Сваім сведчаннем пра спачылага біскупа Казіміра Велікасельца OP падзяліўся біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB.
Сёння ў пінскай катэдры я развітаўся з біскупам Казімірам Велікасельцам — чалавекам глыбокай веры, ціхай моцы і сапраўднай пастырскай любові.
Ён пражыў сваё жыццё так, як вучыць Евангелле: служачы, падтрымліваючы, суцяшаючы. У яго голасе заўсёды было нешта спакойнае і надзейнае, нібыта ён нёс з сабой кавалачак Божага святла.
Нават у цяжкія часы атэізму ён заставаўся сведкам надзеі, чалавекам, які верыў у сілу малітвы і ў тое, што дабро заўсёды мацнейшае.
Сёння наша беларуская зямля страціла Пастыра, а Неба прыняло сына, які ўсё жыццё ішоў да Святла.
Біскуп Казімір умеў слухаць так, быццам кожны чалавек — гэта дар.
Ён маліўся так, быццам Бог стаіць зусім побач.
Ён служыў так, быццам кожны дзень — апошні і самы важны.
Мы часта шукаем прыклады святасці ў кнігах, але часам яны ходзяць побач з намі — простыя, сціплыя, непрыкметныя.
Біскуп Казімір быў адным з такіх сведкаў для мяне: спакойных, але нязломных; ціхіх, але поўных Божай моцы.
Ён — чалавек, чыя прысутнасць была для мяне знакам Божай вернасці.
Я часта думаў, што ў ім было нешта ад сапраўднага айца: спакой, які не трэба было тлумачыць;
мудрасць, якая не крычала;
вера, якая не патрабавала доказу.
Ён умеў глядзець на чалавека так, быццам бачыць у ім тое, што Бог бачыць першым — годнасць, святло, надзею.
Для Беларусі ён быў больш, чым проста біскупам. Ён быў сведкам часу, калі веру трэба было абараняць цішынёй, малітвай і стойкасцю.
І ён заставаўся верным да канца — нашай зямлі, нашым людзям, нашаму Касцёлу.
Мне будзе не хапаць яго голасу, яго павольнай, але ўпэўненай паходкі з другога боку ў працэсіі да алтара, яго здольнасці супакоіць душу адным кароткім словам.
Але я веру, што тое святло, якое біскуп Казімір нёс, не згасла — яно проста вярнулася да Крыніцы.
Няхай Пан прыме яго ў сваю вечную любоў.
Вечная памяць біскупу Казіміру, сапраўднаму Пастыру і малітвенніку.
Біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB
