«Увянчаны лаўрам» — так перакладаецца імя аднаго з самых шанаваных пакутнікаў Рыма, архідыякана Лаўрэнція, «правай рукі» святога Папы Сікста II. З III стагоддзя, ён лічыцца апекуном гэтага горада разам са святымі апосталамі Пятром і Паўлам.
Малады Лаўрэнцій, які цалкам прысвяціў сябе Езусу Хрысту, і будучы пантыфік Сікст II сустрэліся ў Іспаніі, а дакладней у Сарагосе, дзе, будучы вучнем і настаўнікам, усталявалі адносіны ўзаемнай павагі і сяброўства. Святы Сікст павёз юнака з сабой у Італію.
Адным з першых рашэнняў Сікста II было пасвячэнне свайго вучня ў дыяканы. Ён даў Лаўрэнцію адказнае заданне: кіраваць маёмасцю Касцёла, асабліва дапамагаць бедным.
Пасля гэтага прызначэння святы Лаўрэнцій стаў мішэнню рымскіх уладаў. Паколькі ён распараджаўся маёмасцю Касцёла, прэфект Рыма запатрабаваў перадаць у казну ўсе касцёльныя скарбы. Вядома, эканамічныя патрэбы імператара растуць разам з амбіцыямі і прагнасцю.
Лаўрэнцій папрасіў тры дні, каб сабраць іх, за гэты час раздаў бедным усё, што мог.
І ў тыя дні юнак запрасіў усіх, каму дапамагаў міласцінай. Па заканчэнні прызначанага часу самы вядомы дыякан Рыма зноў паўстаў перад прэфектам: «Я ўжо сабраў усе скарбы Касцёла. Запэўніваю вас, што яны больш каштоўныя, чым тыя, якімі валодае імператар».
Будучы пакутнік паказаў на бедных, знявечаных, сляпых, сірот, удоў і сказаў: «Вось багацце Касцёла. Яны ператвараюць нашу міласціну ў нятленныя скарбы».
Лаўрэнція зняволілі і неўзабаве пасля гэтага прыгаварылі да жорсткай смерці за яго ўпартае адмаўленне пакланяцца рымскім уладам. Легенда апісвае далейшы ход падзей — і менавіта гэтая сцэна зрабіла святога Лаўрэнція заступнікам многіх комікаў і людзей з пачуццём гумару сёння.
Каты знялі з яго вопратку, паклалі на жалезныя пруты, падпалілі пад ім палаючае вуголле і пранізвалі яго цела распаленымі жалезнымі відэльцамі. Тады Лаўрэнцій са спакойным тварам сказаў рымскаму чыноўніку: «Глядзі, няшчасны, я ўжо добра падсмажаны з гэтага боку. Перавярні мяне і еш!»
Гэты жарт яшчэ больш раз'юшыў катаў. Яны павялічылі агонь і дазволілі Лаўрэнцію згарэць жыўцом.
Адной з прычын, чаму Лаўрэнцій змог захаваць спакой у такі страшны момант, была яго глыбокая вера. Ён ведаў, што смерць за хрысціянскую веру адкрые яму шлях да вечнай узнагароды, таму не баяўся смерці. Наадварот, ён прыняў смерць са спакоем. Яго апошнімі словамі была малітва:
«Дзякуй Табе, Пане, што палічыў мяне годным увайсці ў браму Твайго Валадарства!»
Постаць святога Лаўрэнція — поўная радасці і даверу, нягледзячы на пакуты, — застаецца натхненнем для кожнага з нас.
