Пошук


Фот Аляксея Варгана

Адрас:
пр-т Незалежнасці, 44-А
г. Мінск, 220005
Рэспубліка Беларусь

Тэл.: +375 17 284 72 36 (касцёл)
Тэл.: +375 17 227 16 88 (нядзельная школка)
E-mail: info@roch.by

http://roch.by/

 

Для ахвяраванняў:
разліковы рахунак 3015563250012 у аддзяленні № 517 у г. Мінску ААТ «Белінвестбанк» (у беларускіх рублях).

Расклад набажэнстваў

  • св. Імша ў буднi: 08.00, 18.30
  • св. Імша ў нядзелю: 09.00, 11.00, 12.30 (у летні час не цэлебруецца), 19.00

Дадатковыя набажэнствы (для парафій св. Андрэя і св. Францішка Асізскага):

  •   у нядзелю: 17.00 

Інфармацыя па сустрэчах моладзі з’явіцца ў верасні 2018.

Адпусты: Найсвяцейшай Тройцы (тытул касцёла) — рухомае свята; успамін Святога Роха (парафіяльная ўрачыстасць) — 16 жніўня; перанясенне цудатворнай фігуры святога Роха (не захавалася) — 1 мая

З гісторыі парафіі

Рыма-каталіцкая парафія Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха) на Залатой Горцы ў Мінску была заснаваная ў XIV ст. каралём Ягайлам. Гэта самая старажытная каталіцкая супольнасць у горадзе, пра якую захаваліся дакументальныя звесткі. Першапачаткова парафіяльны касцёл знаходзіўся на Траецкай Гары, прыблізна там, дзе цяпер месцяцца карпусы 2-га клінічнага шпіталя. У пачатку ХІХ ст. парафіяльнай святыняй быў драўляны касцёл на Залатагорскіх могілках у прадмесцях Мінска.

У 1861–1864 гг. быў пабудаваны мураваны касцёл у неагатычным стылі, які захаваўся да сённяшняга часу. Адметны той факт, што ахвяраванні на яго пабудову збіралі не толькі мінскія каталікі, але таксама праваслаўныя і юдэі ў знак падзякі святому Роху, які выратаваў горад ад страшнай эпідэміі халеры. Касцёл быў багата аздоблены ўнутры. На пачэсным месцы ў правым бакавым алтары знаходзілася цудатворная фігура святога Роха — апекуна горада Мінска. У касцёле былі цудоўныя арганы і нават дзейнічала школа арганістаў. Акрамя таго, парафія мела вялікую маёмасць у горадзе і прадмесцях.

Насычанае парафіяльнае жыццё было гвалтоўна перапынена ў 30-я гг. ХХ ст. у выніку пераследу рэлігіі з боку савецкай улады. Да вайны набажэнствы ў касцёле адбываліся нерэгулярна, бо ў той час шмат святароў былі арыштаваныя або вымушана выехалі на выгнанне. Падчас вайны набажэнствы на пэўны час узнавіліся. У ходзе баёў за Мінск будынак касцёла быў значна пашкоджаны, што відаць на архіўных фотаздымках. Па сведчаннях відавочцаў, вернікам удалося сабраць сродкі і самім аднавіць знішчаны дах святыні. Аднак пасля вайны набажэнствы ў касцёле на Залатой Горцы ўжо больш не адбываліся; было разрабавана, знішчана ці бясследна вывезена ўсё, што яшчэ заставалася ад унутранага ўбрання.

У пасляваенны перыяд будынак касцёла доўгі час выкарыстоўваўся як кнігасховішча, а Залатагорскія могілкі — самы вялікі і знакаміты каталіцкі некропаль у горадзе — былі знішчаны. У 1976 г. касцёл быў адрэстаўраваны і часткова адрэмантаваны, пасля чаго ў ім размясцілася філарманічная зала камернай музыкі і былі ўсталяваныя новыя арганы чэшскай фірмы «Riegerkloss».

У 1991 г. была адноўлена парафія Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха), і па дамоўленасці з філармоніяй у касцёле ізноў пачалі адбывацца набажэнствы. На сродкі вернікаў касцёлу было вернута аблічча святыні. З самага пачатку аднаўлення дзейнасці парафіі вернікі дамагаліся поўнага вяртання святыні. Ад іх імя тагачасны пробашч парафіі ксёндз Міхал Сапель няспынна звяртаўся да ўладаў з просьбамі аб перадачы касцёла парафіі, а вернікі ўвесь час маліліся за гэта. Кожную сераду парафіяльная моладзь праводзіла адарацыю Найсвяцейшага Сакрамэнту, падчас якой малілася аб вяртанні Залатагорскай святыні, а адпаведная малітва стала неадменным дадаткам да набажэнства да святога Роха. І вось, нарэшце, малітвы былі выслуханы, а просьбы вернікаў пачутыя, і 5 ліпеня 2006 г. завяршыліся ўсе фармальнасці, звязаныя з перадачай касцёла на баланс парафіі.

Аднак бязмежная радасць вернікаў і іх пробашча крыху азмрочана тым, што касцёл перадаецца ў вельмі занядбаным стане — будынку і ўсім камунікацыям патрэбны неадкладны капітальны рэмонт, на які спатрэбяцца вельмі вялікія сродкі, а іх парафія пакуль не мае. Між тым, трэшчыны, што, нібы павуцінне, аблыталі скляпенні і сцены касцёла, дзе-нідзе ўжо дасягаюць таўшчыні ў сантыметр, і з кожным годам усё павялічваюцца. Калі не прыняць неадкладных мераў, беларуская сталіца можа застацца без аднаго з найпрыгажэйшых сваіх помнікаў архітэктуры, якіх у Мінску і без таго захавалася катастрафічна мала. Таму вернікі парафіі звяртаюцца да ўсіх людзей добрай волі з просьбай аб дапамозе. Безумоўна, парафіі патрэбна не толькі фінансавыя сродкі і прафесійная дапамога спецыялістаў. Самая першая і важная дапамога — гэта малітва, і ў скарбонку малітвы свой унёсак можа зрабіць кожны вернік.

Абноўлена 10.07.2018 14:56
Пры выкарыстанні матэрыялаў Catholic.by спасылка абавязковая. Калі ласка, азнаёмцеся з умовамі выкарыстання

Дарагія чытачы! Catholic.by — некамерцыйны праект, існуе за кошт ахвяраванняў і дабрачыннай дапамогі. Мы просім падтрымаць нашу дзейнасць. Ці будзе наш партал існаваць далей, у значнай ступені залежыць ад вас. Шчыра дзякуем за ахвярнасць, молімся за ўсіх, хто нас падтрымлівае.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Папа Францішак

Дух хоча жыць у нас –
мы пакліканы да вечнага жыцця