Пошук


15.08.2018 13:00   Catholic.by
Ілюстрацыйная выява

15 жніўня, ва ўрачыстасць Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі, мы працягваем публікацыю матэрыялаў, прысвечаных драматычнай гісторыі цудатворнага абраза Маці Божай Бялыніцкай.

Працяг. Пачатак ТУТ>>>

У жніўні 1859 годзе падчас вялікага пажару амаль усе гарадскія пабудовы і касцёл у Бялынічах згарэлі. Гэтай сумнай падзеі прысвяціла свой верш тагачасная беларуская польскамоўная паэтка Габрыэля Пузыня, кніга вершаў якой у перакладзе на беларускую мову, зробленым Ірынай Багдановіч, нядаўна ўбачыла свет ў выдавецтве «Pro Christo».

Верш дапамагае адчуць атмасферу трывогі, выкліканай ва ўспрымальнай душы паэткі прадчуваннем цяжкіх выпрабаванняў, якія чакалі Каталіцкі Касцёл на Беларусі і бялыніцкі санктуарый пад уладай Расійскай імперыі. Разам з тым у паэтычным творы Габрыэлі Пузыні гучыць непахісная ўпэўненасць у тым, што Нябесная Матуля не пакіне сваіх дзяцей у цяжкую хвіліну.

Габрыэля Пузыня

Касцёл у Бялынічах

(Верш, напісаны з прычыны пажару ў гэтым касцёле ў жніўні 1859 года).

І.

Што ж там бялее на фоне нябёсаў,

Што ззяе ў золаце сонечных косаў?

Куды вядзе той гасцінец-дарога?

— То да святыні, услаўленай цудам,

Ўзнесенай некалі з вераю людам

На чэсць Марыі — на хвалу Бога!

— Краю крыніца адна з найчысцейшых,

Брама да раю адна з найбліжэйшых,

Ласкаў скарбніца,

Долі слязніца,

Крыло, «пад якое ўцякаем», таксама

Сястра Жыровіцаў, Вострае Брамы,

Яснай Гары, што над імі святліцца, —

То адзін з тронаў, працаю люду

Ўзнесены Пані Нябёс, — на зямліцы,

Дзе бачна веліч Божага цуду,

І не адужаць гэтай хвалы нічым —

Гэта Марыі трон, гэта — Бялынічы!

ІІ.

Што ж там крывавіць на фоне нябёсаў?

Што значыць роспач тысячы лёсаў?

Той звон трывогі, звон небяспекі

І плач той моцны, і крыкі-енкі?

Што значаць іскраў узлёты-ўзвівы

І дым, што засціць усё, жахлівы?

На небе ж, ясным яшчэ і чыстым,

Гмах выглядае малюнкам агністым:

Цуды, што творыць абраз там, не вылічыць…

Што ж там гарыць? Гэта — Бялынічы!

Чаму ж? Ах, чаму там натоўп пабожны

Слязьмі пажару згасіць не можа?!

І раптам крык, быццам кліч анёла,

«Абраз ратуйце!» — І дзверы касцёла

Юнак далонню скрушыў!  Ўміг у сховы

Натоўп імкнецца…, на смерць гатовы!

Бо так яму дарагі спрадвеку

Абраз цудоўны, яго апека!

Святая Марыя! У тыя хвіліны

Ты бачыла з неба адданасць люду,

І толькі Табе, Табе мы павінны

За ласку новага цуду!

Нібы з абраза Ты сышла, жывая

Між намі стала, Маці Святая,

І люд Твой верны, між енку, плачу,

Цябе не ў небе, а побач бачыць!

— «Яна! Між намі! — крычаць натхнёна. —

Яе то ўсмешка! Яе карона!» —

Ўгару ўзнялася… Люд бласлаўляе,

Знікае… Ў сэрцы ж спакой вяртае!

Агонь праз вокны ў касцёл уварваўся,

Ільвом драпежным на ўсё кідаўся,

Сваю здабычу дарэшты вынішчыў…

Што ж — папялішчам? Гэта — Бялынічы!

ІІІ.

Што ж зноў святлее на фоне нябёсаў?

Зноў ззяе ў промнях сонечных косаў?

— То вежаў знаёмых новыя вярхоўкі —

Новы вулей для Маці зляпілі пчолкі!

Хто ўзнёс касцёл той? Дзіўнае пытанне!

Паўстаў касцёл той з Тваёй волі, Пане!

Вышэй за ўсе тыя вежы і дахі,

Ясней за ўсе залацістыя бляхі

Стаіць святыня — велічы не змераць!

Яе вартуюць любоў і вера!

Святыня ззяе ў каштоўных шатах,

Ды для зямнога не бачная вока,

Бо ў сэрцы нашым яе пачатак,

І так, як Неба, яна высока!

Як жа назваць той касцёл багаты,

Што сцеражэ нашы сем’і, хаты?

На якім шчасце людзей збудавана,

Смерць пры якім з весялосцю з’яднана?

— Верай — надзеяй — брамай трывання!

Святым запаветам яднання!

Братняй любоўю, ахвярай служэння,

Чыстасцю сэрцаў, жаданняў, сумлення! —

Ў такім касцёле хто Бога хваліць,

Як нават бачны касцёл хто спаліць,

Адновіць хутка дах, сцены, дзверы,

Бо ў сэрцы ззяе праменне веры!

Агонь ачысціў пабожных цноту,

Збудзіў здранцвенне, надаў ахвоту

Святыню з друзу ўзняць шпарка, годна

Каб дыхаў дух тут святы свабодна!

Ізноў спачыць пілігрыма кліча

Святыня з Маці Святой абліччам.

І не адужаць гэтай хвалы нічым —

Той касцёл новы — гэта Бялынічы!

IV.

Зараз і вас я спытаю, о брацці:
Ці ратаваць Найсвяцейшую Маці
Беглі ў Бялынічы вы ў час пажару,
Каб і сваю там пакінуць ахвяру?

Ці мы злажылі свой дар, хоць маленькі,
Там, дзе пажар нішчыў сцены і енкі?
Наша рука хоць каменьчык прынесла,
Каб найхутчэй там святыня ўваскрэсла?

О, нават грош адзін, шчыра адданы,
Хоць адно «Веру…» ці «Будзь прывітана…»,
Але ўсе разам ў Імя Тваё, Пане, —
І касцёл Божы з руіны паўстане!

Думку маю, як аплатку, раздайце
З верай, браты! Ў ёй — ратунак!
І хоць з найменшай падмогай спяшайце —
Быў бы з любоўю дарунак!

Пераклад з польскай мовы Ірыны Багдановіч.

Заканчэнне ТУТ >>>

Абноўлена 19.09.2018 22:27
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання

Дарагія чытачы! Catholic.by — некамерцыйны праект, існуе за кошт ахвяраванняў і дабрачыннай дапамогі. Мы просім падтрымаць нашу дзейнасць. Ці будзе наш партал існаваць далей, у значнай ступені залежыць ад вас. Шчыра дзякуем за ахвярнасць, молімся за ўсіх, хто нас падтрымлівае.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Папа Францішак

Спагадлівасць - гэта праява Божай
Міласэрнасці, адзін з сямі дароў Святога Духа