Пошук

15.03.2020 09:08   Тэкст: Бп. Юзаф Станеўскі / Catholic.by
Ілюстрацыйная выява: pikabu.ru

У Трэцюю нядзелю Вялікага посту, калі Касцёл звяртае нашую ўвагу на размову Езуса з самаранкай каля студні Якуба, біскуп Юзаф Станеўскі прапануе моладзі паразважаць пра жыватворчую крыніцу, якая не дасць засохнуць маладому дрэву, што імкнецца расці ўвысь.

Любая моладзь, два з паловай тыдні таму нашыя галовы былі пасыпаны попелам у літургічным абрадзе Папяльцовай серады і мы пачулі заклік Касцёла да навяртання праз малітву, пост і міласціну.

Фота Віталія Палінеўскага

Большасць з вас добра ведае з заняткаў па катэхезе і з выхавання ў родным доме, што гэта азначае. Трэба сябе абмежаваць у ежы і забавах: менш мяса, салодкага, тэлевізара, музыкі, ніякіх дыскатэк. І многія маладыя хрысціяне трымаюцца гэтай засвоенай з маленства традыцыйнай практыкі.

Аднак далёка не ўсе ранняй вясной спяшаюцца ў касцёл на Крыжовы шлях ці Песні Жальбы. Не ўсе нарадзіліся ў пабожных сем’ях, не ўсе мелі магчымасць хадзіць з бацькамі ў касцёл, удзельнічаць у занятках па рэлігіі…

Не ўсе выраслі каля гэтай «жыватворчай крыніцы», не ўсе пазналі Дарогу, Праўду і Жыццё, якімі з’яўляецца для нас і для ўсіх людзей Езус Хрыстус.

Тым больш не ўсе разумеюць сэнс цярпення Бога, Яго мукі і крыжовай смерці. «Што гэта за Бог, — кажуць некаторыя, — які дазваляе над сабою такі здзек? Дзе ж Яго ўсемагутнасць?..»

Хрыстус і самаранка. Мастак Васіль Паленаў / kmsmuseum.ru

Таму ў многіх на малітву «няма часу»: маўляў, хто за мяне будзе здаваць экзамены? Захаванне посту таксама «не мае сэнсу»: студэнт жа і так заўжды галодны! А міласціна? — «Дык самому ж не хапае; чым тут яшчэ падзелішся?..»

Дарагія сябры, як данесці глыток жывой вады тым, хто вырас далёка ад жыццядайнай крыніцы Божай любові, як дапамагчы ім зразумець і адчуць, што Бог прыйшоў не для таго, каб ліквідаваць цярпенне, а для таго, каб напоўніць яго сваёй прысутнасцю, як казаў французскі паэт і драматург Поль Кладэль?

І што рабіць, калі нават тыя, хто рос каля крыніцы, сёння легкадумна адмаўляюцца ад яе жывой вады і імкнуцца да новай «абяцанай зямлі», шукаючы яе ў камяністай пустыні даступных, але плыткіх зямных уцех? Замест таго, каб наталіць духоўную смагу, прагна хлябтаюць нездаровую, прагорклую вадкасць, ад якой толькі яшчэ больш расце прага…

Ілюстрацыйная выява: pinterest.ie

«А ўжо тая крынічанька засарылася…»

Ці ж не прыходзяць на памяць словы з народнай песні, калі бачыш, як са старой дзедавай хаты маладыя ўнукі робяць модную «дачу»: вясёлкавыя шыбы, зашклёныя дзедам, замяняюць пластыкавымі шклопакетамі, крытую гонтай страху замяняюць на металадахоўку, здымаюць са сцен старыя абразы, перад якімі ў мінулыя гады было ўзнесена столькі малітваў.

Некранутым ад хаты застаецца толькі падмурак; застаецца ва ўнукаў і прозвішча дзеда, але паўсюль ужо іншыя парадкі, іншае жыццё.

Але ці ёсць у гэтых парадках парадак? Ці ёсць у хаце, што калісьці звінела ад дзіцячых галасоў, сапраўднае жыццё?..

Ілюстрацыйная выява: realt.onliner.by

Дрэва, што расце каля крыніцы, не засохне. Але калі перасадзіць яго на сухазем’е, доўга не пражыве. Пакінуўшы свае карані, перастаўшы чэрпаць жывую ваду з крыніцы, якая паіла многія пакаленні продкаў, хутка ператворыцца дрэва ў куст «перакаці-поля», сухі і безжыццёвы.

«Не думайце, што Я прыйшоў адмяніць Закон ці Прарокаў. Не адмяніць прыйшоў Я, а выканаць», — кажа Езус (Мц 5, 17).

Мой дарагі малады сябра!

Не спяшайся «адмяняць законы», па якіх жылі твае продкі. Законы ўзаемнай любові, прабачэння, узаемадапамогі, добрых учынкаў, абароны дзяцей, павагі да старэйшых — Божыя законы.

Не адарвіся ад гэтых моцных каранёў, дзякуючы якім можаш чэрпаць жывую ваду, каб маладое дрэва твайго жыцця не засохла, а ўмацоўвалася і цягнулася ўвысь. Адчуй гэтую добрую смагу — смагу Бога — і наталі яе з крыніцы, з якой пілі твае прадзеды, дзяды і бацькі, з якой можаш піць сам і паіць тваіх будучых дзяцей.

Ілюстрацыйная выява: dreamstime.com

Памятай: гэта — гаючая вада, якая змывае з сэрца бруд і лечыць раны душы.

Гэта вада Хрыстовай любові, якая адзіная дае жыццё: шчаслівае жыццё на зямлі і ў вечнасці.

Час Вялікага посту — гэта час вяртання да каранёў, час наталіць смагу душы. Не змарнуй яго!

Абноўлена 15.03.2020 09:23
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Папа Францішак

Спагадлівасць - гэта праява Божай
Міласэрнасці, адзін з сямі дароў Святога Духа