• Езус перасцярагае мяне, каб не быў залежным ні ад адной з маіх зямных каштоўнасцяў. Адсутнасць вольнасці ад іх праяўляецца, між іншым, у хцівасці. Ці магу аддаць усе мае «скарбы» Езусу так, каб Ён распараджаўся імі паводле сваёй волі? Паспрабую яшчэ раз іх пералічыць, шчыра ставячы перад сабой пытанне, якія з іх аддаў бы Яму з поўнай вольнасцю, а якія з вялікай цяжкасцю, якія з іх не змог бы аддаць.

• У малітве «Ойча наш» Езус вучыць нас размаўляць з Айцом Нябесным. Якое месца займае ў маім духоўным жыцці Бог Айцец? Што магу сказаць Езусу пра мае адносіны з Айцом? Ці адчуваю, што з’яўляецца маім Айцом? Ці адчуваю Яго блізкасць? Ці ўмею з перакананнем сэрца казаць Яму: «Татуля»? Даверу Яму мае праўдзівыя пачуцці..

• «Езус чакае любові безумоўнай і перасцерагае ад спакусы кампрамісу. Буду прасіць Духа Святога мець адвагу і святло ў глыбокім распазнанні і адрачэнні ад усялякіх думак і намераў, за якімі крыецца пастава абыякавасці і палавінчатасці. Папрашу Езуса аб рашучым сэрцы ў следаванні за Ім».

• «Езус ставіць пытанне асабіста да мяне: кім Ён з’яўляецца для мяне? Што пра Яго думаю? Справа не толькі ў ведах. Спрабую адчуць хваляванні майго сэрца. Што магу сказаць пра маё сяброўства з Езусам? Буду ўважліва слухаць словы Езуса пра цярпенне. Ці ўмею прыняць у маёй веры і пакліканні вобраз замучанага Езуса? Якія пачуцці абуджаюцца ўва мне? Спачуванне? Страх? Бунт? Спрабую шчыра паразмаўляць з Ім пра мае пачуцці».

• «Увайду ў дом фарысея і разам з Езусам сяду за стол. Буду ўважліва глядзець на жанчыну, якая набліжаецца да Езуса: на яе твар, поўны слёз, на тое, як слёзы капаюць на ногі Езуса, і на пакору, з якой жанчына каштоўным алеем намашчвае Езусу ногі і выцірае іх сваімі валасамі. (...) Пагляджу на мае сустрэчы з Езусам падчас рахунку сумлення і споведзі».

• «Езус сярод вялікага натоўпу ідзе да Наін. Каля брамы горада сустракае пахавальнае шэсце. Буду сузіраць Езуса і Яго чулую размову з плачучай маці. Глыбока ўзрушаецца і жадае суцешыць яе. Падумаю сардэчна пра Езуса, які чула адносіцца да майго цярпення. Мае слёзы з’яўляюцца Яго слязьмі, мой боль з’яўляецца Яго болем. Ці блізкі мне вобраз Езуса, які спачувае, клапоціцца пра мяне?».

• «Толькі Дух Святы можа весці мяне да глыбокай сувязі з Богам Айцом і Езусам. Пазнаць праўду пра Бога гэта азначае адчуць Яго любоў — любоў, якою Айцец і Сын узаемна адорваюць адно аднаго. Дух Святы аб’яўляе нам любоў Айца і Сына, каб дзякуючы Яму мы мелі ўдзел у любові Бога. Запытаюся ў сябе пра цяперашні ўзровень маёй веры, якую я атрымаў падчас святога хросту».

• «Калі толькі захачу, магу штодзённа прымаць Духа Святога і цешыцца Яго супакоем. У гэтым мне можа дапамагчы найпрасцейшая, прамоўленая з верай, малітва: „Дух Супакою, прыйдзі! Вызвалі мяне, Духу Святы, ад майго страху!“».

• «Езус моліцца за мяне да Айца аб вечным прабыванні з Ім. Усвядомлю праз гэтыя словы, як моцна Езус жадае, каб я прабываў з Ім вечна. Як часта думаю пра вечнасць? Ці малюся аб жыцці вечным для сябе і для супольнасці, у якой жыву? Папрашу Езуса, каб Яго ўзаемная любоў з Айцом прасякнула таксама маё сэрца, маю сям’ю і супольнасць, у якой жыву».

• «Езус кажа пра любоў Айца і Сына да чалавека. „Сяду“ каля ног Хрыста і буду слухаць Яго вызнанне поўнае цяпла і сяброўства. Убачу, наколькі блізкай з’яўляецца любоў Езуса і Бога Айца да мяне. Яны вельмі моцна жадаюць пасяліцца ўва мне, аднак Іх любоў далікатная і ніколі ні да чаго мяне не прымушае».

• «Стану сярод Апосталаў, якія размаўляюць з Езусам у вячэрніку. Буду сузірасць супакой і сардэчную любоў, з якой Езус прамаўляе да сваіх вучняў: «Дзеці, яшчэ крыху Я буду з вамі». Езус, ведаючы пра здраду Юды і пра тое, што ў хвіліну мукі ўсе вучні пакінуць Яго, застаецца да іх чулым і поўным любові. Больш таго, Ён знаходзіць сілы, каб падрыхтаваць іх да выпрабаванняў. Умее забыць пра сябе».

• «Падзякую Айцу і Езусу за іх поўную клопату і апекі любоў. Даверу Айцу праз Езуса ўсё маё жыццё, асабліва тое, што ў ім найбольш слабае і крохкае. Буду прасіць, каб ніхто і нішто не вырвала мяне з Божых рук».

• «Звярну ўвагу на супольнасць Апосталаў. Пасля цяжкіх перажыванняў мукі і смерці Настаўніка, пасля шматлікіх выпрабаванняў веры, вяртаюцца да Галілейскага мора — месца свайго паклікання. Жадаюць знайсці першапачатковую руплівасць паклікання. Не ўсе прыйшлі да возера, хоць Езус некалькі разоў абяцаў, што будзе чакаць іх там».

• Ці маю жаданне асабістай сустрэчы з Богам? Ці шукаю Яго трывала і верна ў маёй малітве? Буду горача прасіць Езуса, каб дазволіў мне зведаць, што Ён «мой». У сардэчнай малітве папрашу таксама, каб сапраўды стаў Панам майго жыцця. Буду паўтараць за Тамашам: «Пан мой і Бог мой».

Гэтае разважанне над Евангеллем можна запланаваць на світанне, калі яшчэ цёмна. Прачынаючыся раней, хачу спадарожнічаць Марыі Магдалене, якая ідзе да магілы, каб намасціць цела Пана. Заўважу яе чулую любоў да Езуса, а таксама яе паводзіны, калі ўбачыла пустую магілу. Забралі Пана... Магдалена кажа Пятру і Яну, што ў магіле няма Пана. Буду глядзець на іх рэакцыю. Цярпенне, расчараванне могуць закрыць розум і сэрца на жывога Езуса, які знаходзіцца побач. Прыпомню сабе балючыя сітуацыі з майго жыцця, у якіх я страціў блізкасць Бога.