Першая Кантакты Мапа
Święci i błogosławieni Białorisi


Święty Kazimierz
O niezwykłej, wzniosłej pobożności królewicza Kazimierza pisali wszyscy jego biografowie, od Zachariasza Ferery i Piotra Skargi po autorów XIX w. “O świcie, kiedy tylko otwierano drzwi świątyni, święty królewicz już klęczał przed ołtarzem, ze wzniesioną duszą, w postawie natchnionej a zarazem pokornej i pokutującej, i zostawał w kościele aż do zamknięcia. Tutaj zapominał o wszystkich potrzebach ciała: nie odczuwał głodu, zimna, zmęczenia; przebywał niby w świętym oczarowaniu, chwilowym, lecz nieśmiertelnym rozerwaniu z ciałem... W środku ciemnej nocy zrywał się z pościeli, pokryjomu wychodził z pokoju, sam, boso, przybiegał do zamkowej świątyni i najczęściej znalazłszy ją zamkniętą, kładł się twarzą do ziemi przed jej progiem, skrapiał go łzami i w świętym uniesieniu modlitwy pozostawał tam do świtu...”. W natchnionych wierszach hymnu do Bogurodzicy “Omni Die”, znanych pod jego imieniem i używanych w kościele od 1499 r. W 1483 r. chory na gruźlicę Kazimierz przyjeżdża do Wilna, a w czasie Świąt Bożego Narodzenia odwiedza Grodno. Szybko tracił zdrowie i 1 marca został przewieziony do Wilna. Zmarł o świcie w czwartek 4 marca 1484 r. w Dolnym zamku mając 26 lat. Jego ciało zostało uroczyście pogrzebane w kaplicy katedry wileńskiej, założonej przez króla Kazimierza.

(Aleksander Jaroszewicz. Święty Kazimierz w dziejach historii i sztuki.)

 
Święty Rafał Kalinowski
Józef Kalinowski urodził się w 1835 r. w Wilnie. Po ukończeniu Instytutu Szlacheckiego (1843-1850) rozpoczął naukę w Instytucie Agronomicznym w Hory-Horkach koło Orszy. Po trzech latach przeniósł się do Mikołajewskiej wojskowo-inżynieryjnej Akademii w Petersburgu. Kiedy rozpoczęło się powstanie styczniowe, został wyznaczony naczelnikiem sekcji wojennej Oddziału Wykonawczego Litwy (głównego zarządu kierującego powstaniem). Po stłumieniu powstania został aresztowany i skazany na karę śmierci. W wiezieniu uważano go za świętego. Dzięki staraniom przyjaciół i bliskich kara śmierci została zastąpiona 10 latami ciężkich prac na Syberii. Kalinowski odbywał zesłanie w różnych miejscach, przeżywając wiele prób. Do ojczyzny powrócił w 1877 r. Był wychowawcą syna Władysława Czartoryskiego - Augusta. W 1877 r. Kalinowski wstąpił do zakonu karmelitów bosych i przyjął imię Rafał. Skończywszy naukę filozofii i teologii, w 1882 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Kilka lat później został przeorem klasztoru w Czarnej koło Krakowa, później - w Wadowicach. Był spowiednikiem-charyzmatykiem, i dlatego nazywano go “ofiarą konfesjonału”. Zmarł 15 listopada 1907 r. Jego relikwie znajdują się w kościele karmelitańskim w Czarnej. Został beatyfikowany w 1983 r. przez Jana Pawła II, kanonizowany zaś - w 1991 r. Święty Rafał Kalinowski jest opiekunem oficerów i żołnierzy, orędownikiem w ciężkich i beznadziejnych sprawach.
 
Błogosławiony Jerzy Matulewicz
“Panie, dozwól mi, niby świecy, spłonąć doszczętnie na Twoim Ołtarzu”. To wielkie życzenie błogosławionego Jerzego Matulewicza spełniło się. W ciągu całego swego życia kapłańskiego płonął jak świeca - jasno i wytrwale. Swoją posługą oświecał najdalsze, porzucone i straszne zakątki tej epoki historycznej, kiedy to polityka, nienawiść, szowinizm krzyżowały losy narodów chrześcijańskich. To światło nigdy się nie zaćmiło, lecz było jasne i płomienne. I świeciło dopóty, dopóki żywiło się biciem serca wielkiego i świętego człowieka.
 
Święty Andrzej Bobola
Kapłan-męczennik, który od momentu wstąpienia do Towarzystwa Jezusowego konsekwentnie służył Chrystusowi w Kościele pod sztandarem Krzyża i kierownictwem Ojca Świętego. Apostolski dynamizm Boboli i zapał do głoszenia Dobrej Nowiny narodziły się z chęci służenia Stwórcy i bliźniemu, z poszukiwania we wszystkim większej Bożej chwały poprzez pracę nad zbawieniem ludzkich dusz, odkupionych Krwią Chrystusa. A to, że nazywano go “duszochwatem” jest odgłosem “Rozważań o dwóch sztandarach” z księgi “Ćwiczenia duchowne”.
 
Święty Jozafat Kuncewicz

Męczennik ziemi połockiej, patron obecnej Diecezji Witebskiej.

W Wilnie, centrum kulturowym naszej ojczyzny historycznej, Jozafat Kuncewicz spędził prawie cały swój wiek młodzieńczy i czas formacji w zakonie Bazylianów. Wilno złączyło świętego z naszą ziemią, którą on uświęcił swą krwią.

W wieku 37 lat Jozafat Kuncewicz został biskupem unickim. Katedra biskupia p.w. św. Zofii znajdowała się w Połocku. Połock, Witebsk, Mścisławl - cała północno-wschodnia część państwa była strefą jego działalności.

Rozwój unii kościelnej na Białorusi na początku XVII wieku kojarzył się z imieniem Jozafata Kuncewicza. Opozycja biskupa połockiego ze strony wrogów unii przyjmowała coraz bardziej charakter strategiczny. Doprowadziło to do wielkich rozruchów społecznych w państwie.

Podstawowe pytanie każdego państwa zostaje niezmiennym - ile ofiar potrzeba dla ustanowienia pokoju? Święty Jozafat Kuncewicz był zdania, które kilka wieków później zostało ogłoszone przez Sobór Watykański II: pokój to nie bezwojenny stan państwa, pokój to sprawiedliwość.

12 listopada 1623 roku biskup znajdował się w Witebsku. Po porannej Mszy Św. rozwścieczony tłum wdarł się do rezydencji biskupa. Jozafata Kuncewicza zamordowano, a nad zwłokami jeszcze długo i przeraźliwie znęcali się, potem ciało Świętego utopiono w rzece Dźwinie.

Bestialskie morderstwo Jozafata Kuncewicza stało początkiem okrutnej walki z unią, która trwała przez wieki. Grekokatolików na siłę i masowo zmuszano do przejścia na wiarę prawosławną. W roku 1839 car Mikołaj I dokonał kasaty unii.

Jozafat Kuncewicz oddal swoje życie za Skład Apostolski, a dokładnie za jedno jego zdanie. On umarł po to, żeby nasz Skład Apostolski był prawdziwym, a więc Apostolskim i Świętym.

 
Sługa Boży Zygmunt Łoziński

“Tak bardzo was kochałem i tak pragnąłem oddać za was życie, i zawsze prosiłem Pana Jezusa, żeby zesłał mi dużo cierpień za was...” (z orędzia pośmiertnego biskupa Zygmunta Łozińskiego).

Ksiądz biskup Zygmunt Łoziński urodził się 5 czerwca 1870 r. we wsi Baracino koło Nowogródka. W 1880 r. rozpoczął naukę w Warszawskim gimnazjum, ale skończył ją w 1889 r. w Petersburgu. Po ukończeniu gimnazjum uczył się w Seminarium Duchownym w Petersburgu, a w 1891 r. - w miejscowej Akademii Teologicznej. 23 czerwca 1895 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Papież Benedykt XV wyznaczył Zygmunta Łozińskiego na biskupa odnowionej Diecezji Mińskiej. W 1920 r. biskup Z. Łoziński został aresztowany przez władze sowieckie i 11 miesięcy spędził w moskiewskiej “Butyrce”. Został zwolniony i przybył do Polski. Papież Pius XI mianował Zygmunta Łozińskiego biskupem nowoutworzonej Diecezji Pińskiej. Zmarł w opinii świętości w Wielką Sobotę 26 marca 1932 r. w Pińsku, z bohaterskim poświęceniem znosząc wielkie cierpienia, które były wynikiem choroby i dwóch operacji.

 
Męczennicy ziemi białoruskiej, którzy oddali swoje życie w czasie II wojny światowej i byli wyniesieni do chwały ołtarzy przez Ojca Świętego Jana Pawła II w 1999 roku razem z męczennikami innych krajów.

Ksiądz Mieczysław Bohatkiewicz

Ksiądz Mieczysław Bohatkiewicz urodził się w 1904 r. W czasie okupacji był proboszczem w Drysie. Znany ze swych płomiennych homilii i miłosierdzia do biednych. Został aresztowany przez gestapo za pełnienie posługi duszpasterskiej i po dwóch miesiącach, 4 marca 1942 r., rozstrzelany w Bierazwieszczy koło Głębokiego razem z dwoma Sługami Bożymi: ks. Władysławem Maćkowiakiem i ks. Stanisławem Pyrtek. Przed egzekucją w liście do matki i krewnych napisał: “Nie płaczcie po mnie, ale się radujcie, ze wasz potomek i brat zdał egzamin. Proszę was tylko o modlitwę. Wszystkim moim wrogom przebaczam z całego serca, chciałbym dla nich wszystkich wysłużyć Niebo”.

Ksiądz Władysław Maćkowiak

Ksiądz Władysław Maćkowiak urodził się w 1910 r., proboszcz parafii Ikazn. Za oddaną działalność duszpasterską gestapo w Wilnie skazało go na śmierć. Został ostrzeżony, lecz dobrowolnie postanowił zostać w parafii, żeby dalej służyć wiernym. Aresztowano go 3 grudnia 1941 r., a 4 kwietnia 1942 r. rozstrzelano w Bierazwieszczy. Przed egzekucją napisał na okładce brewiarza do swojego biskupa: “Idę złożyć ostatnią ofiarę ze swojego życia. Za 3 godziny stanę przed Panem (...) Raduję się, że Bóg wybrał mnie, a jeszcze bardziej, że daje łaskę i moc”.

Ksiądz Stanisław Pyrtek

Ksiądz Stanisław Pyrtek urodził się w 1913 r., wikary parafii Ikazn, w której proboszczem był ks. Maćkowiak. Również jemu groził wyrok śmierci za posługę duszpasterską. Został aresztowany, gdy przyszedł na policję, żeby stanąć w obronie aresztowanego proboszcza. Razem z nim został rozstrzelany 4 marca 1942 r. w Bierazwieszczy.

Przed egzekucją napisał do swoich krewnych: “Kilka godzin oddziela mnie od niczym nie zasłużonej śmierci. Obowiązek kapłana - złożyć i tę ofiarę za Chrystusa. Umieram za nauczanie religii. Nie płaczcie i nie smućcie się po mnie. Posyłam wam błogosławieństwo kapłańskie. Po trzech miesiącach wiezienia raduję się, że jestem godzien cierpieć i umierać”.

Tych troje osadzonych na śmierć kapłanów przed rozstrzelaniem wykrzyknęli razem: “Niech żyje Chrystus Władca!”

Ksiądz Henryk Hlebowicz

Ksiądz Henryk Hlebowicz urodził się w 1904 r., profesor teologii Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Od 1936 r. - proboszcz parafii w Trokach. Każda praca i każde środowisko były dla niego możliwością przyciągać dusze do Bożego dzieła. Ks. Henryk był niezwykle ofiarnym duszpasterzem, charyzmatykiem kierownikiem w wierze, apostołem jedności chrześcijan, przyjacielem dla wszystkich, kto szukał prawdy. Swoją służbą okazał wielki wpływ na środowisko studenckie Wilna i archidiecezji. 3 maja 1941 r. złożył akt oddania swojego życia jako ofiary za ratowanie wiary w duszach młodzieży. Został rozstrzelany przez gestapo 9 listopada 1941 r. w Borysowie za posługę duszpasterską na Białorusi.

Ojciec Józef Achilles Puchała

Ojciec Józef Achilles Puchała urodził się w 1911 r., był proboszczem w Pierszajach. Przedtem pracował jako wikariusz w Grodnie w kościele Matki Bożej Anielskiej. W Pierszajach gestapo aresztowało wielu parafian za udział w powstaniu w sąsiednim Iwieńcu. Komendant żandarmerii niemieckiej chciał dać proboszczowi i wikaremu możliwość uratowania się, ale dzielni franciszkanie odpowiedzieli, że “pasterze nie mogą zostawić wiernych”. Dołączyli do aresztowanych i 19 lipca 1943 r. zostali straceni w stodole we wsi Borowikowszczyzna.

O. Karol Herman Stępień

O. Karol Herman Stępień urodził się w 1910 r. Był absolwentem papieskiego fakultetu teologicznego św. Bonawentury w Rzymie i fakultetu teologicznego na uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Stracony razem ze swoim proboszczem o. Józefem Achillesem Puchałą. Mógł się uratować, ale tak jak i jego proboszcz, nie chciał zostawić parafian, których prowadzili na śmierć.

Ksiądz Jerzy Kaszyra

Ksiądz Jerzy Kaszyra urodził się w 1904 r., był apostołem jedności pomiędzy katolikami i prawosławnymi. Został ochrzczony w prawosławnej Cerkwi, po ukończeniu 18 lat przyjął wiarę katolicką. Nie zważając na niebezpieczeństwo do końca pozostał z parafianami w Rosicy, przygotowując ich do śmierci. Spalony 18 lutego 1943 r. w drewnianej chacie w Rosicy razem z innymi ludźmi.

Ksiądz Antoni Leszczewicz

Ksiądz Antoni Leszczewicz urodził się w 1890 r. Do zgromadzenia Marianów wstąpił, kiedy miał 47 lat. Przedtem, przez prawie 25 lat, wykonywał obowiązki duszpasterskie na Dalekim Wschodzie, nigdy nie odwiedziwszy ani rodziny, ani kraju. Wiedział o karnej ekspedycji hitlerowców do Rosicy, jednak uciekać nie chciał. Kiedy go zabierali pocieszał siostry: “Bądźcie mężne i módlcie się”. Razem z grupą ludzi został spalony w oborze w Rosicy 17 lutego 1943 r., w przeddzień męki swego współbrata ks. Kaszyry.

Siostra Maria Marta od Jezusa,
Kazimierza Wołowska

Kazimierza Wołowska urodziła się w 1879 r. w Lublinie. W 1900 r. wstąpiła do klasztoru Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia NMP w Jazłowcu. Po złożeniu ślubów wieczystych pisała: “Jedyne moje nieśmiałe dążenie przed Panem Jezusem to zdolność służenia zgromadzeniu do samej śmierci”. W sierpniu 1939 r. s. Marta została przełożoną w domu zakonnym w Słonimie. Podczas II Wojny Światowej pomagała Żydom, głodującym, rodzinom więźniów i zamordowanych. W nocy z 18 na 19 grudnia 1942 r. hitlerowcy aresztowali ks. Adama Starka (jezuita), kapelana klasztoru, s. Martę Wołowską i s. Ewę Noiszewską, lekarza. Rano 19 grudnia, po przesłuchaniu i znęcaniu się, razem z innymi 600 więźniami zostali wywiezieni na miejsce zbiorowych egzekucji. Pewien słonimski policjant proponował siostrom ucieczkę, lecz one odmówiły. Ocaleni świadkowie mówią, ze przed rozstrzelaniem s. Marta wypowiedziała ostatnie słowa: “Ojcze, przebacz im, bo nie wiedza, co czynią!”.

Siostra Maria Ewa od Opatrzności,
Bogumiła Noiszewska

Bogumiła Noiszewska urodziła się w 1885 r. w Asaniszkach. Jej kierownikiem duchowym był Sługa Boży ks. Biskup Zygmunt Łoziński, który nauczał, że świętości trzeba szukać w każdym miejscu, w każdej chwili i w każdej sytuacji. I siostra Ewa starała się realizować tę zasadę w ciągu całego swego życia. W 1919 r. po ukończeniu szkoły medycznej w Petersburgu Bogumiła wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia NMP. Później pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni w gimnazjum w Jazłowcu i Słonimiu oraz jako lekarz w szkole i w Zgromadzeniu. Siostra Ewa potrafiła dostrzec potrzeby każdego człowieka i dopomóc każdemu, nie ujawniając siebie. 19 grudnia 1942 r. przyjęła męczeńską śmierć, kiedy ją razem z ks. Starkiem i s. Martą Wołowską schwytali hitlerowcy i wywieźli na miejsce egzekucji. Tam zmuszono ich do rozebrania się, stojąc nad wykopanym rowem, a zaraz potem rozstrzelano. W ten sposób prośba s. Ewy do Pana Boga, zapisana przez nią przed wieczystymi ślubami - o pomoc w zbawieniu Ludu Bożego poprzez utajone życie i męczeńską śmierć - została wysłuchana.

Do chwały ołtarzy została wyniesiona osoba świecka
Marianna Biernacka

Marianna Biernacka urodziła się w 1888 r. Bóg, Jego Prawo i miłość do rodziny były dla Marianny ważniejszymi wartościami niż własne życie. Podczas karnej akcji, prowadzonej przez gestapo, ofiarowała się zamiast swojej ciężarnej synowej. Klęcząc u nóg esesmana prosiła: “Jak ona pójdzie? Jest przecież w ostatnich tygodniach ciąży. Ja pójdę zamiast niej”. Synowa powróciła do domu. Marianna została rozstrzelana 13 lipca 1943 r. w Nawumowiczach koło Grodna. Czekając na wymierzenie kary miała tylko jedna prośbę - żeby dano jej różaniec.

 
Siostry Nazaretanki

Pod koniec lipca 1943 r. hitlerowcy przeprowadzili masowe aresztowania wśród mieszkańców Nowogródka, i wtedy Siostry Nazaretanki powiedziały znamienite słowa: “Mój Boże, jeśli potrzebna jest ofiara życia, lepiej niech nas rozstrzelają, niż tych, co mają rodziny”.

Ofiara została przyjęta. 1 sierpnia 1943 r. w lesie za Nowogródkiem 11 Sióstr Nazaretanek oddało swoje życie. Po wojnie 19 kwietnia 1945 r. ciała sióstr-męczennic zostały przeniesione i pochowane przy kościele Przemienienia Pańskiego.

27 września 1991 r. ich relikwie zostały przeniesione do grobowca, który znajduje się w kaplicy Matki Bożej w tymże kościele.

5 marca 2000 r. w Rzymie odbyła się beatyfikacja 11 Sióstr Nazaretanek, które oddały swoje życie za nowogrodczan.

 


Program Uroczystości w Diecezjalnym Sanktuarium w Trokielach 11-12 lipca 2014 roku

W dniach 11-12 lipca br.w diecezjalnym sanktuarium Matki Bożej wtrokielach (diec. grodzieńska) odbędą się doroczne uroczystości odpustowe.Modlitewnemu spotkaniu towarzyszyć będą słowa: „A pod krzyżem Matka stała”.

Więcej …  
W Grodnie odbędą się Diecezjalne Dni Młodzieży

Tegoroczne XXI Diece­zjalne Dni Młodzieży odbędą się w dn. 16-18 maja w grodzieńskiej parafii Miłosierdzia Bożego w Grodnie na Wiśniowcu. Młodzi zapraszają się, by umacniać swą wiarę, przeżywając wspólne spotkanie z Bogiem i rówieśnikami. Hasłem Dni Młodzieży będą słowa „Ubodzy duchem mają wstęp do nieba”.

Więcej …