Пасланне да Рымлянаў

1

УСТУП

Прывітанне

1Павел, слуга Езуса Хрыста, пакліканы апостал, выбраны дзеля абвяшчэння Евангелля Бога, 2якое перад гэтым было абяцана праз Яго прарокаў у святых Пісаннях, 3пра Ягонага Сына, які целам паходзіў з роду Давіда і адкрыўся як Божы Сын у моцы, 4паводле Духа святасці, праз уваскрасенне з мёртвых, пра Езуса Хрыста, Пана нашага, 5праз якога мы атрымалі ласку і апостальства, каб у імя Ягонае зрабіць паслухмянымі веры ўсе народы, 6сярод якіх і вы, пакліканыя Езусам Хрыстом. 7Усім, хто знаходзіцца ў Рыме, умілаваным Бога, пакліканым святым: ласка вам і спакой ад Бога, Айца нашага, і Пана Езуса Хрыста.

Падзяка і малітва

8Найперш дзякую Богу майму праз Езуса Хрыста за ўсіх вас, бо вашая вера абвяшчаецца па ўсім свеце. 9Маім сведкам ёсць Бог, якому служу ў маім духу праз Евангелле Ягонага Сына, што я пастаянна ўспамінаю пра вас. 10Кожную хвіліну ў сваіх малітвах прашу, каб мне – калі будзе на гэта Божая воля – пашчасціла калі-небудзь прыйсці да вас. 11Прагну пабачыць вас, каб пераказаць вам духоўны дар дзеля вашага ўмацавання, 12але больш, каб парадавацца разам з вамі дзеля ўзаемнага суцяшэння праз супольную веру, вашую і маю. 13Не хачу, браты, каб вы не ведалі, што я шмат разоў збіраўся прыйсці да вас, каб які-небудзь плён сабраць і ў вас, як і сярод іншых народаў, але аж дагэтуль меў перашкоды. 14Я даўжнік грэкаў і чужаземцаў, мудрых і неразумных. 15Таму таксама вельмі прагну і вам, жыхарам Рыма, абвяшчаць Евангелле.

ЗБАЎЛЕННЕ ПРАЗ ВЕРУ

Моц Евангелля

16Я не саромеюся Евангелля, бо гэта моц Божая для збаўлення кожнага, хто верыць, спярша юдэя, а потым і грэка. 17Бо ў ім адкрываецца Божая справядлівасць з веры для веры, як напісана: «Праведны жыць будзе вераю».

Язычнікі і Божы гнеў

18Гнеў жа Божы аб’яўляецца з неба супраць усялякай бязбожнасці і несправядлівасці людзей, якія стрымліваюць праўду несправядлівасцю. 19Бо тое, што можна ведаць пра Бога, відавочнае сярод іх, таму што Бог адкрыў ім. 20Ад стварэння свету Яго нябачныя рысы – адвечная Яго моц і Боскасць – бачныя ў заўважальных чынах, таму няма ім апраўдання. 21Яны ж, пазнаўшы Бога, не як Бога праслаўлялі Яго і дзякавалі Яму, але сталі нікчэмнымі ў сваіх разважаннях, і зацямнілася іх неразумнае сэрца. 22Называючы сябе мудрымі, яны сталі неразумнымі 23і славу нятленнага Бога замянілі на вобраз тленнага чалавека, птушак, чатырохногіх і паўзуноў.

24Таму і аддаў іх Бог праз пажадлівасць іхніх сэрцаў нячыстасці, каб яны самі зняславілі свае целы. 25Яны замянілі праўду Божую на фальш і пачалі пакланяцца і служыць стварэнню, а не Стварыцелю, які благаслаўлёны навекі. Амэн.

26Таму выдаў іх Бог ганебным страсцям. Іх жанчыны змянілі згоднае з натурай жыццё на тое, што супраць натуры. 27Таксама і мужчыны, пакідаючы натуральнае сужыццё з жанчынай, запалалі пажадлівасцю адзін да аднаго. Мужчыны з мужчынамі чынячы нягоднае, самі на сябе наклікалі належную кару за вычварэнне. 28А паколькі не палічылі патрэбным мець пазнанне Бога, выдаў іх Бог няздольнаму розуму, каб чынілі неадпаведнае. 29Яны поўныя ўсялякай несправядлівасці, нягоднасці, прагнасці, злосці, напоўненыя зайздрасцю, забойствам, спрэчкай, подступам, зласлівасцю, абмовай. 30Яны паклёпнікі, ненавіснікі Бога, крыўдзіцелі, пыхлівыя, самахвалы, выдумшчыкі ліхога, непаслухмяныя бацькам, 31неразумныя, вераломныя, пазбаўленыя любові, бязлітасныя. 32Яны ведаюць наказ Бога, што той, хто так чыніць, варты смерці, аднак не толькі самі так робяць, але і згаджаюцца з тымі, хто так робіць.

2

Юдэі і Божы гнеў

1Няма прабачэння табе, кожны чалавеча, які асуджаеш. Бо ў чым асуджаеш іншага, у тым сябе асуджаеш, таму што, асуджаючы, робіш тое самае. 2А мы ведаем, што суд Божы справядлівы над тымі, хто так робіць. 3Няўжо ты думаеш, чалавеча, які асуджаеш тых, хто так робіць, хоць і сам робіш тое самае, уцячы ад Божага суда? 4А можа пагарджаеш багаццем Божай дабрыні, лагоднасці і доўгацярплівасці, не разумеючы, што дабрыня Божая вядзе цябе да пакаяння? 5За тваю жорсткасць і няздольнае да пакаяння сэрца ты сам сабе збіраеш гнеў на дзень гневу і аб’яўлення справядлівага суда Бога, 6які аддасць кожнаму паводле ягоных учынкаў: 7тым, хто з цярплівасцю ў добрай справе шукае славы, пашаны і нятленнасці, – вечнае жыццё, 8а тым, хто працівіцца і не слухаецца праўды, але слухаецца несправядлівасці, – гнеў і абурэнне. 9Нядоля і ўціск спаткае кожнага чалавека, які чыніць зло: спачатку юдэя, а пасля і грэка. 10А хвала, пашана і спакой – кожнага, хто чыніць дабро: спачатку юдэя, а пасля і грэка. 11Таму што Бог не зважае на асобу!

Нягледзячы на Закон

12Тыя, што, не маючы Закону, зграшылі, без Закону і загінуць, а тыя, што ў Законе зграшылі, праз Закон будуць асуджаны. 13Бо не тыя, што слухаюць Закон, справядлівыя перад Богам, але тыя, што выконваюць, будуць апраўданыя. 14Калі язычнікі, не маючы Закону, па прыродзе робяць законнае, то, не маючы Закону, яны самі сабе закон. 15Яны паказваюць, што Закон упісаны ў іх сэрцы, аб чым сведчыць іхняе сумленне ды думкі, якія то абвінавачваюць, то апраўдваюць адна адну 16ў дзень, калі Бог будзе судзіць тайныя ўчынкі людзей паводле майго дабравесця праз Езуса Хрыста.

17Калі ты завешся юдэем і супакойваеш сябе Законам, хвалішся Богам 18і ведаеш Яго волю, умееш распазнаваць найважнейшае, навучаны дзякуючы Закону, 19калі перакананы, што ты правадыр сляпых, святло для тых, хто ў цемры, 20выхавацель неразумных, настаўнік малых, які мае ў Законе прыклад пазнання і праўды, 21то ці ж, навучаючы другога, не вучыш самога сябе? Навучаючы не красці, крадзеш? 22Кажучы, не чужалож, чужаложыш? Маючы агіду да ідалаў, чыніш святатацтва? 23Хвалішся Законам, а, парушаючы Закон, зневажаеш Бога? 24Як напісана: «Праз вас імя Божае зневажаецца сярод язычнікаў».

Нягледзячы на абразанне

25Абразанне карысна, калі выконваеш Закон. Калі ты парушаеш Закон, то тваё абразанне сталася неабразаннем. 26Таму, калі неабрэзаны выконвае наказы Закону, то ці не залічыцца яму яго неабразанне за абразанне? 27I неабрэзаны, выконваючы Закон, ці не асудзіць цябе, бо ты нягледзячы на літару Закону і абразанне парушаеш Закон? 28Таму што не той юдэй, хто такі знешне, і не тое абразанне, якое знешне на целе, 29але хто ўнутры юдэй і абразанне мае ў сэрцы паводле духа, а не паводле літары. Такі мае пахвалу не ад людзей, але ад Бога.

3

Нягледзячы на Божыя абяцанні

1У чым жа перавага юдэяў, ці якая карысць ад абразання?

2Вялікая ва ўсіх адносінах. Перадусім у тым, што ім давераны словы Бога.

3Бо калі некаторыя і сталіся нявернымі, то ці іхняе нявер’е знішчыць Божую вернасць?

4Канешне, не! Бог праўдзівы, а кожны чалавек ілжывы, як напісана: «Каб ты апраўдаўся ў словах Тваіх і перамог, калі будзеш асуджаны».

5Калі ж нашая несправядлівасць адкрывае Божую справядлівасць, дык што скажам? Ці ж Бог, – кажучы па-чалавечы, – несправядлівы, калі гневаецца?

6Канешне, не! Бо як жа можа Бог асудзіць свет?

7Калі ж праўда Бога праз мой падман узрастае на Яго славу, за што ж яшчэ мяне судзяць, як грэшніка? 8I ці не рабіць нам дрэннае, каб вышла дабро, як некаторыя абгаворваюць нас і кажуць, быццам мы гэтак вучым? Такіх чакае справядлівы прысуд.

Усе пад грахом

9Дык што ж? Ці маем перавагу? Зусім не, бо мы ўжо сцвердзілі, што і юдэі, і грэкі – усе пад грахом, 10як напісана:

«Няма ніводнага справядлівага, 11няма разумнага, няма таго, хто шукаў бы Бога. 12Усе заблукалі, усе разам сталі нягоднымі; няма таго, хто рабіў бы дабро, няма ніводнага. 13Горла іх – адчыненая магіла. Языкамі сваімі гавораць падступна. Яд змяіны на іхніх вуснах; 14поўныя праклёну і злосці іх вусны. 15Іх ногі хуткія да праліцця крыві, 16знішчэнне і мучэнне на шляхах іхніх; 17яны не пазналі дарогі спакою. 18Няма Божай боязі перад іх вачыма».

19Мы ж ведаем, што тое, што кажа Закон, адносіцца да тых, хто пад Законам, каб кожныя вусны былі закрытыя і каб увесь свет прызнаў віну перад Богам, 20бо справамі Закону не апраўдаецца перад Ім ніякае цела, таму што праз Закон пазнаецца грэх.

ЗБАЎЛЕННЕ Ў ХРЫСЦЕ

Аб’яўленне Божай справядлівасці

21Цяпер незалежна ад Закону выявілася Божая справядлівасць, пра якую сведчаць Закон і Прарокі. 22Справядлівасць Божая ўдзяляецца праз веру ў Езуса Хрыста ўсім веруючым без розніцы. 23Бо ўсе зграшылі і пазбаўлены Божай славы, 24але атрымліваюць апраўданне дарма, паводле Ягонай ласкі, праз адкупленне ў Езусе Хрысце. 25Яго ўстанавіў Бог як уміласціўленне ў Ягонай крыві праз веру, каб паказаць сваю справядлівасць у адпушчэнні грахоў, учыненых раней, 26у час цярплівасці Божай, каб выявіць сваю справядлівасць ў цяперашні час, бо Ён справядлівы і апраўдвае таго, хто верыць у Езуса.

Роля веры

27Дык дзе ж пахвальба? Адкінута. Якім законам? Учынкаў? Не, але законам веры. 28Бо мы лічым, што чалавек апраўдваецца праз веру незалежна ад учынкаў Закону. 29Ці ж Бог ёсць толькі юдэяў, а язычнікаў не? Так, і язычнікаў, 30таму што адзін ёсць Бог, які апраўдвае абрэзанага з веры і неабрэзанага праз веру. 31Дык ці Закон лічым непатрэбным з прычыны веры? Канешне, не! Наадварот, умацоўваем Закон.

4

Прыклад Абрагама

1Што, скажам, знайшоў Абрагам, наш праайцец, паводле цела? 2Калі Абрагам апраўдаўся ўчынкамі, то мае чым хваліцца, але не перад Богам. 3Бо што кажа Пісанне? «Паверыў Абрагам Богу, і гэта залічылася яму як справядлівасць». 4Плата працаўніку залічваецца не з ласкі, але з абавязку. 5А таму, хто не працуе, але верыць у таго, хто апраўдвае бязбожнага, вера ягоная залічваецца як справядлівасць. 6Так і Давід называе шчаслівым чалавека, якому Бог залічвае справядлівасць незалежна ад учынкаў:

7«Шчаслівыя, каму беззаконне дараванае і чые грахі закрытыя; 8шчаслівы чалавек, якому Пан не залічыць граху».

Апраўданне незалежна ад абразання

9Ці гэтае шчасце датычыць абрэзаных, ці таксама неабрэзаных? Мы кажам, што «Абрагаму вера залічана як справядлівасць». 10Калі залічана? Пасля абразання ці да абразання? Не пасля абразання, але да абразання. 11I знак абразання ён атрымаў, як пячаць справядлівасці праз веру, якую меў у неабразанні, так што ён стаўся айцом усіх веруючых у неабразанні, каб таксама ім была залічана справядлівасць, 12і айцом абрэзаных, якія не толькі прынялі абразанне, але таксама ідуць па слядах веры айца нашага Абрагама, якую ён меў да абразання.

Апраўданне незалежна ад Закону

13Абяцанне Абрагаму і ягонаму патомству, што ён будзе спадкаемцам свету, было дадзена не праз Закон, але праз справядлівасць веры. 14Калі спадкаемцы тыя, што з Закону, то вера не мае значэння, і непатрэбнае абяцанне. 15Бо Закон наклікае гнеў, а дзе няма Закону, няма і злачынства. 16Таму абяцанне – з веры, каб было справай ласкі, каб мела моц для ўсяго патомства. Не толькі для тых, хто абапіраецца на Закон, але і для тых, хто трымаецца веры Абрагама, які ёсць айцом усіх нас. 17Як напісана: «Я паставіў цябе айцом многіх народаў», – перад абліччам Бога, якому ён паверыў як таму, хто ажыўляе памерлых і кліча няіснае да існавання. 18Ён насуперак надзеі паверыў з надзеяй, што стане айцом многіх народаў, паводле сказанага: «Такім будзе патомства тваё». 19І не аслаб у веры, хоць лічыў сваё амаль стогадовае цела ўжо змярцвелым і ўлонне Сары мёртвым. 20Не засумняваўся ў абяцанні Божым, але ўмацаваўся ў веры, аддаючы хвалу Богу 21і будучы цалкам упэўненым, што Бог мае моц выканаць абяцанае. 22Таму гэта і залічана яму як справядлівасць.

Прыклад веры для хрысціянаў

23Не толькі дзеля яго аднаго напісана, што залічана яму, 24але таксама дзеля нас, бо залічыцца і нам, якія вераць у таго, хто ўваскрасіў з мёртвых Езуса, Пана нашага, 25які быў выдадзены за правіны нашыя і ўваскрос дзеля нашага апраўдання.

5

Апраўданне – гарантыя збаўлення

1Апраўданыя паводле веры, мы маем мір з Богам праз Пана нашага Езуса Хрыста, 2праз якога, дзякуючы веры, мы атрымалі доступ да той ласкі, у якой трываем, і мы ганарымся надзеяй на славу Божую. 3І не толькі гэтым, але ганарымся таксама ўціскам, ведаючы, 4што ўціск нараджае цярплівасць, цярплівасць – вытрываласць, вытрываласць – надзею, 5а надзея не асароміць, таму што любоў Божая вылілася ў сэрцы нашыя праз Духа Святога, які дадзены нам.

6Хрыстус, калі мы былі яшчэ слабымі, у вызначаны час памёр за бязбожных. 7Бо наўрад ці нехта памрэ за справядлівага. Можа, за добрага чалавека нехта і адважыцца памерці. 8Бог даказвае сваю любоў да нас тым, што Хрыстус памёр за нас, калі мы былі яшчэ грэшнікамі. 9Тым больш цяпер, апраўданыя Яго крывёю, мы будзем збаўленыя праз Яго ад гневу! 10Бо калі мы, будучы непрыяцелямі, паядналіся з Богам праз смерць Яго Сына, то, паяднаўшыся, мы тым больш збавімся праз Яго жыццё. 11І не толькі гэта, але таксама ганарымся ў Богу праз Пана нашага Езуса Хрыста, праз Якога мы атрымалі цяпер паяднанне.

Адам і Езус Хрыстус

12Як праз аднаго чалавека грэх увайшоў у свет і праз грэх – смерць, так і смерць перайшла на ўсіх людзей, таму што ўсе зграшылі. 13Бо і перад Законам грэх быў у свеце, але грэх не залічваецца, калі няма Закону. 14Аднак смерць валадарыла ад Адама аж да Майсея нават над тымі, хто не зграшыў падобна граху Адама, які ёсць правобразам будучага.

15Але з дарам ласкі не так, як з упадкам. Бо калі з-за ўпадку аднаго памерлі многія, то нашмат больш ласкі Божай і дару аднаго чалавека, Езуса Хрыста, сышло на многіх. 16І гэты дар не з прычыны аднаго, які зграшыў, бо калі прысуд быў вынесены за адзін упадак, то ласка прынесла апраўданне за многія ўпадкі. 17Калі з-за ўпадку аднаго смерць запанавала праз аднаго, то нашмат больш тыя, якія атрымалі шчодрую ласку і дар справядлівасці, будуць валадарыць у жыцці дзякуючы аднаму – Езусу Хрысту.

18Як упадак аднаго прынёс усім людзям асуджэнне, так і справядлівасць аднаго прынесла жыццядайнае апраўданне ўсім людзям. 19Бо як праз непаслухмянасць аднаго чалавека многія сталі грэшнікамі, так і праз паслухмянасць аднаго многія стануць справядлівымі.

20Закон жа ўвайшоў, каб памножыўся грэх. А дзе памножыўся грэх, там яшчэ больш памножылася ласка; 21каб, як грэх запанаваў з прычыны смерці, так і ласка запанавала праз справядлівасць дзеля жыцця вечнага праз Езуса Хрыста, Пана нашага.

6

Ахрышчаныя жывуць у Хрысце

1Што ж скажам? Ці маем заставацца ў граху, каб памножылася ласка?

2Канешне, не! Мы, якія памерлі для граху, як жа будзем жыць у ім? 3Ці ж не ведаеце, што ўсе мы, ахрышчаныя ў Езуса Хрыста, у смерць Ягоную ахрысціліся? 4Дык вось, праз хрост мы пахаваныя разам з Ім у смерць, каб, як Хрыстус уваскрос дзеля славы Айца, так і нам хадзіць у абноўленым жыцці. 5Бо калі мы паяднаныя з Ім падабенствам смерці Ягонай, то павінны быць паяднаныя і падабенствам уваскрасення, 6ведаючы, што былы наш чалавек укрыжаваны з Ім для таго, каб было знішчана грэшнае цела, каб нам не быць ужо нявольнікамі граху; 7бо той, хто памёр, вызваліўся ад граху. 8Калі ж мы памерлі з Хрыстом, то верым, што і жыць будзем з Ім, 9ведаючы, што Хрыстус, які ўваскрос, ужо не памірае, смерць ужо не мае над Ім улады. 10Бо тое, што Ён памёр, дык памёр раз і назаўсёды для граху, а што жыве, дык жыве для Бога. 11Так і вы лічыце сябе мёртвымі для граху, а жывымі для Бога ў Хрысце Езусе.

12Няхай грэх не пануе ў вашым смяротным целе, каб вам не служыць яму ў яго пажадлівасці, 13і не аддавайце члены вашыя граху, як зброю несправядлівасці, але аддайце сябе Богу як тыя, хто ажыў з мёртвых; і члены вашыя аддайце Богу, як зброю справядлівасці. 14Няхай грэх не пануе над вамі, бо вы не пад Законам, але пад ласкаю.

Служэнне справядлівасці

15Дык што ж? Будзем грашыць, бо мы не пад Законам, а пад ласкаю? Канешне, не! 16Няўжо вы не ведаеце, што каму вы аддаецеся ў няволю дзеля паслухмянасці і каго слухаеце, таго вы і нявольнікі: або граху дзеля смерці, або паслухмянасці дзеля справядлівасці? 17Дзякуй Богу, што вы, будучы раней нявольнікамі граху, ад сэрца паслухаліся таго вучэння, якое было вам перададзена. 18А вызваліўшыся ад граху, вы сталі слугамі справядлівасці.

19Кажу як чалавек з прычыны слабасці вашага цела. Як аддавалі вы члены вашыя на служэнне нячыстасці і беззаконню для беззаконня, так цяпер аддайце члены вашыя на служэнне справядлівасці для святасці. 20Калі вы былі нявольнікамі граху, вы былі свабоднымі ад справядлівасці. 21Якія ж плады мелі вы тады, што цяпер саромеецеся іх? Канцом жа іхнім ёсць смерць! 22Але цяпер, вызваліўшыся ад граху і стаўшы слугамі Бога, маеце плод ваш для святасці, а ў канцы – жыццё вечнае! 23Бо расплата за грэх – смерць, а дар Бога – жыццё вечнае ў Хрысце Езусе, Пану нашым.

7

Хрысціянаў не абавязвае Закон Майсея

1Ці ж не ведаеце, браты, – бо кажу тым, хто ведае Закон, – што Закон мае ўладу над чалавекам, пакуль той жыве? 2Замужняя жанчына звязана Законам з жывым мужам. Калі муж памрэ, яна вольная ад мужа паводле Закону. 3Таму, калі жыве муж, а яна будзе жонкай другога, то будзе названа чужаложніцай. Калі ж памрэ муж, яна вольная ад гэтага Закону і не будзе чужаложніцай, выйшаўшы замуж за другога мужчыну. 4Гэтак і вы, браты мае, памерлі для Закону праз цела Хрыста, каб належаць другому, які ўстаў з мёртвых, каб прыносіць плод Богу. 5Бо, калі мы былі ў целе, тады грахоўныя страсці праз Закон дзейнічалі ў нашых членах, каб даваць плод смерці. 6Цяпер жа, памерлыя для Закону, якім былі звязаны, мы вызваліліся ад яго, каб служыць у новым духу, а не паводле старой літары.

Грэх і Закон

7Што ж скажам? Закон – грэх? Канешне, не! Але я не пазнаў бы граху, калі б не Закон, бо я не ведаў бы і пажадлівасці, калі б Закон не гаварыў: «Не пажадай». 8Але грэх, пазнаны праз запаведзь, выклікаў ува мне ўсякую пажадлівасць, бо без Закону грэх мёртвы. 9Я жыў калісьці без Закону, але, калі прыйшла запаведзь, дык грэх ажыў, 10а я памёр. І я ўбачыў, што запаведзь, дадзеная для жыцця, прывяла мяне да смерці. 11Грэх, выкарыстоўваючы магчымасць праз запаведзь, звёў мяне і забіў ёю. 12Таму закон святы, і запаведзь святая, і справядлівая, і добрая. 13Дык няўжо добрае стала для мяне смерцю? Канешне, не! Але грэх, каб стацца грахом, карыстаючыся добрым, прынёс мне смерць, каб грэх праз запаведзь выявіў сваю згубную моц.

Унутраная барацьба

14Ведаем, што Закон – духоўны, а я – цялесны, падлеглы граху. 15Я не разумею, што раблю, бо не тое раблю, што хачу, але тое раблю, што ненавіджу. 16Калі ж я раблю тое, чаго не хачу, то прызнаю, што Закон добры. 17Цяпер ужо не я раблю тое, але грэх, які жыве ўва мне. 18Ведаю, што не жыве ўва мне, гэта значыць, у маім целе, добрае. Бо жаданне ёсць ува мне, але зрабіць добрае не знаходжу як! 19Дабро, якое хачу, не раблю, а зло, якога не хачу, раблю. 20Калі ж раблю не тое, што хачу, ужо не я раблю гэта, але грэх, што жыве ўва мне. 21Тады я заўважаю, што, калі хачу рабіць дабро, ляжыць перада мною зло. 22Паводле духоўнага чалавека, знаходжу задавальненне ў Законе Божым, 23але ў маіх членах бачу іншы закон, што змагаецца з законам майго розуму і робіць мяне нявольнікам закону граху, які ў маіх членах.

24Няшчасны я чалавек! Хто вызваліць мяне ад гэтага цела смерці? 25Дзякую Богу праз Езуса Хрыста, нашага Пана! Значыць я сам розумам служу Закону Божаму, а целам – закону граху.

8

Жыццё ў Духу

1Няма цяпер ніякага асуджэння тым, хто ў Хрысце Езусе, 2бо закон Духа жыцця ў Езусе Хрысце вызваліў цябе ад закону граху і смерці. 3Закон быў бяссільны, бо быў аслаблены целам. Таму Бог, паслаўшы свайго Сына ў постаці грэшнага цела, з-за граху асудзіў грэх у целе, 4каб апраўданне Закону споўнілася ў нас, якія жывуць не паводле цела, але паступаюць паводле Духа.

5Бо тыя, хто жыве паводле цела, думаюць аб цялесным. А тыя, хто паводле Духа, – аб духоўным. 6Памкненні ж цела – смерць, а памкненні Духа – жыццё і спакой. 7Памкненні цела – непрыяцелі Бога, бо не пакараюцца Божаму закону, ды і не могуць. 8Тыя ж, хто жыве паводле цела, не могуць падабацца Богу.

9Вы ж не ў целе, але ў Духу, калі толькі Дух Божы жыве ў вас. Калі ж хто не мае Хрыстовага Духа, той не належыць Яму. 10Калі ж у вас Хрыстус, то хоць цела мёртвае з-за граху, аднак Дух дае жыццё дзякуючы апраўданню. 11Калі ж Дух таго, хто ўваскрасіў Езуса, жыве ў вас, то той, хто ўваскрасіў Хрыста, ажывіць і вашыя смяротныя целы Духам сваім, які ёсць у вас.

Сыны Божыя праз Духа

12Таму, браты, мы не даўжнікі цела, каб жыць паводле цела. 13Бо калі жывяце паводле цела, то памрэце; а калі забіваеце Духам цялесныя ўчынкі, будзеце жыць. 14Таму што ўсе, каго вядзе Дух Божы, – гэта Сыны Божыя. 15Вы ж не прынялі духа няволі, каб зноў баяцца, але прынялі Духа ўсынаўлення, у якім мы клічам: «Абба, Ойча!» 16Гэты самы Дух сведчыць духу нашаму, што мы дзеці Божыя. 17А калі дзеці, то і спадкаемцы. Спадкаемцы Божыя, спадкаемцы разам з Хрыстом, калі толькі мы церпім разам з Ім, каб разам з Ім і ўславіцца. 18Думаю, што цярпенні цяперашняга часу нягодныя той славы, якая павінна выявіцца ў нас.

Прызначаныя для хвалы

19Стварэнне ж з надзеяй чакае адкрыцця сыноў Божых, 20бо стварэнне падпарадкавалася марнасці не добраахвотна, але праз таго, хто падпарадкаваў яго, у надзеі, 21што і само стварэнне вызвалена будзе з няволі тлення дзеля свабоды хвалы дзяцей Божых. 22Мы ж ведаем, што ўсё стварэнне разам стогне і нараджае ў пакутах ажно да цяперашняга часу. 23І не толькі яно, але і мы самі, якія маем пачатак Духа, і мы ў сабе стогнем, чакаючы ўсынаўлення, адкуплення цела нашага. 24Мы збаўленыя праз надзею. А надзея, калі яна бачная, не ёсць надзеяй. Бо, калі хто бачыць, навошта яму яшчэ спадзявацца? 25Але калі спадзяёмся на тое, чаго не бачым, тады чакаем цярпліва.

26Таксама і Дух дапамагае ў слабасцях нашых, бо мы не ведаем, аб чым трэба маліцца, але сам Дух заступаецца за нас стагнаннямі невымоўнымі. 27Той жа, хто даследуе сэрцы, ведае, чаго прагне Дух, бо Ён заступаецца за святых па волі Божай.

План збаўлення

28Мы ведаем таксама, што ўсё служыць на карысць тым, хто любіць Бога і хто пакліканы па Яго пастанове. 29Бо, каго Ён наперад пазнаў, таго і прызначыў быць падобным да вобраза свайго Сына, каб Ён быў першародным між многімі братамі. 30Каго ж прызначыў, таго і паклікаў, а каго паклікаў, таго і апраўдаў; а каго апраўдаў, таго і ўславіў.

Гімн Божай любові

31Што ж скажам на гэта? Калі Бог за нас, хто супраць нас? 32Той, які не пашкадаваў свайго Сына, але аддаў Яго за ўсіх нас, як жа не дасць нам разам з Ім таксама ўсяго? 33Хто будзе абвiнавачваць выбраных Богам? Ці ж Бог, які апраўдвае? 34Хто будзе асуджаць іх? Ці ж Хрыстус, які памёр, а нават больш за тое, уваскрос, знаходзіцца праваруч Бога і заступаецца за нас?

35Хто адлучыць нас ад любові Хрыста? Няшчасце ці прыгнёт, пераслед ці голад, галеча ці небяспека, ці меч? 36Як напісана:

«За цябе забіваюць нас увесь дзень, лічаць нас авечкамі, прызначанымі на зарэз».

37Але над усім гэтым мы атрымліваем поўную перамогу праз таго, хто палюбіў нас. 38Бо я перакананы, што ні смерць, ні жыццё, ні анёлы, ні ўлады, ні цяперашняе, ні будучае, ні сілы, 39ні вышыня, ні глыбіня, ні іншае якое стварэнне не зможа адлучыць нас ад любові Божай, якая ёсць у Хрысце Езусе, Пану нашым.

9

Прывілеі Ізраэля

1Я кажу праўду ў Хрысце, не хлушу, і пацвярджае маё сумленне ў Духу Святым, 2што смутак мой вялікі і няспынна пакутуе маё сэрца. 3Бо я хацеў бы сам быць адлучаным ад Хрыста замест маіх братоў, родных мне паводле цела, 4ізраэльцянаў, якім належыць усынаўленне, і хвала, і запаветы, і ўстанаўленне законаў, і Божае служэнне, і абяцанні. 5Да іх належаць айцы, і з іх паводле цела – Хрыстус, Бог над усімі, благаслаўлёны навекі. Амэн.

Ізраэль паводле цела і паводле духа

6Гэта не азначае, што слова Божае не збылося. Бо не ўсе тыя, што ад Ізраэля, – Ізраэль, 7і не ўсе, што паходзяць ад Абрагама, яго дзеці, але ад Ісаака будзе тваё патомства. 8Гэта значыць, што не цялесныя дзеці з’яўляюцца дзецьмі Божымі, але дзеці абяцання лічацца патомствам. 9А слова абяцання такое: «У той жа час прыйду, і ў Сары будзе сын». 10I не толькі яна, але і Рэбэка зачала ад Ісаака, айца нашага. 11Калі яны яшчэ не нарадзіліся і не зрабілі нічога добрага ці дрэннага (каб пастанова Божая заставалася ў выбранні, 12не з учынкаў, але ад таго, хто кліча), сказана было ёй: «Старэйшы будзе ў няволі ў малодшага», 13як і напісана: «Якуба я палюбіў, а Эзава ўзненавідзеў».

Свабода і міласэрнасць Бога

14Што ж скажам? Няўжо няпраўда ў Бога? Канешне, не! 15Бо Ён кажа Майсею: «Памілую таго, каго памілую, і злітуюся над тым, над кім літуюся».

16Таму не ад таго, хто жадае, і не ад таго, хто бяжыць, але ад Бога, які мае міласэрнасць. 17Бо Пісанне кажа фараону: «Дзеля таго Я і ўстанавіў цябе, каб паказаць на табе Маю сілу, і каб Маё імя было абвешчана па ўсёй зямлі». 18Таму літуецца над кім хоча, і каго хоча, робіць жорсткім.

19Ты скажаш мне: «За што ж яшчэ вінаваціць? Хто стане супраць Яго волі?» 20Чалавеча, сапраўды, хто ты, што спрачаешся з Богам? Ці скажа зробленае таму, хто зрабіў: «Чаму ты мяне гэтак зрабіў?» 21Ці не мае ўлады ганчар над глінаю, каб з таго ж месіва зрабіць адно начынне для пачэснага ўжытку, а другое – для непачэснага? 22Калі Бог, хочучы паказаць гнеў і выявіць сваю магутнасць, з вялікай доўгацярплівасцю бярог начынні гневу, што падаваліся на загубу, 23каб даць пазнаць багацце сваёй славы над начыннямі міласэрнасці, якія Ён раней падрыхтаваў для славы, 24таксама перад намі, якіх паклікаў не толькі з юдэяў, але і з язычнікаў? 25Як і праз Осію кажа:

«Не Мой народ назаву Маім народам, і нялюбую – умілаванай. 26І станецца, што на месцы, дзе было сказана ім: “Вы не Мой народ”, сынамі Бога Жывога яны будуць названыя».

27А Ісая ўсклікае да Ізраэля: «Хоць бы лічба сыноў Ізраэля была як марскі пясок, толькі рэшта будзе збаўлена. 28Бо канчаткова і хутка здзейсніць Пан сваё слова на зямлі».

29I, як прарочыў Ісая:

«Калі б Пан Магуццяў не пакінуў нам патомства, то мы былі б, як Садома, і падобнымі сталіся б да Гаморы».

Ізраэль і Евангелле

30Што ж скажам? Што язычнікі, якія не шукалі справядлівасці, атрымалі справядлівасць дзякуючы веры. 31А Ізраэль, шукаючы Закону справядлівасці, не дасягнуў яго. 32Чаму? Бо шукалі не з веры, а з учынкаў. І спатыкнуліся аб камень спатыкнення, 33як напісана:

«Вось кладу на Сіёне камень спатыкнення і камень спакусы; але кожны, хто верыць у Яго, не будзе асаромлены».

10

1Браты, у сваім сэрцы я жадаю для іх збаўлення і аб гэтым малюся да Бога. 2Бо сведчу пра іх, што яны маюць Божую руплівасць, але не паводле пазнання. 3Не разумеючы Божай справядлівасці і шукаючы ўласнай справядлівасці, яны не падпарадкаваліся справядлівасці Божай. 4Вяршыняй жа Закону ёсць Хрыстус дзеля апраўдання кожнага, хто верыць.

Паўсюднасць збаўлення

5Майсей піша аб справядлівасці, якая з Закону, што чалавек, выканаўшы яго, будзе праз яго жыць. 6А справядлівасць з веры так кажа: «Не кажы ў сэрцы сваім: хто ўзыдзе на неба?», каб Хрыста прывесці, 7або: «Хто сыдзе ў адхлань?», каб Хрыста ўзняць з мёртвых. 8Але што кажа? «Блізка да цябе слова, на вуснах тваіх і ў сэрцы тваім». Гэта значыць, слова веры, якое прапаведуем. 9Таму, калі ты вуснамі сваімі будзеш вызнаваць, што Езус ёсць Панам, і ў сэрцы сваім верыць, што Бог уваскрасіў Яго, будзеш збаўлены. 10Бо сэрцам вераць для апраўдання, а вуснамі вызнаюць для збаўлення. 11Пісанне ж кажа:

«Кожны, хто верыць у Яго, не будзе асаромлены».

12І няма розніцы паміж юдэем і грэкам, бо той самы Пан ва ўсіх, шчодры для ўсіх, хто Яго кліча. 13І кожны, хто пакліча імя Пана, будзе збаўлены.

14Як жа будуць заклікаць таго, у каго не паверылі? Як будуць верыць у таго, каго не пачулі? Як будуць слухаць, калі няма каму абвяшчаць? 15І як будуць абвяшчаць, калі не будуць пасланыя? Як напісана:

«Якія прыгожыя ногі тых, хто абвяшчае дабро».

16Але не ўсе падпарадкаваліся Евангеллю. Бо Ісая кажа:

«Пане, хто паверыў пачутаму ад нас?»

17Таму вера – ад пачутага, а пачутае – праз слова Хрыста.

18Але я кажу: хіба не пачулі яны? Наадварот.

Па ўсёй зямлі разышоўся іхні голас, і словы іхнія – да краёў свету.

19Але кажу: ці ж Ізраэль не пазнаў? Ужо Майсей кажа:

«Я абуджу ў вас руплівасць праз таго, хто не ёсць народам, разгневаю вас праз народ неразумны».

20А Ісая адважыўся ды кажа: «Мяне знайшлі тыя, хто не шукаў, абявіўся Я тым, хто не пытаўся пра Мяне».

21Ізраэлю кажа: «Увесь дзень Я працягваў рукі Мае да народу непаслухмянага і ўпартага».

11

Рэшта Ізраэля

1Таму пытаюся: няўжо Бог адкінуў свой народ? Канешне, не! Бо і я ізраэльцянін, з патомства Абрагама, з роду Бэньяміна. 2Не адкінуў Бог народ свой, які пазнаў раней. Ці ж не ведаеце, што пра Іллю кажа Пісанне? Як ён абвінавачваў перад Богам Ізраэль: 3«Пане, прарокаў Тваіх пазабівалі, ахвярнікі Твае зруйнавалі. Застаўся я адзін, а яны палююць на маё жыццё».

4Але што адказвае яму Бог?

«Я пакінуў сабе сем тысяч чалавек, што не схілілі калені перад Баалам».

5Вось так і цяпер, паводле выбару ласкі, захавалася рэшта. 6А калі праз ласку, то не праз учынкі, інакш ласка не была б ужо ласкай.

7І што? Чаго Ізраэль шукаў, таго не дасягнуў. Выбраныя дасягнулі, астатнія заўпарціліся, 8як напісана:

«Даў ім Бог духа здранцвення: вочы, якімі не бачаць, і вушы, якімі не чуюць, ажно па сённяшні дзень».

9I Давід кажа:

«Няхай будзе іх стол пасткаю і сілом, спакусай і адплатаю ім. 10Няхай зацьмяцца вочы іх, каб не бачыць,

і хрыбет іх няхай будзе сагнуты назаўсёды!»

Збаўленне язычнікаў і аднова Ізраэля

11Таму кажу: няўжо яны спатыкнуліся, каб упасці? Канешне, не! Але ад іх падзення прыйшло збаўленне язычнікам, каб абудзіць у іх руплівасць. 12Калі ж падзенне іхняе – гэта багацце для свету, а іхняе прыніжэнне – багацце для язычнікаў, то наколькі ж большая іх паўната!

13Я кажу вам, язычнікам: як Апостал язычнікаў я праслаўляю сваё служэнне, 14каб абудзіць руплівасць сярод сваіх суайчыннікаў і каб прывесці да збаўлення некаторых з іх. 15Бо калі адкідванне іх – гэта прымірэнне для свету, то што ж тады іх прыняцце, калі не паўстанне з мёртвых да жыцця? 16Калі рошчына святая, то і цеста; і калі корань святы, то і галлё. 17Калі ж некаторыя з галін адламаліся, а ты, будучы дзікай аліўкай, прышчапіўся замест іх і жывішся ад аліўкавага кораня, 18то не выхваляйся перад галінамі. Калі выхваляешся, то памятай, што не ты трымаеш корань, але корань цябе.

19Можа скажаш: «Галіны адламаліся, каб я быў прышчэплены». 20Добра. Яны адламаліся з прычыны бязвер’я, а ты трымаешся дзякуючы веры. Не ўзвышайся, але бойся. 21Калі Бог прыродных галін не пашкадаваў, то і цябе не пашкадуе.

22Убач дабрыню і суровасць Божую: суровасць да адпаўшых, а дабрыню Божую да цябе, калі будзеш трываць у гэтай дабрыні. Інакш і ты будзеш адрэзаны. 23Яны ж, калі не застануцца ў бязвер’і, будуць прышчэпленыя, бо мае Бог моц ізноў прышчапіць іх! 24Калі ты адрэзаны ад натуральнай для цябе дзікай аліўкі і насуперак прыродзе прышчэплены да добрай аліўкі, тым больш тыя, прыродныя, будуць прышчэпленыя да сваёй аліўкі. 25Не хачу пакінуць вас, браты, у няведанні гэтай таямніцы, каб вы не лічылі сябе мудрымі, таму што ўпартасць ахапіла Ізраэль часткова, пакуль не ўвойдзе паўната язычнікаў. 26І так увесь Ізраэль збавіцца, як напісана:

«Прыйдзе з Сіёна Вызваліцель і адверне бязбожнасць ад Якуба. 27Гэта запавет Мой з імі, калі забяру грахі іхнія».

28Паводле Евангелля – яны ворагі праз вас; 29а паводле выбрання – умілаваныя з прычыны айцоў. Бо дары і пакліканне Божае нязменныя! 30Як і вы некалі былі непаслухмяныя Богу, а цяпер памілаваны праз іхнюю непаслухмянасць, 31гэтак і яны цяпер непаслухмяныя, каб праз змілаванне над вамі і яны былі памілаваныя. 32Бог замкнуў усіх у непаслухмянасць, каб усіх памілаваць!

Гімн Божай мудрасці

33О глыбіня багацця і мудрасці, і пазнання Бога! Якія неспасцігальныя прысуды Яго і нязведаныя шляхі Ягоныя!

34Бо хто спазнаў розум Пана? Або хто быў дарадцам Ягоным? 35Або хто даў Яму раней, каб атрымаць адплату?

36Бо з Яго і праз Яго, і для Яго ўсё. Яму хвала навекі. Амэн.

12

НАСТАЎЛЕННІ

Пакланенне ў духу

1Прашу вас, браты, праз літасць Божую: аддайце целы вашыя на ахвяру жывую, святую, прыемную Богу як выраз вашага разумнага служэння. 2І не дастасоўвайцеся да гэтага веку, але перамяняйцеся праз абнаўленне розуму, каб вы пазналі, якая воля Божая, што добрае, прыемнае і дасканалае.

Пакора і харызмы

3Дзякуючы дадзенай мне ласцы, я кажу кожнаму, хто ёсць сярод вас, каб не думалі пра сябе лепш, чым трэба думаць, але ацэньвалі сябе цвяроза, паводле веры, удзеленай кожнаму Богам. 4Бо як у адным целе маем шмат членаў, і не ўсе яны выконваюць тыя самыя функцыі, 5так і мы, многія, складаем адно цела ў Хрысце, а паасобку адзін для аднаго – члены. 6Паводле дадзенай ласкі мы маем розныя дары. Калі дар прароцтва, павінны прарочыць згодна з вераю. 7Калі служэнне – служыць; калі настаўніцтва – навучаць; 8калі заахвочванне – заахвочваць; калі размеркаванне – раздаваць у прастацe; калі кіраванне – кіраваць старанна; калі міласэрнасць, то павінны чыніць гэта з радасцю.

Абавязак любові

9Любоў няхай будзе некрывадушнай. Майце агіду да зла, гарніцеся да дабра; 10любіце адзін аднаго братняю любоўю, апярэджвайце адзін аднаго ў ветлівасці, 11у руплівасці будзьце нястомныя, духам палымнейце, служыце Пану. 12Цешцеся надзеяй, ва ўціску будзьце цярплівыя, у малітве – трывалыя; 13падтрымлівайце святых; дбайце пра гасціннасць. 14Благаслаўляйце тых, хто пераследуе вас, благаслаўляйце, а не праклінайце! 15Радуйцеся з тымі, хто радуецца, плачце з тымі, хто плача. 16Будзьце аднамысныя паміж сабою; не мудруйце празмерна, але наследуйце пакорных. Не лічыце сябе мудрымі.

17Нікому не адплачвайце злом за зло, але дбайце аб добрым перад усімі людзьмі. 18Са свайго боку, калі магчыма, жывіце ў спакоі з усімі людзьмі. 19Не помсціце за сябе, умілаваныя, але дайце месца Божаму гневу, бо напісана: «Мне помста, Я аддам», – кажа Пан. 20Але, калі вораг твой галодны, накармі Яго; калі прагне, напаі яго, бо так робячы, збярэш яму на галаву гарачае вуголле. 21Не будзь пераможаны злом, але перамагай зло дабром.

13

Паслухмянасць свецкай уладзе

1Кожны чалавек няхай падпарадкоўваецца вышэйшым уладам. Бо няма ўлады, якая не была б ад Бога. Існуючая ўлада ўстаноўлена Богам. 2Таму той, хто супраціўляецца ўладзе, супраціўляецца Божай пастанове, а тыя, хто супраціўляецца, самі на сябе наклічуць прысуд. 3Бо кіраўнікі страшныя не для добрых спраў, але для дрэнных. Хочаш не баяцца ўлады? Рабі дабро, і атрымаеш пахвалу ад яе, 4бо яна на служэнні ў Бога дзеля твайго дабра. Калі ж робіш зло, бойся, бо не надарма яна носіць меч. Гэта слуга Бога, і спасылае гнеў на таго, хто робіць зло. 5Таму трэба падпарадкоўвацца не толькі з увагі на гнеў, але і з прычыны сумлення. 6Дзеля гэтага вы і падаткі плаціце, бо тыя, хто няспынна выконвае гэтыя абавязкі, на служэнні ў Бога. 7Аддавайце кожнаму тое, што яму належыць: каму падатак – падатак; каму мыта – мыта; каму боязь – боязь; каму пашану – пашану.

Любоў ёсць выкананнем Закону

8Нікому нічога не будзьце павінныя, апроч узаемнай любові, бо той, хто любіць бліжняга, выканаў Закон. 9Таму што запаведзі: не чужалож, не забівай, не крадзі, не пажадай ды ўсе іншыя змяшчаюцца ў гэтай адной: любі бліжняга твайго, як самога сябе. 10Любоў не чыніць бліжняму зла; любоў ёсць выкананнем Закону.

Хрысціянін – дзіця святла

11Вы ведаеце, што настала ўжо пара, каб вы абудзіліся са сну, бо цяпер збаўленне бліжэй да нас, чым тады, калі мы паверылі. 12Ноч мінула, і наблізіўся дзень. Таму адкінем учынкі цемры і апранемся ў зброю святла. 13Як у дзень, будзем паводзіць сябе прыстойна, не ў гулянках ды п’янстве, не ў распусце ды разбэшчанасці, не ў сварках ды зайздрасці, 14але апраніцеся ў Пана Езуса Хрыста і не дагаджайце целу ў пажадлівасці.

14

Злітаванне над слабымі ў веры

1Слабога ў веры прымайце не дзеля спрэчак аб поглядах. 2Бо хтосьці верыць, што можна есці ўсё, а слабы есць гародніну. 3Хто есць, няхай не дакарае таго, хто не есць. І хто не есць, няхай не асуджае таго, хто есць, бо яго прыняў Бог. 4Хто ты, што судзіш чужога слугу? Перад сваім гаспадаром ён стаіць або падае. І будзе стаяць, бо мае Бог моц паставіць яго.

5Хтосьці адрознівае дзень ад дня, а для кагосьці кожны дзень аднолькавы. Няхай кожны застанецца пры сваім меркаванні. 6Хто адрознівае дні, робіць гэта для Пана. І хто есць, для Пана есць, бо дзякуе Богу. I хто не есць, для Пана не есць ды дзякуе Богу. 7Ніхто з нас не жыве для сябе, і ніхто не памірае для сябе. 8Бо калі жывём, то жывём для Пана, калі ж паміраем – для Пана паміраем. Таму ці жывём, ці паміраем, мы належым Пану. 9Бо дзеля гэтага Хрыстус і памёр, і ажыў, каб панаваць і над памерлымі, і над жывымі.

10А ты чаму асуджаеш свайго брата? І чаму пагарджаеш сваім братам? Усе мы станем перад судовым пасадам Бога. 11Бо напісана:

«Паколькі Я жыву, – кажа Пан, – перада Мною схіліцца кожнае калена, і кожны язык будзе вызнаваць Бога».

12Так кожны з нас адкажа за сябе перад Богам. 13Не будзем жа больш судзіць адзін аднаго, але глядзіце лепш, каб не даваць брату прычыны для спатыкнення ці спакусы.

Не будзь згаршэннем для брата

14Я ведаю і перакананы ў Пану Езусе, што нішто само па сабе не з’яўляецца нячыстым, але становіцца нячыстым для таго, хто лічыць што-небудзь нячыстым. 15Калі ж твой брат сумуе праз страву, то ты ўжо жывеш не паводле любові. Не губі cваёй страваю таго, за каго памёр Хрыстус! 16Таму няхай не зневажаецца вашае дабро! 17Бо Валадарства Божае – гэта не ежа і піццё, але справядлівасць, спакой і радасць у Духу Святым. 18Хто ў гэтым служыць Хрысту, той падабаецца Богу і ў пашане ў людзей. 19Таму будзем шукаць таго, што служыць спакою і ўзаемнаму збудаванню. 20Дзеля ежы не знішчай справы Божай! Усё чыстае, але становіцца кепскім, калі чалавек, які есць, прычыняецца да чыйгосьці спатыкнення. 21Добра не есці мяса, не піць віна і не рабіць таго, што прычыняецца да спатыкнення твайго брата.

22Веру, якую маеш, май для сябе перад Богам. Шчаслівы, хто не асуджае сябе ў тым, што прымае. 23Хто ж, спажываючы, сумняваецца, асуджае сябе, бо паступае нязгодна з верай, а ўсё, што не паводле веры, – грэх.

15

Абавязак моцных у веры

1Мы, моцныя, павінны насіць немачы слабых, а не дагаджаць самім сабе. 2Кожны з нас няхай дагаджае бліжняму дзеля дабра і збудавання. 3Бо і Хрыстус не дагаджаў сабе, але, як напісана: «Знявагі тых, хто зневажае цябе, упалі на мяне». 4А што напісана было раней, напісана дзеля нашага навучання, каб мы праз цярплівасць і суцяшэнне з Пісання мелі надзею. 5А Бог цярплівасці і суцяшэння няхай учыніць вас аднадумцамі паміж сабою паводле Езуса Хрыста, 6каб вы аднадушна, аднымі вуснамі праслаўлялі Бога і Айца Пана нашага Езуса Хрыста.

7Таму прымайце адзін аднаго, як і Хрыстус прыняў вас дзеля хвалы Божай. 8Бо кажу, што Хрыстус стаўся слугою абразання дзеля праўды Божай, каб пацвердзіць абяцанні, дадзеныя айцам, 9каб язычнікі маглі праслаўляць Бога за міласэрнасць, як напісана:

«За гэта буду славіць Цябе сярод язычнікаў і спяваць імені Твайму». 10I яшчэ кажа: «Узвесяліцеся, язычнікі, з народам Яго». 11А таксама: «Хваліце Пана, усе язычнікі, і слаўце Яго, усе народы». 12Ісая таксама кажа: «З’явіцца корань Есэя і ўстане, каб валадарыць над народамі; на Яго будуць спадзявацца язычнікі».

13Бог жа надзеі няхай напоўніць вас усялякай радасцю і спакоем у веры, каб вы праз моц Духа Святога абагаціліся надзеяй.

ЗАКАНЧЭННЕ

Місія Паўла

14Я сам упэўнены ў вас, браты мае, што і вы поўныя дабрыні, напоўненыя ўсялякім пазнаннем і можаце настаўляць адзін аднаго. 15Я ж напісаў вам крыху смялей, нібы нагадваючы вам пра дадзеную мне ад Бога ласку, 16дзякуючы якой я магу быць слугою Езуса Хрыста для язычнікаў і выконваць святарскае служэнне для Божага Евангелля, каб гэтае прынашэнне язычнікаў, асвячанае Духам Святым, было годна прынятае. 17Таму я магу ганарыцца ў Езусе Хрысце перад Богам. 18Бо не адважуся сказаць нешта, чаго Хрыстус праз мяне не ўчыніў дзеля паслухмянасці язычнікаў, словам і ўчынкам, 19сілаю знакаў і цудаў, сілаю Духа Божага. Так што Евангелле Хрыста пашырана мною ад Ерузалема і навокал аж да Ілірыі. 20Таму я стараўся абвяшчаць Евангелле там, дзе яшчэ не было вядома імя Хрыста, каб не будаваць на чужым падмурку, 21але як напісана:

«Каму не абвяшчалася пра Яго, убачаць; і тыя, хто не чуў, зразумеюць».

Намер Паўла наведаць Рым

22Таму многае мне перашкаджала прыйсці да вас. 23Цяпер жа нішто ўжо не затрымлівае мяне ў гэтых ваколіцах. Я, даўно жадаючы прыйсці да вас, 24як толькі накіруюся ў Іспанію, спадзяюся, праходзячы, пабачыцца з вамі, і вы праведзяце мяне туды, як толькі крыху нарадуюся вамі.

25Цяпер жа я збіраюся ў Ерузалем служыць святым, 26бо Македонія і Ахая пастанавілі выказаць лучнасць са святымі ў Ерузалеме, якія церпяць нястачу. 27Так пастанавілі, бо вінаватыя ім. Калі ж язычнікі сталі саўдзельнікамі ў іх духоўных дабротах, то павінны паслужыць ім таксама і ў матэрыяльных. 28Выканаўшы гэтае і даставіўшы ім пад пячаццю гэты плод, пайду праз вас у Іспанію. 29Ведаю, што, калі прыйду да вас, то прыйду ў поўні благаслаўлення Хрыстовага. 30Малю вас, браты, праз Пана нашага Езуса Хрыста і праз любоў Духа, дапамагаць мне малітвамі за мяне да Бога, 31каб уратавацца мне ад няверных у Юдэі, і каб служэнне маё ў Ерузалеме было добра прынята святымі, 32каб мне паводле Божай волі ў радасці прыйсці да вас і адпачыць з вамі. 33А Бог спакою няхай будзе з усімі вамі. Амэн.

16

Прывітанні

1Даручаю вам Фебу, сястру нашу, якая служыць Касцёлу ў Кенхрах. 2Прыміце яе ў Пану, як належыць святым, і забяспечце яе тым, чаго яна магла б патрабаваць ад вас, бо і яна была апякункай многіх ды і мяне самога.

3Прывітайце Прысцылу і Аквілу, супрацоўнікаў маіх у Хрысце Езусе, 4якія рызыкавалі сабой дзеля мяне, якім не толькі я дзякую, але і ўсе Касцёлы язычнікаў. 5Прывітайце таксама Касцёл, які збіраецца ў іх доме.

Прывітайце ўмілаванага майго Эпэнэта, які першым адкрыў Азію для Хрыста. 6Прывітайце Марыю, якая шмат працавала для вас. 7Прывітайце Андроніка і Юнія, родных маіх і сувязняў маіх, якія вылучаюцца між Апосталаў і былі ў Хрысце раней за мяне. 8Прывітайце Ампліята, умілаванага майго ў Пану. 9Прывітайце Урбана, супрацоўніка нашага ў Хрысце, і Стахія, умілаванага майго. 10Прывітайце Апэлеса, выпрабаванага ў Хрысце. Прывітайце тых, хто з дому Арыстобуля. 11Прывітайце Ірадыёна, сваяка майго. Прывітайце тых, хто з дому Нарцыза, якія належаць Пану. 12Прывітайце Трыфэну і Трыфосу, што працуюць у Пану. Прывітайце ўмілаваную Персіду, якая шмат папрацавала ў Пану. 13Прывітайце Руфа, выбранага ў Пану, ды маці яго і маю. 14Прывітайце Асінкрыта, Флегонта, Гермеса, Патроба, Гермаса ды іншых з імі братоў. 15Прывітайце Філялёга і Юлію, Нэрэя і сястру ягоную, і Алімпана, і ўсіх з імі святых. 16Прывітайце адзін аднаго святым пацалункам. Вітаюць вас усе Касцёлы Хрыста.

Перасцярога перад фальшывымі настаўнікамі

17Прашу вас, браты, сцеражыцеся тых, хто сее падзелы і спакусы насуперак вучэнню, якому вы навучаныя. Ухіляйцеся ад іх. 18Бо такія служаць не Пану нашаму Хрысту, а свайму чэраву, і мілай гаворкай ды красамоўствам зводзяць сэрцы прастадушных.

19Вашая паслухмянасць вядома ўсім, таму радуюся за вас. Хачу, каб вы былі мудрыя ў добрым і незаплямленыя злом. 20А Бог спакою неўзабаве скрышыць сатану пад вашымі нагамі.

Ласка Пана нашага Езуса Хрыста няхай будзе з вамі.

Апошнія прывітанні Паўлавых паплечнікаў

21Вітае вас Цімафей, супрацоўнік мой, ды Луцый, Язон і Сасіпатар, сваякі мае. 22Вітаю вас у Пану і я, Тэрцый, які напісаў гэтае пасланне. 23Вітае вас Гай, які прымае мяне, і ўвесь Касцёл. Вітае вас Эраст, гарадскі скарбнік, і брат Кварт. (24)

Гімн хвалы або даксалогія

25Таму, хто можа ўмацаваць вас паводле майго дабравесця і прапаведавання Езуса Хрыста, паводле аб’яўлення таямніцы, якую замоўчвалі вякамі, 26але якая выявілася цяпер праз прароцкія пісанні паводле наказу адвечнага Бога, якая абвешчана ўсім народам дзеля паслухмянасці веры, 27адзінаму мудраму Богу, праз Езуса Хрыста, хвала навекі. Амэн.

© Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі, Мінск 2017

Table of Contents

1

2

3

4

5

6

8

9

10

11

12

13

14

15

16