Першая Кантакты Мапа
List pasterski arcybiskupa Tadeusza Kondrusiewicza na zakończenie Nadzwyczajnego Jubileuszowego Roku Miłosierdzia
środa, 09 listopada 2016 09:57

Boże miłosierdzie na wieki

Umiłowani kapłani, osoby konsekrowane, bracia i siostry!

1. Oto kończy się, wydawałoby się niedawno rozpoczęty z inicjatywy Ojca Świętego Franciszka, Nadzwyczajny Jubileuszowy Rok Bożego Miłosierdzia, którego motto brzmiało: „Miłosierni jak Ojciec” (por. Łk 6, 36).

Dzisiaj, na finiszu czasu łaski, w jego ostatni dzień, w diecezjach dziękujemy Bogu za nadzwyczajny dar łaski udzielony Kościołowi i światu na mocy pozwolenia papieża, będącego Wikariuszem Chrystusa na ziemi. Tylko Bóg wie, jak wielu ludzi mogło na nowo odkryć i doświadczyć bezgranicznego skarbca Bożego Miłosierdzia! Jak wielu powróciło do Boga! Jak wielu odzyskało utraconą nadzieję!

2. Kościół Katolicki na Białorusi i nasza Mińsko-Mohylewska archidiecezja aktywnie włączyły się w światowe przeżywanie Jubileuszu. Jego centralnym punktem w naszym kraju były obchody Srebrnego Jubileuszu odrodzenia hierarchicznych struktur Kościoła i ustanowienia metropolii Mińsko-Mohylewskiej. Przed dwudziestoma pięcioma laty w jej skład weszły archidiecezja Mińsko-Mohylewska, diecezje Pińska i nowo powstała Grodzieńska. Dziś należy do niej także erygowana w 1999 r. diecezja Witebska.

Opatrznościowym było dokonane przez św. Jana Pawła II odrodzenie struktur hierarchicznych Kościoła Katolickiego w naszej Ojczyźnie. On szybko odczytał znaki czasu i zachodzące społeczno-polityczne zmiany w byłym Związku Radzieckim, które przyniosły wolność wyznania i nowe możliwości jej wykorzystania. Dzięki temu Kościół na Białorusi otrzymał nowy impuls i możliwości rozwoju. Po długiej nocy prześladowań, trwających trzy pokolenia, wreszcie nastał dzień, w którym rzeka wiary, tamowana przez reżim ateistyczny i spychana do podziemia, mogła z mocą wypłynąć na wierzch.

Boże miłosierdzie w całej swej pełni ukazało się tam, gdzie wydawało się, że nigdy nie będzie głoszona Ewangelia. Świętowanie Srebrnego Jubileuszu odrodzenia struktur Kościoła Katolickiego było dziękczynieniem za bezgraniczne Boże miłosierdzie, jakie wówczas objawiło się, a którego nadal doświadczamy.  

3. Kończący się Jubileuszowy Rok Miłosierdzia był wypełniony wieloma inicjatywami i wydarzeniami. Po pierwsze, jubileusz kapłanów, osób konsekrowanych, ruchów kościelnych, seminarzystów, rodzin, sanktuariów, katechetów i studentów Koledżu Teologii Katolickiej im. św. Jana Chrzciciela, dzieci pierwszokomunijnych, mass mediów, różnych modlitewnych grup, pracowników organizacji charytatywnych Caritas, więźniów itd. W atmosferę Roku Miłosierdzia wpisały się także wydarzenia, spośród których należy podkreślić pielgrzymki do Bram Miłosierdzia i różnych sanktuariów na Białorusi i za granicą.
 
Widzialnym znakiem tego roku stał się XXXI Światowy Dzień Młodych, który odbył się w Krakowie pod hasłem: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7). Przeżywany forum młodzieży, nie patrząc na przejawiający się kryzys wiary, jeszcze raz ukazał młodość i dynamizm Kościoła. Młodzież jasno opowiedziała się za wartościami duchowymi, na których pragnie budować przyszłość i przez świadectwo wiary nieść ją w zsekularyzowany świat.

4. Myślą wiodącą kończącego się Roku Jubileuszowego było poznanie idei miłosierdzia, jako głównego przymiotu Boga, doświadczenie go i ożywienie w codziennym życiu. Miłosierdzie jest słowem kluczowym działania Boga wobec człowieka i nie jest niczym, ani nikim ograniczone. Kraje mają wyznaczone granice, partie polityczne i systemy ekonomiczne posiadają konkretne programy działania, ale Boże miłosierdzie jest bezgraniczne.

Bóg nie składa tylko deklaracji swojej miłości, lecz ukazuje ją jawnymi czynami. Miłosierdzie Boga to nic innego, jak Jego odpowiedzialność za nas, ponieważ życzy nam dobra, szczęścia, radości i spokoju, jak uczy papież Franciszek (por. MV 9).

5. Jak my przyjmujemy Boga? Kim On jest dla nas? Surowym sędzią, czy miłosiernym Ojcem?

Jako Stworzyciel świata daje nam ustanowione przez siebie prawo, któremu wszystko powinno być podporządkowane. Człowiek jednocześnie doświadcza swoich pożądliwości. Dąży do nieograniczonej swobody, pragnie przyjemności, władzy, bogactwa itd., dlatego nierzadko przyjmuje Boga jako przeciwnika na swej drodze życiowej. Czasem nawet jako inkwizytora. Wola Boża wydaje mu się nieprzyjemną i nieprzyjazną.

W związku z tym niektórzy ateistyczni myśliciele, jak np. francuski filozof Jean-Paul Sartre mówią, że tam, gdzie rodzi się Bóg, umiera człowiek (por. http://www.brilliantlifequotes.com/inspirational/jean-paul-sartre-quotes/). W rzeczywistości, jak pokazała niedawna historia prześladowań wiary, tam, gdzie nie ma Boga, człowiek umiera duchowo. A Bóg jest obecny nie tylko w swoim słowie i sakramentach, ale także w dziełach miłosierdzia, co potwierdzają słowa Jezusa: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z najmniejszych, Mnie uczyniliście” (Mt 25,45).

6. Trzeba powiedzieć, że chrześcijaństwo zawsze odznaczało się miłosierdziem. Jednak najczęściej było postrzegane, jako złagodzenie wymagań prawa, w tym Bożego, albo winy człowieka wobec innego.  W ten sposób idea miłosierdzia zawężała się do wykluczenia, zamiast upowszechnienia, zgodnie z nauką i przykładem życia Jezusa. Nadzwyczajny Jubileuszowy Rok Miłosierdzia był wspaniałą okazją powrotu do prawdziwego biblijnego oblicza Boga, który nie tylko okazuje miłosierdzie, ale nim jest.

7. Św. Jan apostoł uczy, że „Bóg jest miłością” (1 J 4, 8). Miłość Boga do człowieka jest łaską i miłosierdziem, o czym najbardziej świadczy życie i śmierć krzyżowa Syna Bożego. Grzech człowieka nie zmienia charakteru tej miłości. Odwrotnie, jest przyczyną jakościowej przemiany w miłosierdzie. W tym przejawia się ogłoszona przez Jezusa nowość Ewangelii, zawarta w bezgranicznym Bożym miłosierdziu, bo według św. Pawła Bóg jest bogaty w miłosierdzie (por. Ef 2, 4).

Na początku była Boża miłość, a Jego miłosierdzie pojawiło się, jako odpowiedź nieskończonej miłości Boga na grzech człowieka. Jezus swoim nauczaniem i działaniem stwierdza, że miłosierdzie jest nie tylko czynem Ojca niebieskiego, ale kryterium pozwalającym zrozumieć, jakimi powinny być jego prawdziwe dzieci. Dlatego my, którzy poznaliśmy Boże miłosierdzie, powinniśmy nim żyć (por. MV 10).

Ono ma moc zbawić świat. W odpowiedzi, zgodnie ze słowami św. Pawła apostoła, powinniśmy się w nie przyoblec (por. Kol 3,12).

Jeśli Bóg lituje się nad człowiekiem (por. Ps 103 (102), 13), także my powinniśmy litować się jedni nad drugimi. Doświadczając Bożego miłosierdzia, nie mamy prawa zatrzymywać go tylko dla siebie. Jest ono darem, którym powinniśmy dzielić się z innymi, aby prowadzić ich do krainy bezgranicznego Bożego miłosierdzia.

Tylko w ten sposób możemy zrealizować motto Roku Jubileuszowego: „Miłosierni jak Ojciec”. Kościół słowami św. Jana XXIII wzywa do większego korzystania z lekarstwa miłosierdzia, niż ze zbroi surowości (por. Przemówienie z okazji otwarcia Soboru Watykańskiego II Gaudet Mater Ecclesia, 11 X 1962, 2-3: MV 4).

Św. Jan Paweł II, wychodząc od tajemnicy Chrystusa, przez którego najbardziej objawiło się Boże miłosierdzie, wzywał do konieczności pilnego głoszenia miłosierdzia i świadczenia o nim we współczesnym świecie, znajdującym się w niebezpieczeństwie (por. DM 15). Rzeczywista miłość jest wizytówką chrześcijanina.  Kierując się nauczaniem papieża Wojtyły, że jedyną dopuszczalną między nami rywalizacją jest ta, czyja miłość jest silniejsza, trzeba dążyć do autentycznego ukazywania jej w naszym życiu (por. http://w2.vatican.va/content/john-paul-ii/it/homilies/2001/documents/hf_jp-ii_hom_ 20010927_etchmiadzin-armenia.html).  

8. Dzięki przeżyciu Jubileuszowego Roku Miłosierdzia, miłosierdzie stało się na nowo ożywionym, Bożym dziedzictwem i jednocześnie zadaniem, do których zawsze powinniśmy wracać. Nie na darmo papież Franciszek uczy, że „Miłosierdzie to najwyższy i ostateczny czyn, poprzez który Bóg wychodzi nam naprzeciw. Miłosierdzie to szczególne prawo, żyjące w sercu każdego człowieka, gdy szczerymi oczyma patrzy na swego brata, jakiego spotyka na życiowej drodze. Miłosierdzie to szlak, który łączy Boga z człowiekiem, ponieważ otwiera serca na nadzieję, że na zawsze pozostaniemy umiłowanymi, nie patrząc na niedoskonałość, którą jest grzech” (MV 2).

9. Dziś zamykają się Bramy Miłosierdzia, ale miłosierne serce Boga zostaje otwarte: „On nieustannie otwiera bramy swego serca, by powtarzać, że nas kocha i chce z nami dzielić swoje życie” (MV 25). Parafrazując znane, wypływające z tradycji przysłowie angielskie: „The King is dead, long live the King!” –  “Umarł król – niech żyje król!”, powinniśmy powiedzieć: „Skończył się Nadzwyczajny Jubileuszowy Rok Bożego Miłosierdzia, ale pozostała życiodajna moc miłosierdzia”. Nie bez powodu Pismo Święte mówi – Boże miłosierdzie na wieki (por. Ps 136 (135)).

W ewangelicznych przypowieściach Jezus ukazuje istotę Boga, jako miłosiernego Ojca, który nigdy nie odstąpi, póki nie przezwycięży grzechu i odrzucenia swoim współczuciem i miłosierdziem. Jest w nich pokazane miłosierdzie, jako potężna siła, która przemienia świat, serce napełnia miłością i uspokaja przebaczeniem (por. MV 9).

Ojcze miłosierny, dziękujemy Ci za łaski Nadzwyczajnego Jubileuszowego Roku Bożego Miłosierdzia. Przepraszamy za niewykorzystanie w pełni jego możliwości. Prosimy, na zawsze pozostań miłosiernym dla nas i naszej Ojczyzny.

Zgodnie z Twoim życzeniem „miłosierdzia pragnę, nie krwawej ofiary” (Oz 6, 6), które powinno być dewizą życia chrześcijańskiego, uczyń nas, ludzi trudnego XXI wieku, narzędziami Twojego miłosierdzia, aby dotarło do serca każdego człowieka, przemieniło je, a tym samym świat zmieniło na lepszy. Umocnieni łaską Roku Jubileuszowego wyjdźmy naprzeciw każdego człowieka, niosąc dobroć i czułość Boga. Niechaj poprzez naszą służbę, do wszystkich ludzi dotrze balsam Bożego miłosierdzia, jako znak Bożego Królestwa, które jest wśród nas (por. MV 5).

Na przyjęcie łaski Bożego miłosierdzia i świadczenia o nim w świecie, zawierzając Was wszystkich opiece Maryi – Matki Miłosierdzia i Arki Przymierza między Bogiem i człowiekiem – szczerym sercem błogosławię w imię Ojca, + i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
    
Arcybiskup Tadeusz Kondrusiewicz
Metropolita Mińsko-Mohylewski

Mińsk, 9 listopada 2016 r.
święto rocznicy poświęcenia Bazyliki Laterańskiej


Wykorzystana literatura i skróty:

1. Jan Paweł II. Encyklika “Dives in misericordiae” (DM).
2. Franciszek. Bulla “Misericordiae vultus” (MV).
3. http://w2.vatican.va/content/john-paul-ii/it/homilies/2001/ documents/hf_jp-ii_hom_20010927_etchmiadzin-armenia.html.    
4. http://www.brilliantlifequotes.com/inspirational/jean-paul-sartre-quotes/.

PS. Przewielebni kapłani niech przeczytają ten list wiernym 13 listopada 2016 r.

 
Program Uroczystości w Diecezjalnym Sanktuarium w Trokielach 11-12 lipca 2014 roku

W dniach 11-12 lipca br.w diecezjalnym sanktuarium Matki Bożej wtrokielach (diec. grodzieńska) odbędą się doroczne uroczystości odpustowe.Modlitewnemu spotkaniu towarzyszyć będą słowa: „A pod krzyżem Matka stała”.

Więcej …  
W Grodnie odbędą się Diecezjalne Dni Młodzieży

Tegoroczne XXI Diece­zjalne Dni Młodzieży odbędą się w dn. 16-18 maja w grodzieńskiej parafii Miłosierdzia Bożego w Grodnie na Wiśniowcu. Młodzi zapraszają się, by umacniać swą wiarę, przeżywając wspólne spotkanie z Bogiem i rówieśnikami. Hasłem Dni Młodzieży będą słowa „Ubodzy duchem mają wstęp do nieba”.

Więcej …