У апошні дзень традыцыйнага перыяду малітвы за тых, хто адышоў у вечнасць, арцыбіскуп Юзаф Станеўскі ў Духоўным цэнтры Касцёла ў Беларусі памаліўся за памерлых

Арцыпастыр распачаў гамілію наступнымі словамі: «Стаючы пад скляпеннямі нашай агульнабеларускай святыні — у Нацыянальным санктуарыі Маці Божай у Будславе — у Духоўным цэнтры Каталіцкага Касцёла на Беларусі, які па праву называюць таксама духоўным сэрцам вернікаў нашай краіны, мы асаблівым чынам адчуваем повязь паміж небам і зямлёй». Сапраўды, малітва за памерлых усведамляе кожнаму, што ён усталёўвае кантакт з тымі, якія яшчэ зусім нядаўна хадзілі па зямлі, былі многім вядомыя, але ў гэты момант яны ўжо знаходзяцца ў іншым вымярэнні — вечнасці.

Арцыпастыр падкрэсліў тое, пра што неаднойчы ён нагадваў у сваіх пастырскіх пасланнях: «Наш народ павінен умець бачыць у кожным чалавеку брата ці сястру і ўспрымаць супольнасць вернікаў як адну вялікую сям’ю: “Касцёл і Дзяржава — гэта сям’я сем’яў”». Гэтая сямейная повязь, паводле яго, не перарываецца па прычыне смерці ў магіле, але пераходзіць у вечнасць.

Калі мы прыходзім да Маці Божай у Будслаў, працягваў іерарх, мы прыходзім да Маці, якая бачыць кожнага з нас, разумее наш боль і трымае пад сваёй няспыннай апекай. Тую ж мацярынскую любоў і заступніцтва мы выпрошваем падчас Імшы для тых, хто пайшоў ад нас у вечны дом.

Святое Пісанне кажа ў кнізе Макабэяў: «Гэта святая і пабожная думка — маліцца за памерлых, каб яны былі вызвалены ад грахоў» (2 Мак 12, 46).

— адзначыў ён.

Арцыбіскуп Юзаф падкрэсліў, што хрысціянінам нельга быць без надзеі, бо наш Бог — Бог жыцця, а не смерці. Сам Збаўца кажа ў Евангеллі паводле Яна: «Я — уваскрасенне і жыццё. Хто верыць у Мяне, нават калі і памрэ, будзе жыць» (Ян 11, 25).

«У гэтыя дні восеньскага лістападу, калі прырода замірае, нагадваючы нам пра прамінальнасць нашага зямнога шляху, нашу веру пацвярджае святло Хрыстовага Крыжа і запаленага Пасхала. Смерць не з’яўляецца апошнім словам. Апошняе слова належыць Богу, які ёсць Любоўю», — супакоіў слухачоў арцыпастыр.

Далей у сваіх разважаннях прамоўца зазначыў, што, памятаючы пра нашых продкаў, духавенства, бацькоў, братоў, сясцёр і блізкіх, мы можам задаць сабе пытанне: а які след пакінем мы? І хто нам дапаможа вытрываць на шляху да Бога?

«Няхай памяць пра памерлых стане для нас штуршком да лепшага, больш адказнага і поўнага любові жыцця тут, на беларускай зямлі, у гэты час, у якім Бог паклікаў і выбраў нас», — пажадаў ён.

Мітрапаліт звярнуўся да сабранай шматлікай моладзі і дзяцей, якія на наступны дзень, 9 лістапада, пасля кароткіх восеньскіх канікул зноў сядуць за школьныя парты. Арцыбіскуп Юзаф заахвоціў маладых людзей да пільнасці ў малітве і навучанні. Іерарх узгадаў маладога святога, які ўжо набраў папулярнасці у Касцёле і свеце — Карло Акуціса, якога год таму кананізаваў Папа Леў XIV. Яму было толькі 15 год, калі Бог паклікаў яго да сябе. Ён любіў камп’ютарныя гульні, футбол і піцу, аднак яшчэ больш за гэта ён любіў прабываць перад Абліччам Хрыста ў Эўхарыстыі. Гэта менавіта святы Карло Акуціс называў Эўхарыстыю аўтастрадай на неба.

Мітрапаліт заахвоціў моладзь, беручы прыклад з святога Карло Акуціса, часта прабываць перад Хрыстом у Эўхарыстыі, бо калі мы прабываем пад сонцам, казаў святы Карло, нашае цела становіцца румянец, калі перад Эўхарыстыяй — наша душа выпраменьвае святасць. Прамоўца заахвоціў моладзь умела карыстацца мабільнымі носьбітамі, шукаць сяброў і сябровак, весці жывы дыялог з тымі, з кім мы сустракаемся кожны дзень, якія рэальна прысутнічаюць, размаўляюць з намі, перажываюць, выказваюць свае эмоцыі.

— за цяперашнім Папам паўтарыў ён.

Напрыканцы гаміліі арцыпастыр даручыў усіх спачылых міласэрнаму Богу, а будучыню беларускіх сем’яў і Айчыны — заступніцтву Маці Божай Будслаўскай, Апякункі Беларусі.