O. Kazimierz urodził się 5 maja 1945 r. we wsi Starawola rejonu Prużańskiego. Najbliższy działający kościół znajdował się w Kobrynie. Z pewnością jeszcze wtedy, kiedy ojciec woził go na rowerze dziesiątki kilometrów do tego kościoła, narodziła się jego głęboka wiara.

Mimo oporu ateistycznego wiara ta rozwijała się, pomagała przetrwać podczas służby w wojsku, pomagała również i podczas ciężkiej pracy na budowie w Wilnie. W Wilnie też poznał ojców Dominikanów, z którymi później związał swój kapłański los.

Lecz, widocznie, samo powołanie nie wystarczało. Bóg sprawdzał jego zamiary jeszcze przez kilka lat. Władze państwowe przez trzy lata nie zezwalały na podjęcie studiów w Seminarium w Rydze, ale o. Kazimierz nie marnował czasu: razem z obecnym biskupem A. Dziemianko uczył się potajemnie u doktora teologii ks. Wacława Piątkowskiego (parafia Niedzwiedzica).

W 1981 r. o. Kazimierz Wielkosielec został przyjęty do Seminarium w Rydze. Podczas nauki w Seminarium złożył pierwsze śluby w zakonie ojców Dominikanów. Po ukończeniu Seminarium, w 1984 roku, w święto Trójcy Przenajświętszej, został wyświecony na kapłana przez kardynała J. Wajwadsa i otrzymał skierowanie do swojej pierwszej parafii Trójcy Świętej w Iszkoldzi. Ponieważ w tamtych czasach brakowało kapłanów, pod opieką duchową o. Kazimierza znalazły się również: Juszkowicze, Horodziszcze, Stalawicze, Palanieczka, Nowy Swierzan, Horodzieja, Kareliczy, Mir, Hancewicze. Oprócz posługi duszpasterskiej o. Kazimierz zajmował się odbudową i remontem świątyń.

W 1992 r. został powołany na stanowisko Wikariusza Generalnego Diecezji Pińskiej, jednocześnie wykonując obowiązki dziekana w dekanacie Baranowickim i proboszcza kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Baranowiczach.

24 czerwca 1999 r. w katedrze Pińskiej odbyła się uroczysta konsekracja Jego Ekscelencji biskupa Kazimierza Wielkosielca, której przewodniczył kardynał Kazimierz Świątek.