Пошук
10.07.2018 12:19   Тэкст і фота: Віктар Ведзень / Catholic.by

Фатограф Віктар Ведзень, які супрацоўнічае з Catholic.by пазаштатна, схадзіў у пілігрымку Мінск – Будслаў і занатаваў свае адчуванні. Віктар упершыню прайшоў дарогу ў Будслаў ад пачатку і да канца.

Унутраны дыялог

З першым крокам хацелася адразу ж акунуцца ў духоўныя разважанні над сваім жыццём, успомніць пражыты год і ўзгадаць свае недахопы. Аднак амаль палову шляху ў першы дзень займае выхад з горада.

Нават адышоўшы за межы МКАДа, адчуваеш на сабе энергетыку мегаполіса. Прайграеш у галаве ўчарашні дзень, зборы заплечніка — ці ўсё патрэбнае ўзяў, ці ўсе справы вырашыў перад адыходам.

Некаторыя з маіх знаёмых пыталіся: «Чаго ты зноў ідзеш? Ты ўжо хадзіў пехатою ў Будслаў» і г.д. Разважанні над гэтым таксама краналі мяне. Як растлумачыць ім, даказаць сваё меркаванне?

Усё гэта доўгі час не давала супакою. Так і ў штодзённым жыцці: шмат пытанняў, але не заўсёды знаходзіш час для пошуку адказу. Таму пілігрымка — адна з магчымасцяў зрабіць гэта.

  

Дзень нараджэння ў пілігрымцы

...Уздым запланаваны на 6.00, але калі не хочаш стаяць у доўгай чарзе, каб памыцца і пачысціць зубы, лепш прачнуцца на паўгадзіны раней.

Ужо трэці год запар дзень майго нараджэння прыпадае на пілігрымку. Спачатку здавалася дзіўным адзначаць яго такім чынам, удалечыні ад сям’і, родных і сяброў.

Перажываў, што многія не змогуць датэлефанавацца, каб павіншаваць. Але пасля я зразумеў: не важна, што мала хто ведае пра мой дзень, галоўнае, што ведае Бог.

Але калі паглядзець па-іншаму, то на маім дні нараджэння было амаль две сотні гасцей.

Неверагодна! Мяне павіншавалі маім любімым спевам «Божа мой, гэта Ты, гэта Ты» хрысціянскага гурта «Кадаш».

На жаль, песня не ўключана ў спеўнік, аднак некаторыя ведалі, што спеў мне падабаецца, і павіншавалі мяне ім. Гэта быў адзін з самых лепшых момантаў.

Пакаянне

Падчас пілігрымкі ёсць магчымасць зазірнуць у глыбіню душы, узгадаць грахі і даверыць іх Богу праз паслугу святара.

Як часта мы забываемся пра Божае прабачэнне і не можам прабачыць самі сабе. Працягваем жыць з пачуццём віны, адцягваем споведзь. Апускаемся на самае дно і замыкаемся ў сценах граху. Параўноўваем сябе з іншымі, дзесьці ўзвышаем сябе, апраўдваючыся, што так жывуць усе.

Неяк музыкант і паэт Пётр Мамонаў казаў: «Калі ты на самым дне, то ў цябе насамрэч добрае становішча: табе далей няма куды, акрамя як наверх». Цяпер я з ім згодны.

Усвядоміў, што толькі праз споведзь можна падняць позірк да неба, убачыць сонца — і там будзе надзея, вера ў новую магчымасць стаць лепшым.

Заўсёды я неяк адцягваў момант споведзі на апошнія дні пілігрымкі, гаварыў сабе, што яшчэ паспею і падрыхтуюся лепш. Споведзь павінна быць шчырай, з цвёрдым намерам выправіцца. Толькі не заўсёды гэты час наступае, калі мы яго запланавалі. Самы лепшы дзень для споведзі — сёння.

Працяг будзе.

Абноўлена 11.07.2018 14:58
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Папа Францішак

Дух хоча жыць у нас –
мы пакліканы да вечнага жыцця