![](/3/../2/images/stories/news/2016/11/2/2016-11-25-lagishyn2-1.jpg)
Дом міласэрнасці пры парафіі Свв. апосталаў Пятра і Паўла ў Лагішыне
адзначыў пяцігадовы юбілей. Гэта першая ў Беларусі каталіцкая ўстанова,
якая апякуецца пажылымі людзьмі.
Варта адзначыць, што яе пастаяльцамі з’яўляюцца не толькі католікі, але і прадстаўнікі іншых хрысціянскіх канфесій. У самім Доме міласэрнасці знаходзіцца «міжканфесійная капліца», дзе рэгулярна праводзяцца набажэнствы.
![](/3/../2/images/stories/news/2016/11/2/2016-11-25-lagishyn2-3.jpg)
«Наш дом адкрыты для кожнага чалавека незалежна ад яго веравызнання, — адзначае каардынатар прытулку кс. Тадэвуш Шэшка FDP.
— Для нас найперш важна, што гэта чалавек. Заснавальнік супольнасці
арыяністаў вельмі клапаціўся пра тое, каб у Божай міласэрнасці мы
злучалі сэрцы ўсіх людзей».
Урачыстасць святкавання юбілею адбылася 24 лістапада. У гэты дзень у мясцовым санктуарыі ў Лагішыне прайшла святая Імша ў інтэнцыі Дома міласэрнасці, якую ўзначаліў біскуп Пінскі Антоні Дзям’янка.
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-24-lagishyn/thumbs/phoca_thumb_l_lagishyn-4.jpg)
У Імшы прымалі ўдзел дапаможны біскуп Пінскай дыяцэзіі Казімір Велікаселец, а таксама святары з усіх дыяцэзій Беларусі. З нагоды юбілею Дома міласэрнасці, які быў узведзены дзякуючы арыяністам кс. Станіславу Паўліне FDP і кс. Міраславу Жлабінскаму FDP, у Лагішын прыбыў таксама правінцыял супольнасці ксяндзоў арыяністаў у Польшчы кс. Кшыштаф Бараноўскі FDP і біскуп з Драгічына Антоні Пацыфік Дыдыч.
Сярод гасцей былі шматлікія вернікі, а таксама прадстаўнікі раённай і абласной улады.
«Быць міласэрнымі, як Айцец» У сваёй гаміліі біскуп Антоні Дзям’янка, нагадваючы словы Папы Францішка, адзначыў важнасць сведчання міласэрнасці адносна бліжняга, а таксама падкрэсліў, што заканчэнне Года Міласэрнасці ў Каталіцкім Касцёле не павінна азначаць заканчэння часу Божай міласэрнасці.
Прыводзячы словы св. Якуба, дзе «калі брат ці сястра знаходзяцца ў галечы, не маючы штодзённай ежы, а нехта з вас скажа ім: “Ідзіце ў спакоі, грэйцеся і насычайцеся”, але не дасць ім неабходнага для цела, то якая з гэтага карысць?» (Як 2, 15-16), біскуп заклікаў прысутных не забывацца пра любоў да бліжняга.
«Сапраўдная любоў павінна ахопліваць усяго чалавека, бо інакш, калі яна забудзе пра духоўныя патрэбы, рызыкуе стаць прымітыўнай філантропіяй, а калі забудзе пра матэрыяльныя, пра тое, што брат і сястра не маюць адзення, не маюць хлеба, стане бясплённай і таннай пабожнасцю», — сказаў пінскі ардынарый.
Пра справы міласэрнасці і скарб Касцёла Кажучы пра клопат Касцёла пра ўбогіх, іерарх зазначыў, што нават у часы самых жорсткіх пераследаў хрысціяне не занядбоўвалі гэтае заданне міласэрнасці. У якасці прыкладу біскуп прывёў гісторыю распарадчыка маёмасці рымскага Касцёла святога дыякана Лаўрэнція, які называў бедных скарбам Касцёла.
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-24-lagishyn/thumbs/phoca_thumb_l_lagishyn-17.jpg)
«Калі яго арыштавалі, улады прасілі выдаць ім скарбы, якімі Касцёл нібыта валодаў. Святы Лаўрэнцій папрасіў пару дзён часу. У акрэслены дзень ён сабраў перад суддзёю ўсіх беднякоў, якім дапамагалі хрысціяне, і сказаў: “Вось сапраўдны скарб Касцёла”. Разгневаны суддзя загадаў аддаць яго на жудасныя катаванні».
Біскуп нагадаў, што служэнне міласэрнасці развівалася з даўніх часоў. Так, адным з рашэнняў Нікейскага Сабору 325 г. быў заклік свецкіх і духоўных асобаў да стварэння прытулкаў для ўбогіх.
Сучасны чалавек, як грыбнік, які заблукаў «Вялікую ролю адыгралі ў гэтым пытанні манахі, якія неслі суцяшэнне і дапамогу хворым і бедным людзям. У якасці класічнага прыкладу можна прыгадаць постаць святога Марціна Турскага, легіянера з часоў Рымскай імперыі, які падзяліўся з убогім сваім плашчом, калі ўбачыў, як той пакутуе ад холаду», — азначыў іерарх.
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-24-lagishyn/thumbs/phoca_thumb_l_lagishyn-16.jpg)
Біскуп параўнаў сучаснага чалавека да грыбніка, які пайшоў у лес збіраць грыбы, але глядзіць толькі сабе пад ногі, не звяртаючы ўвагі на знешнія арыенціры, і ў выніку доўга блукае.
«Сучасны чалавек можа быць так прывязаны позіркам да зямлі, што не паглядзіць у вышыню, каб навязаць адносіны з Богам. Чалавек можа не заўважыць нават братоў і сясцёр вакол сябе, якіх калісьці давядзецца пакінуць, таму што Пан пакліча ў вечнасць».
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-24-lagishyn/thumbs/phoca_thumb_l_lagishyn-1.jpg)
З нагоды пяцігоддзя дзейнасці Дома міласэрнасці біскуп Пінскі падзякаваў усім, хто паспрыяў узнікненню гэтага дома:
«Дзякую ўсім вам — кіраўніцтву і персаналу гэтай установы, кусташу санктуарыя Маці Божай Каралевы Палесся ксяндзу Тадэвушу Шэшку FDP за пастырскі клопат, ахвярадаўцам, часта ананімным, намаганнямі якіх гэтая справа трывае. Але па-сапраўднаму адудзячыць можа толькі Бог, які адзін ведае глыбіню чалавечага сэрца і ўзнагароджвае спаўна. «Тое, што вы зрабілі аднаму з гэтых братоў Маіх меншых, вы Мне зрабілі». Няхай жа Божая любоў дапоўніць нашу людскую падзяку».
Напрыканцы гаміліі іерарх пажадаў Дому міласэрнасці цеплыні і духоўнай моцы:
«Няхай у гэтым доме будзе заўсёды цёпла. Цёпла ў фізічным і духоўным сэнсе. Няхай цеплыня любові разаграе змучаныя сэрцы. Няхай тут ніколі не заканчваецца час Божай міласэрнасці!»
Міласэрнасць — ад слова да справы
Пасля святой Імшы адбылася працэсія з фігурай Маці Божага Провіду з санктуарыя ў Дом міласэрнасці ў Лагішыне. Малітоўнае шэсце ішло вуліцамі Камсамольскай, Леніна, Дзяржынскага — сімвалічнае сведчанне аб тым, што вера — па-за часам.
У Доме міласэрнасці для прысутных быў арганізаваны адмысловы канцэрт, на якім акрамя святароў і вернікаў прысутнічалі і пастаяльцы Дома міласэрнасці.
У іх вачах можна было ўбачыць як радасць, так і смутак: большасць з тых, хто жыве ў Доме міласэрнасці сёння, — адзінокія бабулі і дзядулі.
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-24-lagishyn/thumbs/phoca_thumb_l_lagishyn-63.jpg)
Дом міласэрнасці адкрыты для ўсіх «У Беларусі ў агульнай колькасці сёння каля 70 дзяржаўных дамоў-інтэрнатаў для пажылых людзей. Справа такога служэння ў краіне яшчэ дастаткова маладая, — адзначыў дырэктар Дома міласэрнасці Аляксандр Фядковіч. — Кожны пяты жыхар краіны — у пажылым узросце. І пераважная большасць такіх людзей мае патрэбу ў даглядзе».
На фота: дырэктар Дома міласэрнасці Аляксандр Фядковіч і каардынатар Дома кс. Тадэвуш Шэшка FDP
Будынкі Дома міласэрнасці абсталяваны ўсім неабходным для грамадскага карыстання, адпавядаючы санітарна-гігіенічным нормам, пажарным патрабаванням, а таксама нормам бяспекі працы і тэхнікі.
Кожны тыдзень у Дом міласэрнасці прыходзяць валанцёры з ліку вучняў мясцовай школы, якім вельмі рады насельнікі. Час ад часу з канцэртнай праграмай сюды прыязджаюць прастаўнікі мясцовых цэнтраў культуры.
Карысная інфармацыя:
Дом міласэрнасці, вул. Тамілава, 15
225740 г.п. Лагішын
тэл.: 8 0165 314221
Разліковы рахунак:
3015521795017 Приорбанк ААТ.
ЦБУ 506 г. Пинск, ул. Ленина, 7 код 749
УНН 2910227335
«Дзверы нашага каталіцкага Дома міласэрнасці адкрыты для ўсіх людзей пажылога ўзросту незалежна ад таго, жывуць яны ў Беларусі ці за межамі краіны, пры ўмове, што ў іх ёсць беларускае грамадзянства. Наш дом міласэрнасці не глядзіць на веравызнанне і бярэ пад сваю апеку тых, хто мае ў гэтым патрэбу», — дадае Аляксандр Фядковіч.
![](/3/../2/images/phocagallery/2016/11/2016-11-24-lagishyn/thumbs/phoca_thumb_l_lagishyn-51.jpg)
На сёння ў прытулку для пажылых людзей жывуць 44 чалавекі, прычым яшчэ 115 стаяць у чарзе.
Нягледзячы на афіцыйны статус і пяцігадовую гісторыю, установа і да сёння ўтрымліваецца выключна за ахвяраванні вернікаў.