыні нібы злучаюць неба і зямлю.
— Які галоўны вынік гэтага наведвання для Вас?
— Зальцбург нагадвае нам, што мы з’яўляемся часткай вялікай еўрапейскай сям’і. Прыгажосць горада, створаная на хвалу Божую, натхняе яшчэ больш цаніць і берагчы ўласную сакральную спадчыну на беларускай зямлі.
Няхай прыклад святых і прыгажосць нашых святыняў умацоўваюць веру і адданасць Хрысту. Богу — хвала, Марыі — давер, Касцёлу — вернасць!
