Аб чым прашу?
Мець бязмежны давер да Езуса.

¹¹Езус пайшоў у горад, які называўся Наін, і з Ім ішлі многія вучні Ягоныя і вялікі натоўп.

¹²Калі ж Ён наблізіўся да гарадской брамы, выносілі з яе памерлага, адзінага сына ў маці, якая была ўдавою. І шмат людзей з горада ішло разам з ёю.

¹³Убачыўшы яе, Пан злітаваўся над ёю і сказаў: Не плач.

¹⁴І падышоўшы, дакрануўся да насілак. Тыя, хто нёс, спыніліся. І сказаў: Хлопча, кажу табе, устань.

¹⁵Мёртвы сеў і пачаў гаварыць. І Езус аддаў яго маці ягонай.

¹⁶Усіх жа ахапіў страх, і славілі Бога, кажучы: Вялікі прарок паўстаў сярод нас, і Бог наведаў свой народ.

¹⁷І разышлася гэтая навіна пра Яго па ўсёй Юдэі і па ўсёй ваколіцы.

• Езус сярод вялікага натоўпу ідзе да Наін. Каля брамы горада сустракае пахавальнае шэсце (вершы 11–12). Буду сузіраць Езуса і Яго чулую размову з плачучай маці. Глыбока ўзрушаецца і жадае суцешыць яе (верш 13).
  
• Падумаю сардэчна пра Езуса, які чула адносіцца да майго цярпення. Мае слёзы з’яўляюцца Яго слязьмі, мой боль з’яўляецца Яго болем. Ці блізкі мне вобраз Езуса, які спачувае, клапоціцца пра мяне?
  
• Затрымаюся даўжэй каля сцэны ўваскрашэння юнака (вершы 14–17). Стану сярод натоўпу, каб зблізку бачыць гэта незвычайнае здарэнне. Звярну ўвагу на жэсты Езуса, на кожнае Яго слова.
  
• Буду таксама глядзець на маладога чалавека, які вяртаецца да жыцця, на натоўп, які ахоплівае страх. Буду слухаць, як праслаўляюць Бога і поўныя захаплення вызнаюць у Езусе прарока. Уяўлю сабе радасць маці.
  
• Для Езуса няма нічога немагчымага. На Яго слова справы, па-людску зусім безнадзейныя і «пахаваныя», нанава атрымліваюць моц жыцця. Ці з’яўляецца для мяне Езус Богам усемагутным? Вызнаю Яму мае найглыбейшыя адчуванні і перажыванні.
  
• На заканчэнне перамяню маю размову з Езусам у малітву праслаўлення. Разам з маці юнака і натоўпам буду цешыцца Яго моцай. Буду паўтараць з даверам: «Езу, для Цябе ўсё магчыма!».