Аб чым прашу?
Моцна прыблізіцца да Езуса са сваёю слабасцю.

У той час:
¹ Езус пайшоў на Аліўную гару, а 2 раніцай зноў з’явіўся ў святыні. І ўсе людзі ішлі да Яго, а Ён сеў і вучыў іх.
³ Прывялі тады кніжнікі і фарысеі да Яго жанчыну, якую злавілі на чужалостве. Паставілі яе пасярэдзіне і 4 сказалі Яму: Настаўнік, гэтую жанчыну злавілі на чужалостве.
⁵ А Майсей наказаў нам у Законе каменаваць такіх. А Ты што скажаш?
⁶ Яны казалі гэта, бо выпрабоўвалі Яго, каб мець у чым абвінаваціць Яго.
Але Езус, схіліўшыся, пісаў пальцам па зямлі.
⁷ Калі ж пыталіся ў Яго далей, Ён выпрастаўся і сказаў ім: Хто з вас без граху, няхай першы кіне ў яе камень.
⁸ І зноў, схіліўшыся, пісаў па зямлі.
⁹ Яны ж, калі пачулі гэта, выйшлі адзін за адным, пачынаючы са старэйшых. Застаўся адзін Езус і жанчына, якая стаяла пасярэдзіне.
¹⁰ Езус выпрастаўся і сказаў ёй: Жанчына, дзе яны? Ніхто не асудзіў цябе?
¹¹ Яна адказала: Ніхто, Пане. Езус сказаў ёй: I Я не асуджаю цябе; ідзі, і адгэтуль больш не грашы.

• Гвалтоўныя абвінаваўцы прывялі да Езуса грэшную жанчыну. Стану сярод натоўпу, каб углядацца ў твар спалоханай і прысаромленай жанчыны (верш 3).
• Буду сузіраць поўны чуласці і далікатнасці твар Езуса. Падумаю, што Езус глядзіць на мяне так кожны дзень. Стану перад Ім у маўчанні, таксама як жанчына з Евангелля.
• На публічнае абвінавачванне жанчыны Езус адказвае маўчаннем (вершы 6 і 8). Паспрабую акунуцца ў маўчанне Езуса, які ведае кожнае сэрца, таксама маё. Стану перад Ім у маўчанні, з усёй маёй грэшнасцю. Падумаю, што Езус глядзіць на мяне. Ведае мяне да глыбіні. Звярну ўвагу на мае пачуцці ў гэты момант і вызнаю іх Езусу.
• Абвінаваўцы не вытрымалі цішыні і «пыталіся ў Яго далей» (верш 7). Цішыня неабходна, каб пачуць і пазнаць праўду пра сябе. Ці шукаю цішыні? Як часта стаю ў праўдзе перад Богам? Ці не пазбягаю позірку Езуса?
• Буду сузіраць Езуса, які глядзіць на жанчыну з любоўю, што прабачае (вершы 9–11). Гэты позірк дапамог жанчыне ўбачыць і прызнацца ў сваім граху. Папрашу Езуса, каб вучыў мяне глядзець на сябе позіркам, поўным праўды і любові.
• «I Я не асуджаю цябе» (верш 11). Езус накіроўвае гэтыя словы асабіста да мяне. Ці магу прабачыць сабе і іншым так, як прабачае Езус? Ці не асуджаю сябе? Папрашу Езуса, каб вучыў мяне прымаць сябе такім, якім я ёсць. Даверу Яму ўсё маё жыццё, маё ўзрастанне і маю барацьбу з грахом.