Пасланне да Габрэяў

1

Езус, Сын Божы, вышэйшы за анёлаў

1Шмат разоў і па-рознаму прамаўляў калісьці Бог да айцоў нашых праз прарокаў, 2у гэтыя апошнія дні прамовіў да нас праз Сына, якога ўстанавіў спадкаемцам усяго, праз якога і стварыў сусвет.

3Ён, будучы адлюстраваннем Ягонай славы і вобразам Ягонай сутнасці і падтрымліваючы ўсё словам сваёй моцы, здзейсніў ачышчэнне ад грахоў, сеў праваруч Велічы на вышынях 4і стаў настолькі вышэйшым за анёлаў, наколькі больш слаўнае, чым яны, атрымаў у спадчыну імя.

5Бо калі і каму з анёлаў Ён сказаў:

«Ты – Сын Мой,Я сёння нарадзіў Цябе»,і яшчэ: «Я буду Яму Айцом,а Ён будзе Мне Сынам»?

6Калі ж зноў увядзе Першароднага ў свет, скажа:

«Няхай паклоняцца Ямуўсе анёлы Божыя».

7І кажа анёлам:

«Ён робіць сваіх анёлаў вятрамі, а слугаў сваіх – полымем агню»,8а Сыну: «Трон Твой, Божа, навекі вякоў, і жазло праведнасці – гэта жазло Твайго валадарства.9Тыпалюбіў справядлівасць і ўзненавідзеў беззаконне, таму Твой Бог намасціў Цябе, Божа, алеем радасці больш, чым саўдзельнікаў Тваіх».

10А таксама:

«Ты ў пачатку, Пане, паставіў на падмурку зямлю, і нябёсы – справа Тваіх рук.11Яныпрамінуць, а Ты застанешся; і састарэюць усе, як вопратка,12аТы скруціш іх, быццам адзенне, і яны зменяцца. Ты адзін і той жа, і не скончацца Твае гады».

13Каму з анёлаў Ты калі-небудзь сказаў:

«Сядзь праваруч Мяне,пакуль Я не пакладу непрыяцеляў Тваіх пад падножжа ног Тваіх»?

14Ці ж не ўсе яны службовыя духі, пасланыя дзеля служэння тым, хто павінен атрымаць у спадчыну збаўленне?

2

Напамін

1Таму мы павінны пільна зважаць на пачутае, каб выпадкам не заблукаць. 2Бо калі слова, сказанае анёламі, было моцным, і кожнае злачынства і непаслухмянасць атрымала законную адплату, 3то і мы не ўратуемся, калі занядбаем такое вялікае збаўленне. Напачатку яно было абвешчана Панам і ўмацаванае сярод нас тымі, хто яго пачуў. 4А Бог адначасова засведчыў пра яго знакамі і цудамі, і разнастайнымі моцамі і дарамі Духа Святога паводле Яго волі.

Адкупленне, здзейсненае Хрыстом, а не анёламі

5Не анёлам Бог падпарадкаваў будучы свет, пра які мы кажам. 6Наадварот, хтосьці засведчыў дзесьці, кажучы:

«Чым ёсць чалавек, што Ты памятаеш пра яго, або сын чалавечы, што Ты клапоцішся аб ім?7Тыўчыніў яго мала меншым ад анёлаў; славаю і пашанай увянчаў яго,8усё паклаў пад ягоныя ногі».

Калі ж падпарадкаваў яму ўсё, то не пакінуў нічога непадпарадкаваным яму. Цяпер мы яшчэ не бачым, каб усё было падпарадкавана яму, 9але мы бачым Езуса, які быў мала меншым ад анёлаў, увенчаны славаю і пашанаю, бо спазнаў смерць, каб з ласкі Божай за ўсіх пакаштаваць смерці.

10Бо належала, каб той, дзеля якога ўсё і праз якога ўсё, які прывёў да славы многіх сыноў, учыніў дасканалым праз цярпенні правадыра збаўлення іхняга. 11Бо і той, хто асвячае, і тыя, каго асвячаюць, – усе ад Адзінага. Таму Ён не саромеецца называць іх братамі, 12кажучы:

«Абвяшчу імя Тваё братам маім, сярод сходу праслаўлю Цябе»,13І яшчэ: «Я буду спадзявацца на Яго». І зноў: «Вось Я і дзеці, якіх даў Мне Бог».

14Паколькі дзеці маюць удзел у целе і крыві, таму ў іх падобным чынам прыняў удзел таксама Езус, каб праз смерць нізрынуць таго, хто мае ўладу над смерцю, гэта значыць, д’ябла, 15каб збавіць тых, хто ўсё жыццё быў зняволены страхам перад смерцю. 16Бо, сапраўды, Ён дапамагае не анёлам, а патомству Абрагама. 17Таму Ён павінен быў ва ўсім прыпадобніцца да братоў, каб стаць міласэрным і верным першасвятаром у справах Божых для ўміласціўлення за грахі народу. 18Бо, як Ён цярпеў, праходзячы праз выпрабаванні, так можа дапамагчы тым, каго выпрабоўваюць.

3

Хрыстус пераўзыходзіць Майсея

1Браты святыя, удзельнікі нябеснага паклікання, зразумейце Апостала і Першасвятара нашага вызнання, Езуса, 2бо Ён верны таму, хто Яго ўстанавіў, як і Майсей ва ўсім доме Яго. 3Ён варты настолькі большай пашаны, чым Майсей, наколькі большую пашану, чым дом, мае яго будаўнік. 4Кожны дом хтосьці будуе, а той, хто збудаваў усё, – гэта Бог. 5І Майсейбыў верным ва ўсім доме Яго як слуга дзеля сведчання пра тое, што трэба было сказаць. 6Хрыстус жа як Сын у доме Яго, а Ягоным домам з’яўляемся мы, калі толькі захаваем адвагу і слаўную надзею.

Абяцанне ўдзелу ў адпачынку Бога

7Як кажа Дух Святы:

«Сёння, калі пачуеце Ягоны голас,8нерабіце жорсткімі сэрцы вашыя, як учас бунту, у дзень выпрабавання ў пустыні,9дзе,спакушаючы, выпрабоўвалі Мяне бацькі вашыя хоць бачылі справы Мае^10напрацягу сарака гадоў. Таму Я і разгневаўся на пакаленне тое, і сказаў: Яны заўсёды блукаюць у сэрцы, не пазналі яны шляхоў Маіх.11ТамуЯ прысягнуў у гневе Маім, што яны не ўвойдуць у Мой адпачынак».

12Глядзіце, браты, каб не было ў каго з вас ліхога сэрца бязвер’я, якое аддаляе ад жывога Бога. 13Але настаўляйце адзін аднаго штодня, пакуль можна казаць «сёння», каб ніхто з вас не стаў жорсткім праз падман граху.

14Бо мы станемся саўдзельнікамі Хрыста, калі да канца захаваем моцную надзею, якую мелі ад пачатку.

15Таму гаворыцца:

«Сёння, калі пачуеце голас Ягоны, не рабіце жорсткімі сэрцы вашыя, як падчас бунту».

16Дык хто ж тыя, хто, пачуўшы, узбунтаваўся? Гэта ж не ўсе тыя, хто з Майсеем выйшаў з Егіпта? 17На каго Ён гневаўся сорак гадоў? Ці не на тых, хто зграшыў і чые трупы засталіся на пустыні? 18Каму пакляўся, што не ўвойдуць у Ягоны адпачынак, калі не тым, хто не паслухаўся? 19І мы бачым, што яны не змаглі ўвайсці з прычыны бязвер’я.

4

1Пакуль яшчэ трывае абяцанне ўвайсці ў адпачынак Божы, будзем баяцца, каб нехта з вас не аказаўся пазбаўленым яго. 2Бо мы атрымалі добрую навіну так, як і тыя, хто выйшаў з Егіпта. Але пачутае слова не прынесла ім карысці, бо яны не паядналіся ў веры з тымі, хто чуў. 3Аднак мы, якія верым, уваходзім у адпачынак, паводле сказанага Ім:

«Я пакляўся ў гневе Маім, што яны не ўвойдуць у Мой адпачынак», хоць справы былі завершаны ад заснавання свету. 4Бо так дзесьці сказаў пра сёмы дзень: «І на сёмы дзень адпачыў Бог ад усёй працы сваёй». 5І ў гэтым месцы зноў: «Яны не ўвойдуць у Мой адпачынак!» 6Таму, калі некаму застаецца ўвайсці ў яго, а тыя, каму раней была абвешчана добрая навіна, не ўвайшлі ў яго праз непаслухмянасць, 7Бог зноў прызначае нейкі дзень, «сёння», кажучы, як раней было сказана, праз Давіда пасля такога доўгага часу:

«Сёння, калі пачуеце Ягоны голас, не рабіце жорсткімі сэрцы вашыя».

8Бо калі б Езус Навін даў ім адпачынак, ён не казаў бы пасля пра іншы дзень. 9Таму шабат усё яшчэ застаецца для народу Божага. 10І хто ўвайшоў у Яго адпачынак, той адпачывае ад сваіх справаў, як і Бог ад сваіх.

11Таму будзем старацца ўвайсці ў гэты адпачынак, каб ніхто не пайшоў за тым самым прыкладам непаслухмянасці. 12Слова Божае жывое і дзейснае, вастрэйшае за ўсялякі меч двусечны. Яно пранікае ажно да падзелу душы і духа, суставаў і шпіку і здольнае судзіць думкі і намеры сэрца. 13І няма стварэння, схаванага ад Яго, але ўсё аголена і адкрыта перад вачыма таго, перад якім мы адкажам.

Хрыстус – сапраўдны першасвятар

14Маючы першасвятара вялікага, які прайшоў нябёсы, Езуса, Сына Божага, будзем цвёрда трымацца вызнання нашага. 15Бо мы маем не такога першасвятара, які не мог бы спачуваць нашым слабасцям, але такога, які, паводле падабенства, зведаў усе выпрабаванні, акрамя граху. 16Таму наблізімся з даверам да трона ласкі, каб атрымаць міласэрнасць і знайсці ласку для своечасовай дапамогі.

5

1Кожны першасвятар, якога выбіраюць з людзей, прызначаны для людзей у справах Божых, каб прыносіць дары і ахвяры за грахі. 2Ён можа спачуваць тым, хто не ведае і блукае, бо і сам мае ў сабе слабасць. 3Таму ён павінен як за народ, так і за сябе прыносіць ахвяры за грахі.

4Ніхто сам не бярэ сабе гэтага гонару, апроч пакліканага Богам, як і Аарон. 5Так і Хрыстус не сам сябе праславіў, стаўшы першасвятаром, але той, хто сказаў Яму:

«Ты Сын Мой, Я Цябе сёння нарадзіў»; 6як і ў іншым месцы кажа: «Ты святар навекі на ўзор Мэльхізэдэка».

7Хрыстус у дні свайго цела з моцным голасам і са слязьмі ўзнёс малітвы і просьбы да таго, хто мог уратаваць Яго ад смерці, і быў выслуханы за сваю пакорлівасць. 8Хоць быў Сынам, навучыўся паслухмянасці праз тое, што выцерпеў. 9І, будучы дасканалым, стаў для ўсіх, хто Яму паслухмяны, прычынаю вечнага збаўлення; 10і Богам быў абвешчаны першасвятаром на ўзор Мэльхізэдэка.

Перасцярога перад адступніцтвам

11Пра гэта можамшматсказаць, але цяжка вам гэта растлумачыць, бо сталі вы няздольнымі слухаць.12Хоць вы павінны быць ужо настаўнікамі з увагі на час, аднак вы зноў патрабуеце, каб хтосьці вучыў вас асновам Божага вучэння, і вы зноў сталі тымі, каму патрэбна малако, а не цвёрдая ежа. 13Кожны, хто корміцца малаком, не мае досведу ў вучэнні справядлівасці, бо ён – немаўля. 14Цвёрдая ежа – для сталых, бо яны здабылі ўменнеадрозніваць даброізло.

6

1Пакінем жа пачатак Хрыстовага вучэння ды звернемся да таго, што дасканалае. Не будзем закладваць зноў падмурак, якім з’яўляецца адыход ад мёртвых учынкаў і вера ў Бога, 2вучэнне аб хросце, ускладанні рук, уваскрашэнні і вечным судзе. 3І гэта зробім, калі толькі дазволіць Бог.

4Бо немагчыма, каб тыя, якія ўжо раз былі асвячаныя і пакаштавалі нябеснага дару ды сталіся ўдзельнікамі Святога Духа, 5якія пакаштавалі дабрыні Божага слова і моц будучага веку, 6але адпалі, маглі зноў навярнуцца. Яны крыжуюць у сабе Сына Божага і зневажаюць Яго. 7Зямля, калі п’е дождж, які часта падае на яе, родзіць расліны на карысць тым, хто яе абрабляе, атрымлівае благаслаўленне ад Бога. 8Калі ж дае пустазелле, то яна непрыдатная і блізкая да праклёну, і ў канцы будзе спалена.

9Мы, хоць так кажам, спадзяемся на вас, умілаваныя, што вы лепшыя і трымаецеся збаўлення. 10Бог не з’яўляецца несправядлівым, каб забыцца пра вашую працу і любоў, якую вы засведчылі ў Ягонае імя падчас мінулага і цяперашняга служэння святым. 11Таму жадаем, каб кожны з вас да канца засведчыў такую самую руплівасць у дачыненні да паўнаты надзеі, 12каб вы не разленаваліся, але наследавалі тых, хто праз веру і доўгацярплівасць атрымлівае ў спадчыну абяцанні.

Непарушнае Божае абяцанне

13Даўшы абяцанне Абрагаму, Бог не мог паклясціся нікім большым і таму пакляўся самім сабою, 14кажучы: «Сапраўды благаслаўлю цябе і памножу цябе». 15А паколькі той цярпліва чакаў, атрымаў абяцанае. 16Бо людзі клянуцца нечым большым, і заканчэнне кожнай сваёй спрэчкі яны падмацоўваюць клятвай. 17Таму і Бог, жадаючы яшчэ больш выразна паказаць спадкаемцам абяцання нязменнасць сваёй волі, пацвердзіў яго клятвай, 18каб дзякуючы дзвюм нязменным рэчам, у якіх не можа Бог зманіць, мы, якія прыбеглі схапіцца за прапанаваную надзею, мелі цвёрдую заахвоту. 19Гэтая надзея для нас нібы якар душы, надзейны і моцны, які пранікае ўнутр па-за заслону, 20куды як папярэднік увайшоў за нас Езус, навекі стаўшы першасвятаром на ўзор Мэльхізэдэка.

7

Мэльхізэдэк – правобраз Хрыста

1Мэльхізэдэк, кароль Салема, святар Найвышэйшага Бога, выйшаў насустрач Абрагаму, які вяртаўся пасля паразы каралёў, і благаславіў яго. 2Абрагамудзяліў яму дзесяціну з усяго. Імя ж ягонае азначае перш за ўсё «кароль справядлівасці», а потым – «кароль Салема», што значыць «кароль спакою». 3Без бацькі, без маці, без радаводу, не маючы ні пачатку дзён, ні канца жыцця, але прыпадобнены да Сына Божага, ён застаецца святаром назаўсёды.

4Падумайце, які вялікі той, каму патрыярх Абрагам даваў дзесяціну з першага плёну. 5І тыя сыны Левія, якія атрымліваюць святарства, маюць наказ збіраць дзесяціну з народу паводле Закону, гэта значыць са сваіх братоў, хоць яны таксама нашчадкі Абрагама. 6А той, хто не паходзіў з іх роду, атрымаў дзесяціну ад Абрагама і благаславіў таго, хто меў абяцанне. 7Без ніякіх спрэчак, меншы атрымлівае благаслаўленне ад таго, хто больш значны.

8Тут таксама бяруць дзесяціну людзі, якія паміраюць, а там – той, чыё жыццё засведчана. 9І калі можна так сказаць, праз Абрагама і Левій, які збірае дзесяціну, сам даў дзесяціну, 10паколькі ён быў яшчэ ў бацькоўскіх сцёгнах, калі яму насустрач выйшаў Мэльхізэдэк.

Хрыстус і левіты

11Калі б дасканаласці ўдалося дасягнуць праз левіцкае святарства (бо народ праз іх атрымаў Закон), ці была б патрэба ўстанаўліваць яшчэ аднаго святарана ўзор Мэльхізэдэка, а не на ўзор Аарона? 12Бо разам са зменай святарства неабходна правесці і змену Закону. 13Той жа, пра каго гаворыцца, належаў да іншага пакалення, з якога ніхто не служыў алтару. 14Вядома, што наш Пан выйшаў з пакалення Юды, а Майсей нічога не згадваў наконт святароў з гэтага пакалення.

15Гэта яшчэ больш відавочна, калі на падабенства Мэльхізэдэка паўстае іншы святар, 16які з’явіўся не паводле закону цялеснага наказу, але паводле моцы незнішчальнага жыцця. 17Бо засведчана пра Яго:

«Ты святар навекі на ўзор Мэльхізэдэка».

18Таму папярэдняя запаведзь скасоўваецца з прычыны яе слабасці ці бескарыснасці. 19Закон нічога не зрабіў дасканалым, але даў лепшую надзею, праз якую мы набліжаемся да Бога.

20Наколькі гэта было пацверджана клятвай, таму што іншыя станавіліся святарамі без клятвы, 21а Ён з клятваю, бо пра Яго сказана:

«Пакляўся Пан і не будзе шкадаваць: Ты святар навекі», 22настолькі Езус стаў зарукай лепшага запавету.

Нязменнасць Хрыстовага святарства

23Паколькі смерць не дазваляла ім трываць,шмат было тых, хто станавіўся святаром. 24Але гэты, паколькі трывае вечна, мае непрамінальнае святарства. 25Таму і можа Ён ва ўсе часы збаўляць тых, хто прыходзіць праз Яго да Бога, будучы заўсёды жывым, каб заступацца за іх.

26Такі і павінен быць у нас першасвятар: святы, нявінны, беззаганны, адлучаны ад грэшнікаў і ўзнесены вышэй за нябёсы. 27Ён не мае патрэбы, як тыя першасвятары, прыносіць штодня ахвяры спачатку за свае грахі, а потым за грахі народу. Ён зрабіў гэта раз назаўсёды, ахвяраваўшы самога сябе. 28Бо Закон устанаўлівае першасвятарамі людзей, якія маюць слабасць, а слова клятвы, дадзенай пасля Закону, устанаўлівае Сына, дасканалага навекі.

8

Новае святарства і новая святыня

1Галоўнае ў сказаным гэта тое, што ў нас ёсць такі першасвятар, які сядзіць праваруч трона Велічы ў нябёсах 2як слуга святыні і праўдзівай скініі, узведзенай Панам, а не чалавекам.

3Бо кожны першасвятар пастаўлены, каб прыносіць дары і ахвяры. Таму неабходна, каб і Ён меў, што ахвяраваць. 4Калі б Ён заставаўся на зямлі, не быў бы святаром, паколькі тут ёсць святары, якія прыносяць дары паводле Закону. 5Яны служаць узору і ценю нябесных рэчаў, як наказана было Майсею, калі ён збіраўся завяршыць скінію. Бо яму было сказана: «Глядзі, каб зрабіў усё паводле ўзору, паказанага табе на гары». 6Цяпер жа Ён атрымаў настолькі вышэйшае служэнне, наколькі стаў пасрэднікам лепшага запавету, заснаванага на лепшых абяцаннях. 7Калі б першы запавет быў беззаганны, не шукалі б месца для другога. 8Бо як дакор ім гаворыцца: «Вось надыходзяць дні, – кажа Пан, – калі Я ўстанаўлю з домам Ізраэля і домам Юды новы запавет.9Нетакі запавет, які ўстанавіў Я з айцамі іхнімі ў дзень, калі ўзяў іх за руку, каб вывесці з егіпецкай зямлі, таму што яны не вытрывалі ў Маім запавеце, і Я перастаў клапаціцца пра іх», – кажа Пан.10«Восьтой запавет, які заключу з домам Ізраэля пасля гэтых дзён, – кажа Пан, – Я ўкладу законы Мае ў розум іхні і на сэрцах іхніх напішу іх, і буду для іх Богам, а яны будуць Маім народам.11Ініхто больш не будзе вучыць бліжняга свайго, і ніхто – свайго брата, кажучы: “Пазнай Пана”, бо ўсе яны, ад малога да вялікага, будуць ведаць Мяне.12Тамушто буду міласцівы да несправядлівасцяў іхніх і больш не буду ўспамінаць іхніх грахоў».

13Кажучы пра новы запавет, Ён абвяшчае састарэлым першы; а тое, што становіцца даўнім і старэе, блізкае да знішчэння.

9

Хрыстус увайшоў у новую святыню

1Першы запавет меў прадпісанні наконт Божага служэння, а таксама зямную святыню. 2Была ўзведзена першая скінія, якая называецца «Святое», і ў ёй былі падсвечнік, стол і ахвярныя хлябы. 3А за другой заслонаю была скінія, якая называлася «Святое Святых». 4Мела яна залатую кадзільніцу і каўчэг запавету, пакрыты з кожнага боку золатам, у якім была залатая пасудзіна з маннай, кій Аарона, які расцвіў, ды табліцы запавету. 5Зверху над каўчэгам былі херубімы славы, якія ахіналі века ўміласціўлення. Аб гэтым падрабязна няма патрэбы цяпер гаварыць.

6Усё было так уладкавана, каб святары, здзяйсняючы служэнне, маглі ў кожную хвіліну ўвайсці ў першую скінію. 7У другую ж раз у год уваходзіў толькі адзін першасвятар, і не без крыві, якую прыносіў у ахвяру за грахі свае і свайго народу.8Гэтым Дух Святы паказвае, што яшчэ не адкрылася дарога ўсвятыню, пакуль стаіць першая скінія.9Гэта вобраз цяперашняга часу, калі прыносяцца дары і ахвяры, якія не могуць зрабіць дасканалым сумленне таго, хто служыць. 10Гэта толькі знешнія прадпісанні, устаноўленыя да часу іх змянення, і датычаць толькі страў, напояў і розных абмыванняў.

Плён ахвяры Хрыста

11Хрыстус, прыйшоўшы як першасвятар будучых дабротаў, праз большую і дасканалейшую нерукатворную скінію, гэта значыць не з гэтага свету, 12і не праз кроў казлоў і быкоў, а праз сваю кроў раз і назаўсёды ўвайшоў у Святое Святых, здабыўшы вечнае адкупленне. 13Бо, калі кроў казлоў і быкоў, і попел ялаўкі праз пасыпанне асвячае апаганеных, каб чыстым стала цела, 14то наколькі ж больш кроў Хрыста, які праз вечнага Духа сябе самога ахвяраваў як беззаганнага Богу, ачысціць нашае сумленне ад мёртвых учынкаў дзеля служэння жывому Богу.

15І таму Ён стаў пасрэднікам новага запавету, каб праз Яго смерць, якая была дзеля адкуплення ад злачынстваў, учыненых у першым запавеце, атрымалі абяцанае тыя, хто пакліканы да вечнай спадчыны. 16Дзе запавет, там трэба чакаць смерці яго складальніка, 17бо запавет набывае моц пасля памерлых і ніколі не мае моцы, пакуль жыве яго складальнік. 18Таму і першы запавет не быў зацверджаны без крыві. 19Калі Майсей абвясціў усяму народу кожную запаведзь паводле Закону, ён узяў кроў цялят і казлоў з вадою, пунсовую воўну ды ісопам акрапіў саму кнігу і ўвесь народ, кажучы: 20«Гэта кроў запавету, які Бог наказаў вам». 21Таксама і скінію, і ўвесь посуд для публічнага служэння акрапіў крывёю. 22Дый амаль усё паводле Закону ачышчаецца крывёю, а без праліцця крыві не бывае даравання.

23Таму было неабходна, каб вобразы нябесных рэчаў так ачышчаліся, а само нябеснае патрабавала яшчэ лепшых ахвяраў, чым гэтыя. 24Хрыстус увайшоў не ў святыню, пабудаваную рукамі на ўзор праўдзівай, але ў само неба, каб цяпер заступіцца за нас перад абліччам Бога.25ІнакшЯму прыйшлося б шматразова прыносіць сябе ў ахвяру, як робіць гэта першасвятар, калі штогод уваходзіць у Святое Святых з чужою крывёю.26Яму трэба было б шмат разоў цярпець ад пачатку свету. Цяпер жа Ён адзін раз на сканчэнні вякоў з’явіўся дзеля знішчэння граху сваёю ахвяраю. 27І як людзям прызначана раз памерці, а пасля гэтага – суд, 28так і Хрыстус, раз ахвяраваўшы сябе, каб панесці грахі многіх, другі раз не з прычыны граху, а дзеля збаўлення з’явіцца тым, хто чакае Яго.

10

Крыніца вечнага збаўлення

1Закон мае цень будучых дабротаў, але не сам вобраз справаў. Таму адныя і тыя ж ахвяры, якія заўсёды прыносяцца штогод, ніколі не могуць зрабіць дасканалымі тых, хто з імі прыходзіць. 2Бо ці не перасталі б яны прыносіць ахвяры, калі б тыя, хто здзяйсняе служэнне, раз ачысціўшыся, ужо не мелі б ніякага ўсведамлення грахоў. 3Але ў гэтых ахвярах – штогадовы напамін пра грахі, 4бо немагчыма, каб кроў быкоў ды казлоў знішчала грахі. 5Хрыстус прыходзіць у свет і кажа:

«Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў Мне.6Усеспаленні і ахвяры за грэх не даспадобы Табе.7ТадыЯ сказаў: Вось іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб выканаць волю Тваю, Божа».

8Перад гэтым Ён сказаў: «Ахвяраў і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», хоць прыносяцца яны паводле Закону. 9Пасля сказаў: «Вось іду, каб выканаць волю Тваю». Адмяняе першае, каб устанавіць другое. 10Паводле гэтай волі мы раз і назаўсёды асвячаныя ахвяраю цела Езуса Хрыста.

11Кожны святар штодня стаіць у служэнні і шмат разоў прыносіць адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць знішчыць грахоў. 12А Езус Хрыстус, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога, 13чакаючы таго часу, калі ворагі Ягоныя будуць пакладзены да падножжа ног Ягоных. 14Ён адной ахвярай назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, каго асвячаюць. 15Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо сказана: 16«Вось запавет, які ўстанаўлю з імі пасля гэтых дзён, – кажа Пан, – і ўкладу законы Мае ў іхнія сэрцы, і запішу іх у розуме іхнім,17аграхоў і беззаконняў іх больш не ўспомню».

18А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там ужо няма ахвяры за іх.

Заклік да вернасці

19Браты, маючы адвагу ўвайсці праз кроў Езуса ў Святое Месца новым і жывым шляхам, 20які Ён адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз сваё цела; 21маючы вялікага святара над Божым домам, 22наблізімся са шчырым сэрцам і ў паўнаце веры, акрапіўшы сэрцы ад нячыстага сумлення і абмыўшы целы чыстаю вадою. 23Будзем непахісна трымацца вызнання надзеі, бо верны той, хто абяцаў. 24Будзем зважаць адзін на аднаго, каб заахвочваць да любові і добрых учынкаў. 25Не пакідайма нашага сходу, як стала звычаем некаторых, але будзем заахвочваць адзін аднаго, і тым больш, чым больш бачыце, як набліжаецца гэты дзень.

26Калі мы добраахвотна грашым, атрымаўшы пазнанне праўды, то ўжо больш не застаецца ахвяры за грахі, 27але нейкае жахлівае чаканне суда і лютасці агню, які павінен паглынуць праціўнікаў. 28Кожны, хто парушае Закон Майсея, падлягае смерці без літасці на падставе сведчаннядвух ці трох сведкаў. 29Падумайце, наколькі большага пакарання заслугоўваюць тыя, хто зняважыў Божага Сына і зганьбіў кроў запавету, якой быў асвячаны, і пагардзіў Духам ласкі? 30Мы ж ведаем таго, хто сказаў: «Помста за Мною, Я адплачу». І далей: «Сам Пан будзе судзіць свой народ». 31Жахлівая рэч – патрапіць у рукі жывога Бога.

32Узгадайце мінулыя дні, калі вы, будучы прасветленымі, вытрымалі цяжкія пакуты змагання. 33То вас выстаўлялі як відовішча на знявагі і ўціск, то вы станавіліся супольнікамі тых, з кім так абыходзіліся. 34Бо вы суперажывалі з тымі, хто ў кайданах, і з радасцю ўспрымалі рабаванне вашай маёмасці, ведаючы, што ёсць у вас лепшая і трывалая маёмасць. 35Дык не пакідайце вашай адвагі, якая мае вялікую ўзнагароду. 36А цярплівасць патрэбна вам, каб, выконваючы волю Божую, вы атрымалі абяцанае.

37Таму што яшчэ крыху, і з’явіцца той, хто павінен прыйсці, і не спозніцца. 38Амой справядлівы будзе жыць дзякуючы веры, і, калі адступіцца, не ўпадабае яго мая душа.

39Але мы не належым да тых, хто адступаецца сабе на згубу, але да тых, хто верыць, каб атрымаць жыццё.

11

Прыклады верыў Старым Запавеце

1Вера – гэта зарука таго, на што мы спадзяёмся, і доказ таго, чаго мы не бачым. 2Праз яе продкі атрымалі сведчанне.

3Праз веру мы разумеем, што вякі былі ўладкаваныя словам Божым, так што з нябачнага ўзнікла бачнае.

4Вераю Абэль прынёс Богу лепшую ахвяру, чым Каін. Дзякуючы ёй ён атрымаў сведчанне сваёй справядлівасці, таму што Бог засведчыў пра дары ягоныя, і дзякуючы ёй ён прамаўляе нават пасля смерці.

5Вераю Энох быў перанесены, каб не бачыць смерці, і не знайшлі яго, таму што Бог перанёс яго. Бо перад перанясеннем было засведчана яму, што ён спадабаўся Богу. 6А без веры немагчыма спадабацца, бо той, хто падыходзіць да Бога, павінен верыць, што Ён існуе і дае ўзнагароду тым, хто Яго шукае.

7Вераю Ной атрымаў перасцярогу наконт таго, што яшчэ не было бачным, і ў Божай боязі пабудаваў каўчэг, каб уратаваць свой дом. Праз веру ён асудзіў свет і стаў спадкаемцам справядлівасці паводле веры.

8Дзякуючы веры пакліканы Абрагам паслухаўся і пайшоў у месца, якое павінен быў атрымаць у спадчыну. Ён выйшаў, не ведаючы, куды ідзе.

9Дзякуючы веры ён пасяліўся на абяцанай зямлі, як на чужыне, жывучы ў шатрах з Ісаакам і Якубам, сунаследнікамі таго самага абяцання. 10Бо ён чакаў горада, закладзенага на моцным падмурку, дойлідам і будаўніком якога ёсць Бог.

11Дзякуючы веры і бясплодная Сара, насуперак старому ўзросту, атрымала сілу, каб зачаць патомства, паколькі лічыла годным даверу таго, хто даў абяцанне. 12Таму ад аднаго чалавека, і гэта ад амярцвелага, нарадзілася так шмат, якзорак нябесных і незлічоных пясчынак на беразе мора.

13Усе яны памерлі ў веры, не атрымаўшы абяцанняў, але ўбачыўшы іх здалёк і прывітаўшы, прызналі, што яны самі вандроўнікі і чужынцы на зямлі. 14Бо тыя, хто так кажа, паказваюць, што яны шукаюць айчыну. 15Калі б яны памяталі аб той, з якой выйшлі, то мелі б нагоду вярнуцца. 16Цяпер жа яны імкнуцца да лепшай, гэта значыць, да нябеснай айчыны. Таму Бог не саромеецца, што яны называюць Яго сваім Богам, бо Ён падрыхтаваў ім горад.

17Праз веру Абрагам, калі Бог выпрабоўваў яго, ахвяраваў Ісаака. Той, хто атрымаў абяцанне, прынёс нават адзінароднага сына, 18пра якога сказана: «У Ісааку назавецца патомства тваё». 19Ён лічыў, што Бог мае моц уваскрасіць, таму і атрымаў яго як правобраз.

20Праз веру ў будучыя рэчы Ісаак благаславіў Якуба і Эзава.

21Праз веру Якуб, паміраючы, благаславіў кожнага з сыноў Юзафа і пакланіўся перад верхам яго кія.

22Праз веру Юзаф, паміраючы, успомніў аб выйсці сыноў Ізраэля і даў даручэнне адносна сваіх касцей.

23Праз веру бацькі Майсея ўкрывалі яго на працягу трох месяцаў пасля нараджэння, бо бачылі прыгажосць дзіцяці і не спалохаліся загаду фараона.

24Праз веру Майсей, калі вырас, не захацеў звацца сынам дачкі фараона. 25Больш жадаў пакутаваць разам з Божым народам, чым мець часовую грахоўную прыемнасць. 26Большым багаццем за скарбы Егіпта лічыў знявагі Хрыстовыя, бо памятаў аб узнагародзе.

27Праз веру пакінуў Егіпет, не спалохаўшыся гневу фараона. Вытрываў, як быццам бачыў Нябачнага.

28Праз веру здзейсніў Пасху і акрапленне крывёю, каб не прычыніў ім зло той, хто забіваў першароднае.

29Праз веру яны перайшлі праз Чырвонае мора быццам па сухой зямлі, а калі спрабавалі так зрабіць егіпцяне, патанулі.

30Праз веру ўпалі муры Ерыхона, калі абыходзілі іх вакол сем дзён.

31Праз веру чужаложніца Рахаб не загінула разам з тымі, хто быў непаслухмяны, бо гасцінна прыняла выведнікаў.

Вытрываласць у выпрабаваннях

32Што яшчэ сказаць? Бо не хопіць мне часу, каб расказаць пра Гедэона, Барака, Самсона і Ефтая, пра Давіда, Самуэля і прарокаў, 33якія вераю перамагалі валадарствы, здзяйснялі справядлівасць, атрымлівалі абяцанні, закрывалі пашчы львам, 34гасілі моцны агонь, пазбягалі вастрыя мяча, трывалі, нягледзячы на слабасць, станавіліся моцнымі на вайне, праганялі войскі чужынцаў. 35Жанчыны атрымлівалі сваіх памерлых праз уваскрашэнне. Іншыя, адмовіўшыся ад вызвалення, былі закатаваныя, каб атрымаць лепшае ўваскрашэнне. 36Яшчэ іншыя спазналі кпіны і бічаванне, а таксама кайданы і вязніцу. 37Іх каменавалі, пілавалі, забівалі мячом. Яны туляліся ў авечых і казліных скурах, церпячы нястачу, уціск і знявагу. 38Яны, якіх свет не быў варты, блукалі па пустынях і гарах, па пячорах і цяснінах зямлі.

39І ўсе яны, хоць і былі прызнаныя дзякуючы веры, не атрымалі абяцанага, 40таму што Бог прадугледзеў для нас нешта лепшае, каб яны без нас не сталі дасканалымі.

12

Прыклад Езуса Хрыста

1Маючы вакол сябе безліч сведкаў, скінем з сябе ўсялякі цяжар і грэх, які лёгка аблытвае нас, і будзем цярпліва бегчы ў прызначаным для нас змаганні, 2гледзячы на Езуса, пачынальніка і завяршальніка веры. Замест радасці, што была перад Ім, Ён, не зважаючы на ганьбу, выцерпеў крыж і сеў праваруч Божага трона. 3Падумайце пра таго, хто вытрываў такі здзек над сабою ад грэшнікаў, каб не знемагліся вы ў сваіх душах і не аслаблі.

Бог нас выхоўвае

4Вы яшчэ не змагаліся аж да крыві, ваюючы супраць граху, 5і забыліся пра заахвочванне, якое кажа вам, як сынам:

«Сыне мой, не пагарджай пакараннем Пана і не падай духам, калі Ён дакарае цябе.6Бокаго Пан любіць, таго і карае, і б’е кожнага, каго прымае як сына».

7Будзьце цярплівыя да пакаранняў. Бог ставіцца да вас, як да сыноў. Ці ж ёсць такі сын, якога б не караў бацька? 8А калі вы па-за пакараннем, удзельнікамі якога сталі ўсе, значыць вы не сыны, а незаконныя дзеці!

9Больш за тое, у нас былі зямныя бацькі, каб выхоўваць нас, і мы баяліся іх. Ці мы не павінны быць яшчэ больш паслухмяныя Айцу духаў, каб жыць? 10Тыя карaлі нас па сваім меркаванні на кароткі час. А гэты карае нас дзеля дабра, каб мы мелі ўдзел у Яго святасці. 11Цяпер усялякае пакаранне здаецца не радасцю, а смуткам. Але пазней яно прынясе мірны плён справядлівасці тым, каго выхоўвала.

12Таму выпрастайце вашыя апаўшыя рукі і аслаблыя калені. 13Рабіцепростыя сцежкі нагамі вашымі, каб кульгавы не збочыў, але каб выздаравеў.

Перасцярога перад адкідваннем ласкі

14Імкніцеся да спакою з усімі і да святасці, без якой ніхто не ўбачыць Пана. 15Сачыце, каб ніхто не быў пазбаўлены Божай ласкі, каб які-небудзь горкі корань, што расце ўверх, не разросся і не апаганіў многіх 16і каб не было сярод вас нейкага распусніка ці бязбожніка, які б, як Эзаў, за адну страву аддаў сваё першародства. 17Вы ж ведаеце, што пазней, жадаючы атрымаць у спадчыну благаслаўленне, ён быў адкінуты і не змог перамяніць мысленне, хоць са слязьмі прасіў аб гэтым.

18Вы прыступіліся ні да намацальнага, ні да распаленага агню, ні да змроку, цемры і буры, 19ні да гулу трубы і такога голасу словаў, што тыя, хто яго пачуў, прасілі больш не звяртацца да іх непасрэдна. 20Яны не маглі стрымаць гэтага наказу: «Калі нават жывёла наблізіцца да гары, будзе ўкаменавана». 21А відовішча было настолькі страшнае, што Майсей сказаў: «Я спалохаўся і дрыжу». 22Вы ж прыступіліся да гары Сіён і да горада Бога жывога, да нябеснага Ерузалема, да безлічы анёлаў, да святочнага сходу, 23да Касцёла першародных, запісаных у нябёсах, і да Бога – Суддзі ўсіх, да духаў праведных, якія дасягнулі дасканаласці, 24да Езуса – пасрэдніка новага запавету, да акраплення крывёю, якая прамаўляе больш, чым кроў Абэля.

25Глядзіце, не адкідайце таго, хто гаворыць. Калі яны не пазбеглі пакарання, адвярнуўшыся ад таго, хто асцерагаў іх на зямлі, то мы яшчэ больш не пазбегнем пакарання, калі адкінем таго, хто асцерагае нас з неба. 26Ягоны голас тады страсянуў зямлю, але цяпер Ён паабяцаў, кажучы: «Яшчэ раз страсяну не толькі зямлю, але і неба». 27Словы «яшчэ раз» азначаюць знішчэнне таго, што знішчальнае, а значыць створанае, каб засталося тое, што непарушнае.

28Таму, прымаючы непарушнае валадарства, трываймаў ласцы, праз якую мы будзем здзяйсняць прыемнае Богу пакланенне з бояззю і пабожнасцю. 29Бо наш Бог – гэта паглынаючы агонь.

13

Заключныя настаўленні

1Няхай трывае братняя любоў. 2Не забывайцеся таксама пра гасціннасць, бо праз яе некаторыя, не ведаючы, гасцінна прынялі анёлаў. 3Памятайце пра вязняў, быццам бы вы зняволеныя разам з імі; і пра тых, хто церпіць, бо і самі вы ў целе. 4Няхай ва ўсіх будзе ў пашане сужэнства, а ложа няхай будзе беззаганным, бо распуснікаў і чужаложнікаў асудзіць Бог.

5Не будзьце срэбралюбнымі норавам, задавольвайцеся тым, што маеце. Бо Ён сказаў: «Застануся з табой і не пакіну цябе», – 6так што смела можам сказаць:

«Пан мой памочнік, і я не буду баяцца; што можа зрабіць мне чалавек?»

7Памятайце пра вашых настаўнікаў, якія абвяшчалі вам Божае слова, і разважаючы пра канец іхняга жыцця, наследуйце іх веру. 8Езус Хрыстус той самы ўчора, і сёння, і навекі! 9Не паддавайцеся розным чужым вучэнням, бо лепш ўмацоўваць сэрца ласкаю, а не стравамі, якія не дапамаглі тым, хто спажываў іх. 10Мы маем алтар, з якога не маюць права есці тыя, хто служыць у скініі. 11Бо целы жывёлін, кроў якіх першасвятар прыносіць за грахі у святыню, спальваюць за лагерам.

12Каб асвяціць сваёю крывёю народ, Езус цярпеў муку за горадам. 13Таму і мы выйдзем да Яго за лагер, несучы Яго знявагі. 14Мы не маем тут пастаяннага горада, але шукаем таго, які павінен прыйсці. 15Праз Езуса будзем няспынна прыносіць ахвяру хвалы Богу, гэта значыць плён вуснаў, якія дзякуюць Ягонаму імені.

16Не забывайце пра дабрачыннасць і еднасць, бо такія ахвяры падабаюцца Богу.

17Слухайцеся вашых настаўнікаў і падпарадкоўвайцеся ім, бо яны чуваюць над вашымі душамі як тыя, хто будзе здаваць справаздачу, каб яны рабілі гэта з радасцю, а не ўздыхаючы; інакш гэта не прынясе вам карысці.

18Маліцеся за нас.Мы ж спадзяемся, што маем чыстае сумленне, бо жадаем ва ўсім паступаць добра.19Асабліва прашу вас прычыніцца да таго, каб я мог хутчэй вярнуцца да вас.

Заканчэнне

20А Бог спакою, які ўваскрасіў Вялікага Пастыра авечак, Пана нашага Езуса Хрыста праз кроў вечнага запавету, 21няхай удасканаліць вас ва ўсялякай добрай справе, каб вы выконвалі Ягоную волю, робячы сярод вас тое, што падабаецца Яму, праз Езуса Хрыста, якому хвала на векі вечныя. Амэн.

22Прашу вас, браты, прыміце слова заахвоты, якое коратка я перадаў вам у лісце. 23Ведайце, што брат наш Цімафей вызвалены. Разам з ім, калі ён хутка прыйдзе, я пабачу вас. 24Прывітайце ўсіх вашых кіраўнікоў і ўсіх святых. Вітаюць вас браты з Італіі.

25Ласка з усімі вамі.

© Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі, Мінск 2017

Table of Contents

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13